Υψιπύλη

GILDA: Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

2009-04-10T12:25:00.000-07:00

Ο ΑΝΔΡΑΣ ΣΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΞΕΚΙΝΑ ΩΣ ΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΚΛΟΟΥΝ

O ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ: ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ

2009-03-21T00:30:00.000-07:00

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μάρτη) είναι μια παλαιά Σοβιετική Εορτή.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι έκφραση του μίσους κατά των γυναικών και της κοινωνίας από το αποικιακό κατεστημένο.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας εγκαινιάστηκε το 1910 στην Κοπεγχάγη από την "Σοσιαλιστική Διεθνή" για την προώθηση "των δικαιωμάτων της γυναίκας."
Όπως η αφίσα δείχνει, εορτάστηκε για πρώτη φορά στη Σοβιετική Ρωσία.

Νύφες από κούνια!

2009-03-07T00:24:00.000-08:00

Ο Κόσμος του Επενδυτή

ΣΑΒΒΑΤΟ 18- ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006

Η Γκουλάμ ήταν έντεκα ετών όταν παντρεύτηκε τον 7Οχρονο Φαίζ. Το όνειρο της ήταν να γίνει δασκάλα.

Της Μαριλιζ Φαςουλοπουλου

Όμως οι γονείς της την υποχρέωσαν να εγκαταλείψει το σχολείο και να παντρευτεί. Παρ' όλα αυτά, θα μπορούσε να θεωρηθεί πιο τυχερή από την Αϊσά, η οποία υποχρεώθηκε να παντρευτεί τον 52χρονο Μοχαμάντ σε ηλικία μόλις εννέα ετών, ακολουθώντας το αυγανικό έθιμο που θέλει πολλά κορίτσια να παντρεύονται αμέσως μετά την πρώτη έμμηνο ρύση. Για τις δυτικές κοινωνίες το φαινόμενο φαντάζει βάρβαρο. Όμως, ακόμη και σήμερα, τα λεγόμενα «παιδιά-νύφες» αποτελούν συνηθισμένη εικόνα σε τουλάχιστον 49 χώρες. Την ερχόμενη Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου, η διεθνής κοινότητα ετοιμάζεται να γιορτάσει την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Σύμφωνα, ωστόσο, με τα στοιχεία του ΟΗΕ, ένα στα επτά κορίτσια στον αναπτυσσόμενο κόσμο (με εξαίρεση την Κίνα) παντρεύεται πριν από την ηλικία των 15 ετών. Από εκεί και πέρα, όσο πιο φτωχή η χώρα τόσο αυξάνεται το ποσοστό και μειώνεται ο μέσος όρος ηλικίας. Το 36% των κοριτσιών στα φτωχότερα κρατίδια της Ινδίας, το 37% στο Μπαγκλα-ντές, το 48% στη Βόρεια Νιγηρία, το 57% στην περιοχή Αμχά-ρα της Αιθιοπίας, η οποία καταλαμβάνει και τη θλιβερή πρωτιά με πολλά κορίτσια να παντρεύονται από την ηλικία των επτά (!) ετών. Στις άγονες αγροτικές περιοχές του τρίτου κόσμου ένα κορίτσι σημαίνει πολύτιμα εργατικά χέρια, αλλά και την ικανότητα να «παράγει» νέους εργάτες-παιδιά. Τα νεαρά, άπειρα κορίτσια ωθούνται σε έναν γάμο χωρίς το σώμα τους να είναι πάντα αρκετά ώριμο για να αντεπεξέλθει σε μία εγκυμοσύνη. Τα παιδιά-νύ-φες έχουν διπλάσιες πιθανότητες να χάσουν τη ζωή τους λόγω εγκυμοσύνης, σε σχέση με μια γυναίκα είκοσι ετών. Και για τον λόγο αυτό στον αναπτυσσόμενο κόσμο η πρόωρη εγκυμοσύνη αποτελεί τη βασική αιτία θανάτου στα κορίτσια 15 έως 19 ετών. Εφόσον επιβιώσουν της εγκυμοσύνης, οι νεαρές μητέρες έχουν αυξημένες πιθανότητες να παρουσιάσουν σοβαρότατα γυναικολογικά προβλήματα και ασθένειες, όπως η χρόνια αναιμία. Τα μωρά που φέρνουν στο κόσμο είναι πολύ πιο αδύναμα και ασθενή. Επίσης, δεν θα μορφωθούν ποτέ, ούτε καν θα αποκτήσουν τις απαραίτητες γνώσεις για τους κανόνες υγιεινής, δεν θα μπορέσουν με τη σειρά τους να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους και στατιστικά θα έχουν αυξημένο ποσοστό πιθανότητας να αποτελέσουν θύματα οικογενειακής βίας, σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ακόμη και δολοφονίας.

Δηλαδή, κάθε άντρας είναι εξ' ορισμού ένοχος για σεξουαλική παρενόχληση;

2009-02-28T02:27:00.000-08:00

.
Σύμφωνα με τον νέο νόμο, οι γυναίκες έχουν πάντα δίκιο!

Η αρχή είχε γίνει αρκετά χρόνια πριν, με το κίνημα των Πολίτικαλυ κορέκτ: Χαρακτηριστικό ήταν τότε το εξώφυλλο του περιοδικού «Τάιμ», όπου εμφανιζόταν ένα γουρούνι φορώντας ανδρικό κοστούμι με τον τίτλο «Είναι πράγματι οι άντρες τόσο κακοί;». Από ό,τι φαίνεται, ήταν. Και γι' αυτό, στο νέο νομοσχέδιο για τη Σεξουαλική Παρενόχληση οτους χώρους εργασίας, κάθε καταγγελόμενος «παρενοχλητής» χάνει εκ των προτέρων το τεκμήριο της αθωότητας. Δηλαδή, καλείται εκείνος να αποδείξει ότι δεν παρενόχλησε αυτή που τον καταγγέλει. Φυσικά, στον μοντέρνο, μυγιάγγιχτο κόσμο, όπου μπορείς να μηνύσεις ακόμα και μια αλυσίδα με χαμπουργκεράδικα, γιατί δεν σε προειδοποίησαν ότι παχαίνουν, παρενόχληση μπορεί να είναι οτιδήποτε θεωρεί η άβυσσος του γυναικείου μυαλού ότι είναι παρενόχληση. Δηλαδή, ορδές γυναικών με χαμηλόμεσα τζιν, από αυτά που αφήνουν να ξεπροβάλει το εσώρουχο (και στα οποία εκ φύσεως κανένα ανδρικό βλέμμα δεν μπορεί να μην σταθεί), κάλλιστα μπορούν να διεκδικήσουν αποζημίωση, από τον προϊστάμενο τους, επειδή τις κοίταξε. Εκατομύρια συζητήσεις από αυτές που γίνονται καθημερινά σπς καφετέριες και γύρω από το φωτοτυπικό των σύγχρονων εταιρειών μπορεί να ποινικοποιηθούν, αν περιλαμβάνουν έστω και τον παραμικρό υπαινιγμό κοινωνικής φιλσφρόνησης. Και για άλλη μια φορά, οι σύγχρονοι άνδρες αποδεικνύεται ότι είναι ο πιο εύκολος οτόχος, σε ένα γυναικείο σύμπαν που τα έχει φέρει όλα στα μέτρα του.

Ν. Ζαχ.

ΠΑΝ ΘΗΛΥ ΔΙΑΤΕΛΕΙ ΕΙΣ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟΝ ΚΑΙ ΕΞΑΛΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ

2009-02-21T02:03:00.000-08:00

οι ερινύες & οι ευμενίδες

2008-12-05T23:24:00.000-08:00

Κατά τον Ησίοδο, από το αίμα που έσταξε η πληγή του Ουρανού, όταν τον ακρωτηρίασε ο γιος του Κρόνος, γεννήθηκαν και οι θεότητες Ερινύες. Για άλλους συγγραφείς θεωρούνταν γονείς τους ο Άδης και η Περσεφόνη, ενώ ο Αισχύλος τις θεωρεί κόρες της Νύχτας και ο Σοφοκλής κόρες της Γης και του Σκοταδιού. Οι Ερινύες ήταν φτερωτοί δαίμονες που καταδίωκαν την λεία τους πετώντας. Είχαν παρόμοιες αναλογίες και με τις υπόλοιπες υποχθόνιες θεότητες τις Κήρες και τις Άρπυες. Είχαν την δυνατότητα να μεταμορφώνονται γρήγορα και συχνά. Το μελανό δέρμα τους καλύπτονταν από μαύρα φορέματα. Τα πρόσωπα τους ήταν τρομαχτικά και φρικιαστικά. Τα μαλλιά τους ήταν ανάκατα με φίδια. Η ανάσα τους ήταν φαρμακερή, όπως φαρμακερός ήταν κι ο αφρός που έβγαινε από το στόμα τους. Η πνοή τους έβγαζε φλόγες και τα μάτια τους πετούσαν σπίθες. Έτσι, σκορπούσαν στο πέρασμα τους κάθε λογής αρρώστιες κι εμπόδιζαν ακόμη και τα φυτά ν'αναπτυχθούν.

Το σημαντικό έργο των Ερινυών

Έργο των Ερινυών ήταν η καταδίωξη των ενόχων, ειδικά όλων όσοι δεν είχαν τηρήσει τις υποχρεώσεις που υπαγορεύει η οικογενειακή στοργή. Δηλαδή η μέριμνα και η αγάπη των γονιών απέναντι στα παιδιά καθώς επίσης και το αντίστροφο. Επίσης, οι Ερινύες τιμωρούσαν και καταδίωκαν με λύσσα όλους όσοι είχαν διαπράξει φόνο, ήταν κυριευμένοι από μίσος και κακία, ήταν επίορκοι ή δόλιοι. Επίσης, τιμωρούσαν όλες τις αντίθετες πράξεις προς τη φυσική τάξη και αρμονία του κόσμου. Φτάνουν στο σημείο να τιμωρούν αυτούς που αρπάζουν τους νεοσσούς απ'τις
φωλιές των πουλιών. Μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες μέσω των Ερινυών συμβόλιζαν τις τύψεις και τις ενοχές που κατακλύζουν την ψυχή και το μυαλό ενός άδικου, ενός κακού ή ενός εγκληματία και που τον οδηγούν στην καταστροφή του αποδεικνύοντας ότι, το μάτι της Θείας Δικαιοσύνης τα βλέπει όλα και μοιράζει στον καθένα δικαίως, εκείνη την αμοιβή που του αξίζει. Κανένας ένοχος δεν γλιτώνει από την αβυσσαλέα εκδίκηση τους, όσο κι αν αυτός πιστεύει ότι είναι ασφαλής. Σε ανύποπτο χρόνο, οι τρομακτικές Ερινύες χιμούν καταπάνω του, δεν τον αφήνουν σε ησυχία, ρημάζουν το σπίτι του, τον διώχνουν από κει και τον καταδιώκουν, ώσπου να πέσει αποκαμωμένος, τρελός απ'τα τραγούδια τους που πιλατεύουν τ'αυτιά του.

Ποιες και πόσες ήταν οι Ερινύες;

Ο Ευριπίδης αναφέρει ότι οι Ερινύες ήταν τρεις: η Αληκτώ (αυτή που τίποτα δεν την καταπραΰνει), η Τισιφόνη (αυτή που εκδικείται τους φόνους) και η Μέγαιρα (αυτή που εκδικείται το πνεύμα του μίσους). Στην Ιλιάδα του Ομήρου, βλέπουμε το θεό Άρη να τον καταδιώκουν οι
Ερινύες επειδή βοήθησε τους Τρώες, αντίθετα προς την επιθυμία της μητέρας του Ήρας. Παρόμοια απειλή κρέμεται πάνω απ'τον Τηλέμαχο σε περίπτωση που έδιωχνε την Πηνελόπη από το πατρικό σπίτι. Η μητέρα του Μελέαγρου επικαλείται τις Ερινύες κατά του γιου της, που είχε σκοτώσει τ' αδέλφια της. Οι Ερινύες, σαν εκδικήτριες του φριχτότερου απ'όλα τα εγκλήματα, της πατροκτονίας, χρησίμεψαν για θέμα στους Έλληνες τραγικούς, ιδιαίτερα στους μύθους του Ορέστη και του Οιδίποδα. Οι συμφορές του Οιδίποδα προέρχονται από το ό,τι άθελα του, είχε καταστεί ένοχος απέναντι στους γονείς του. Σε άλλο μύθο, η Μέγαιρα, μαστίγωσε τόσο πολύ τις γυναίκες της αρχαίας Νύσας, ώσπου τρελάθηκαν και σκότωσαν τα παιδιά τους.

Η προστασία των Ευμενίδων

Ταυτόχρονα όμως οι υποχθόνιες θεότητες μπορούν και χάνουν το χαρακτήρα των αμείλικτων και στυγερών θεοτήτων. Όταν οι άνθρωποι τηρούν με ευλάβεια τους Συμπαντικούς Νόμους τότε είναι που οι Ερινύες μεταμορφώνονται σε Ευμενίδες, ευεργετικές θεότητες, που θεωρούνταν προστάτιδες των ξένων και των ζητιάνων. Επίσης οι Ευμενίδες απομάκρυναν από τον άνθρωπο ή μια χώρα, την καταστροφή, τις αρρώστιες, τον κίνδυνο, την ξηρασία, τους βλαβερούς ανέμους και έφερναν την ευφορία, την υγεία και την ευημερία.

Η ερμηνεία των παραμυθι'ων και των μύθων

2008-10-26T02:50:00.000-07:00

Νίκος Φ ι δ έ λ ης

Ένα άλλο έργο, το 1793, πολύ λίγο γνωστό αλλ' όχι και για τον λόγο αυτό και ελάχιστο, Κινείται και αυτό στο ίδιο κλίμα ψυχογράφησης κοινωνιών και ανθρώπων. Οι χαρακτήρες πού απαντούμε και στα δύο αυτά έργα, αποπνέουν μηνύματα φρονηματισμού, χάλκευσης χαρακτήρων και παιδαγωγικής των ατόμων, στη κατεύθυνση, δημιουργίας μίας ηρωικής κοινωνίας. Μίας κοινωνίας, πού είναι το θεμέλιο και ο προθάλαμος της Αρχέτυπης. Οι βασικοί του ήρωες, με την βίωση και τις πράξεις τους, θρώσκουν προς τα άνω.

Αποτελούν υποδείγματα ανθρώπων και συντελούν για τον λόγο αυτό στον εξανθρωπισμό της Κοινότητας που μετέχουν. Στον ευ-γενισμό λειτουργίας της. Με την βαθμιαία αποκόλληση των ελαττωμάτων, μειώνουν την εξάρτηση τους από συμφέροντα ταπεινά και στειρώνουν την προσκόλληση τους στα γήινα. Η ηρωική τους βίωση, στοχεύει στην αποκάλυψη τής ατομικής τους φωτιάς. Στην αποκάλυψη της δικής τους, τής ατομικής τους Ίσι-δας. Στον ελλιμενισμό στην Ιθάκη τους. Στον βιωματικό εναγκαλισμό της Ίσιδος που αποκαλύπτεται.

Ο αφορισμός " Σε κάθε τι πού βλέπεις είναι κρυμμένη μια φωτιά", δυνατόν να ισχύει και για τα 4 υπό εξέτασιν σημεία της παρούσης εργασίας, όπου επιχειρείται μία μόλις και μετά βίας ανεκτή ψηλάφηση. Ισχύει όμως ιδίως για τον μύθο και το παραμύθι.

Η ρήση εξ' άλλου του μεγάλου Ηράκλειτου, "Ο κόσμος είναι ταυτόχρονα και ένα και πολλά", αναφερόμενη στο όν τόσο στην ενότητα του όσο και στην εκδηλωμένη του πολλαπλότητα, θα μπορούσε να τύχη αναλογικής εφαρμογής στον θρύλο, στον Μύθο, στο Παραμύθι. Ιδίως μάλιστα στα δύο τελευταία. Ακόμη περισσότερο όμως το "Ένα και πολλά" αφορά τον Μύθο ο οποίος ανήκει σε όλο το Ανθρώπινο Γένος. Ο Μύθος λειτουργεί σε 7 κλειδιά ερμηνείας, όπου καθένα απ¹ αυτά εμπεριέχει άλλα επτά υποκλείδια. Κυρίαρχο πάντως κλειδί - αξιολογικά πρώτο- είναι το Μεταφυσικό- θρησκευτικό. Χρήσιμη ωστόσο κρίνεται εδώ η επισήμανση, ότι ο διαχωρισμός θρύλου- Μύθου- Παραμυθιού αλλά και λαϊκής Παράδοσης, δεν είναι συχνά ευδιάκριτος, αφού τα όρια τους, όχι σπανίως, είναι συγκεχυμένα.

Είναι γνωστόν εξ' άλλου ότι πολλές από τις Παραδόσεις της Ανθρωπότητας, έχουν περάσει στα Παραμύθια αλλά και στους Μύθους. Ας σημειωθεί ακόμη ότι τόσο στο Μύθο όσο και στο Παραμύθι περισσότερο, υπάρχουν Αλληγορίες της εσωτερικής ζωής, στην πορεία της προς την ωρίμανση και εν συνεχεία στην τελείωση. Ο θρύλος, σαν κυρίαρχο στοιχείο έχει την ιστορική βάση που συχνά καταλήγει τραγικά. Στο παραμύθι αντίθετα, η κατάληξη είναι πάντα ευτυχής. Η βάση του θρύλου είναι πάντα λογική. Του Παραμυθιού είναι υπέρ-λογη. Αφού στο Παραμύθι, θεμελιώδες συστατικό είναι το υπερφυσικό. Στο θρύλο ο ήρωας αντιμετωπίζει στοιχεία της φύσης ή άλλους ανθρώπους. Στο Παραμύθι αντιμετωπίζει υπερφυσικές δυνάμεις ή δυνάμεις πού υπάρχουν πάνω ή κάτω απ' τον δικό μας κόσμο.

Ο Μύθος και ο θρύλος ασχολούνται στην αφηγηματική τους έκφραση, με τον πολιτισμό και τις εμπειρίες ενός Έθνους. Η Συμβολική όμως εμβέλεια του Μύθου εκτείνεται σε όλο το Γένος των ανθρώπων. Και επειδή ότι λέγεται παραπάνω θεωρητικά, δεν είναι άνευ αξίας εάν το συνοδεύσουμε και με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, ας μου επιτραπεί να συνάψω μικρό δάνειο από μία μόνο σελίδα, της πράγματιυπέρπλουτης Ελληνικής μας Μυθολογίας.

Εκεί βλέπουμε χρησιμοποιώντας το ιστορικό κλειδί ερμηνείας, τον Δία να πάντρευεται την θέμιδα, (δηλαδή τον Νόμο και την Τάξη) καθώς και την Μνημοσύνη, δηλονότι τον γραπτών Λόγον πού εξασφαλίζει την ιστορική μνήμη και συνέχεια.

Ο Μύθος εξ' άλλου εμψυχώνει συχνά υψηλές Διδασκαλίες και περνάει μηνύματα δεοντολογίας και καθήκοντος. Στο νου μου έρχεται ο Μύθος του Χιράμ-Αμπίφ, ο οποίος αγνοώντας τον φόβο και τις απειλές και πιστός υπήκοος του καθήκοντος, της δεοντολογίας και αξιοκρατίας, υπηρέτης του Πιστεύω του, προσφέρει την ζωή του θυσία στις παράλογες και υπερφίαλες απαιτήσεις κάποιων, πού δεν είχαν κατακτήσει δικαιωματικά την εύνοια του.

Το Παραμύθι στην πλοκή του ασχολείται με ένα άτομο και τις εμπειρίες του. Το άτομο αυτό ή στερείται ονόματος ή το όνομα του είναι περιγραφικό (π.χ Χιονάτη, Ωραία Κοιμω-μένη, Σταχτοπούτα, Κυανοπώγων). ΓΓ αυτόν ακριβώς τον λόγο το Παραμύθι λειτουργεί πανανθρώπινα και πέρα από το όποιο όριο χρόνου ή χώρου, που περιορίζει τον θρύλο και τον Μύθο. Όπου υπάρχει ήρωας και ηρωίδα καταλήγουν στον Γάμο. Στην Ένωση. Σχηματίζουν τον ανδρόγυνο, εκφράζοντας την νοσταλγία τους για τον Παράδεισο, Πού σαν προϋπόθεση έχει την Ενότητα. Επανα-συνθέτουντον κατακερματισμένο Όσιρι. Ανασταίνουν σε Διόνυσο τον θεο των Ορφικών Ζαγρέα πού θανάτωσαν οι Τιτάνες. Ως προς το Παραμύθι πρέπει ακόμη να προσθέσουμε ότι αυτό εκπληρώνει πνευματικές Ανάγκες και ανησυχίες του άνθρωπου. Όσον αφορά τον Μύθο εκπληρώνει ανάγκες της φυλής όπως λέει ο ΟοορεΓ. Μια τέτοια τοποθέτηση είναι ασφαλώς ορθή αν και φοβάμαι όχι ευρεία όσο θα έπρεπε.

Ο Ντεσάρμ εξ' άλλου διαπιστώνει ως προς τους Μύθους, ότι σ' αυτούς κρύβονται οι θησαυροί μιας μυστηριώδους επιστήμης και οι γνώσεις των πρώτων φιλοσόφων.

Την πολύ ορθή διαπίστωση του Ντεσάρμ, εάν όπως θεωρώ σκόπιμο την εμπλουτίσουμε, αναγνωρίζοντας ότι στους Μύθους κρύβονται επί πλέον και οί γνώσεις των Μυστών, πιστεύω πως θα φθάσουμε σε μια πληρέστερη αποτίμηση της πνευματικής περιουσίας του Μύθου. Ο Μ. Ελιάντ παραλληλίζει το ξεκίνημα ενός παραμυθιού "Μια φορά και ένα καιρό "με το" Παληό καιρό όταν οι θεοί περπατούσαν πάνω στην γη " πού αφορά τον Μύθο. Ανάλογη αντιστοιχία βρίσκουμε και στο Ησίοδο στον οποίο διαβάζουμε "τότε πού οι Θεοί, σι άνθρωποι και τα ζώα μιλούσαν την ίδια γλώσσα " και πού αναφέρεται στη Χρυσή Εποχή. Θέλοντας ακόμη να υπογραμμίσει την βαθιά συμβολική όχι μόνο του Μύθου άλλα και του παραμυθιού, λέγει ότι" όποια θέση και αν πάρει κάποιος σχετικά με το νόημα και την προέλευση των παραμυθιών, είναι αδύνατο να αρνηθεί ότι "οι περιπέτειες και δοκιμασίες του ήρωα ή ηρωίδας δεν συμβολίζουν τελετές και στάδια μύησης".

Επιχειρώντας μια ανατομή στη Γενεαλογία των παραμυθιών, βρίσκουμε τις αρχαιότερες γνωστές γραπτές ιστορίες στα 5 βιβλία των Ινδικών Πανχαταντρα. Τα Πανχαταντρα ήσαν Συλλογή σανσκριτικών παραμυθιών, πιθανολογούμενη ότι έφθασε στην Ελλάδα μέσω του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Τα βιβλία αυτά χρησίμευαν για την εσωτερική καλλιέργεια και παίδευση των νεαρών Ινδών Αριστοκρατών. Αναφερόμενοι ενδεικτικά στην αρχαιότητα μερικών παραμυθιών και θρύλων καταγράφουμε τους βουδιστικούς θρύλους Πατακα ηλικίας 2.000 ετών καθώς και τους συνεπόχους Περσικούς Μύθους, νεράιδες και τζίνια. Και από αυτούς όμως αρχαιότεροι ήσαν οι Αιγυπτιακοί αντίστοιχοι, χρονολογούμενοι το 1.400 π.χ. Στην Ευρώπη η πρώτη συλλογή παραμυθιών εμφανίσθηκε μετά την Αναγέννηση, το 1550. Η συλλογή περιελάμβανε αστεία, αινίγματα και διάφορες ιστορίες από τις οποίες οι ωραιότερες ήσαν παραμύθια. Η καλύτερη ωστόσο συλλογή παραμυθιών πού έχει ποτέ δημοσιευθεί, θεωείται ότι είναι η "Ψυχαγωγία των 5 ημερών" του Μπαζίλ, γραφείσα περί το 1650,στην διάλεκτο της Νάπολης.

Ας δούμε όμως τώρα και ποια ήταν ή συμβολή της Αλχημείας, στην συμβολική των Παραμυθιών. Η Αλχημεία έφθασε στην Ευρώπη διαρκούντος του Μεσαίωνα, μέσω της Αραβικής κατοχής της Ισπανίας. Η παρουσία της επηρέασε βαθιά την πνευματική ζωή της Ευρώπης και την εμπλούτισε με μία νέα διάσταση. Ο Αλχημικός άνεμος έδωσε νέα ώθηση και στις τέχνες αλλά και στον φιλοσοφικό προβληματισμό. Ώθησε την επιστημονική έρευνα και τόνωσε τις πνευματικές ανησυχίες·

Πρόσφερε σύμβολα υψηλού επιπέδου, πού με την δονητική τους αξία ενεργοποίησαν περισσότερο, όσες ευγενείς ιδιότητες ήδη υπήρχαν. Βοήθησε στην γονιμοποίηση του πνευματικού σπέρματος και έφερε σε εκδήλωση ιδιότητες ανεκδήλωτες μέχρι τότε. Ειδικότερα στο παραμύθι έδωσε τα υψηλά σύμβολα του αργύρου και του χρυσού, του Ήλιου και της Σελήνης.

Έδωσε επίσης την Πίστη, ότι η μετατροπή ενός αγενούς μετάλλου σε ευγενές, (αργυρό-χρυσό) εικονίζει συμβολικά την εσωτερική διαδρομή του ατόμου και την αναγωγή του σε ολοένα υψηλότερα επίπεδα, με τελικό σκοπό την ένωση πού είναι ή εσχατολογία του θείου Γίγνεσθαι.

Στο σημείο αυτό αποκτούμε δικαίωμα στον προβληματισμό, του κατά πόσον η Αλχημική παράμετρος έρχεται σε αντίθεση προς την εντολή να αφήνουμε τα μέταλλα εκτός του Ναού, του χώρου δηλαδή δοκιμασίας και παίδευσης.

Αν τανύσουμε την χορδή του σκεπτικού μας, κατανοούμε ότι η συμβολική του αναβατικού μετασχηματισμού του σιδήρου σε άργυρο και του αργύρου σε χρυσό, συνιστά την λειτουργία Προόδου προς την τελείωση και έχει θρησκευτικότητα και Μεταφυσική. Αν τανύσουμε όμως, τώρα την χορδή της σκέψης πολύ περισσότερο, θα φθάσουμε στο συμπέρασμα, ότι ή εντολή να αφήσουμε τα Μέ ταλλα εκτός Ναού χωρίς να εξαιρείται ούτε
ακόμη και αυτός ο χρυσός, σημαίνει ότι οποιο δήποτε Μέταλλο, του χρυσού περιλαμβανόμενου, εφόσον μας συνοδεύει, αποδεικνύει εξάρτηση, προσκόλληση στα γήινα και επομένως δέσμευση. Και κάθε εξάρτηση-δέσμευση πρέπει να εγκαταλειφθεί ενόψει μύησης για την Αναγέννηση.
Βλέπουμε λοιπόν ότι τα Μέταλλα συνολικά θεωρούμε να πλέον, εκφράτουανθρώπου ζουν το γήινο την δέσμευση, την προσκόλληση, το ευγενισμενο έστω ελάττωμα. Αυτό οδηγεί την σκέψη μας ότι αφού με την Αλχημική θεώρηση μετα-στοιχείωσης των μέταλλων, φθάσουμε στον Αρχετυπικό Άνθρωπο, δεν τελειώνει η προσπάθεια. Η εγκατάλειψη και αυτού του χρυσού, αυτό σημαίνει, ότι το επόμενο στάδιο είναι το ξεπέρασμα και του Ανθρώπου-Αρχέτυπου... Βασικό μήνυμα στο Παραμύθι είναι ότι ή ειρήνη και ευτυχία είναι εφικτές, μόνον κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις.

Το Παραμύθι διακρίνεται για την βαθιά και υποσυνείδητη παιδευτική και διδακτική του αξία και αντιμετωπίζεται στην εποχή μας σαν αντικείμενο έρευνας και μελέτης από άποψη ανθρωπολογική, ψυχολογική και μεταφυσική. Το ότι τα Παραμύθια είχαν πλην του ψυχαγωγικού τους χαρακτήρα και άλλες επιρροές, αποδεικνύεται και έκτου ότι κατά καιρούς απαγορευόταν ή διάδοση ή η διήγηση τους κάτω σπω ορισμένες συνθήκες, (στην Αμερική όταν ο Ήλιος λάμπει). Άλλοτε πάλι η διήγηση τους επιβαλλόταν το βράδυ κοντά στο τζάκι. Άλλο χαρακτηριστικό των παραμυθιών είναι και η μικρή ποικιλία σε θέματα, καθώς και η μεγάλη ομοιότης που εμφανίζουν σ' όλες τις χώρες.

Τα περισσότερα όπως λέει ο Τόλκιεν ασχολούνται με περιπέτειες ανθρώπων στην επικίνδυνη περιοχή ή σε σκοτεινά μονοπάτια είτε αυτό συμβαίνει στο φυσικό κόσμο είτε στον υπερφυσικό.

Τα συχνότερα επαναλαμβανόμενα θέματα αφορούν την κάθοδο της ψυχής και εν συνεχεία αναζήτηση της θείας πατρίδας. Την αναζήτηση της Ενότητας από μέρους της, με την συνδρομή των δοκιμασιών και της μύησης. Παρεμφερές θέμα είναι και ο Χαμένος Παράδεισος που ξανακερδίζεται. Εδώ παρα-τηρούμετην διαδρομή του ήρωα πού έχει σαν αφετηρία την πτώση, σαν συνέχεια από ατυχίες, ταλαιπωρίες και δοκιμασίες και σαν κατάληξη το ευτυχές τέλος. Άλλο θέμα (πού καταλαμβάνει σημαντική μερίδα στο σύνολον των παραμυθιών) είναι η ικανότης ανθρώπων και ζώων να αλλάζουν μορφές. Συμβολίζεται εδώ η μεταβολή προσωπικότητας δια της λα-ξεύσεως του ακατέργαστου λίθου. Η προαγωγή του ανθρώπου -πέτρα σε Άνθρωπο.

Ένα ακόμη θέμα στα παραμύθια είναι τα ταμπού πού παραβιάζονται. Η Απαγορευμένη πόρτα λ.χ ή δωμάτιο το οποίο ο ήρωας ανοίγει παραβιάζοντας την απαγόρευση για το άνοιγμα του ή η απαγορευμένη ερώτηση πού εν τούτοις γίνεται!

Τέτοια απαγορευμένα ταμπού εμφανίζονται στο "Κυανοπώγωνα" και στο "Κορίτσι και τον Κύκνο" που ανάγεται στον Μύθο του Έρωτα και της Ψυχής. Η ιστορία του Ιάσωνα και της Μήδειας συναντάται σε

Ένα ακόμη θέμα στα παραμύθια είναι τα ταμπού που παραβιάζονται

πολλά μέρη του κόσμου και έχει διοχετευθεί και στα παραμύθια με χαρακτηριστικό δείγμα την "Βασίλισσα μετά χρυσά μαλλιά".

Το πουλί πού μιλάει εξ' άλλου, καθώς και το ευγνώμων ζώον, (Ανδροκλής και το Λιοντάρι) σχετίζεται με τον μύθο του παραδείσου. Θέση όμως στα παραμύθια έχουν και τα χρήσιμα ζώα όπως ο πολύ γνωστός μας "Παπουτσωμένος Γάτος", πού βοηθά τον αφέντη του να γίνει πρώτα μαρκήσιος και μετά βασιλιάς. Η θεματολογία των παραμυθιών συνεχίζεται με το αποκρουστικό όν η σύζυγος όπου η αγάπη και η αφοσίωση πού δείχνει κάποιος προς το ον αυτό πού βαρύνεται από μια κατάρα, οστρακίζει την κατάρα. Τέτοια παραμύθια είναι «η Ωραία και το Τέρας» και ο «Βάτραχος Πρί-γκηπας». Η συμβολική μορφή των παραμυθιών τα κάνει προσιτά σε άτομα διαφόρων ηλικιών, εποχών και πολιτισμών.

Η παραβολική λειτουργία του παραμυθιού προάγει από τον ένα βαθμό κατανόησης στον επόμενο ακόμα και στον ίδιο άνθρωπο, ανάλογα με την εξελικτική του φάση κάθε φορά πού έρχεται σε επαφή με τον Μύθο-Παραμύθι. Γενικά μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα αρχέτυπα πρότυπα του ανθρω- .'· πίνου Γένους πρωταγωνιστούν σαν ιδεολογία και προοπτική Μέσα στα Παραμύθια. Εκφράζουν δετις ανάγκες του πνευματικού ανθρώπου και τα οράματα του. Ας δοκιμάσουμε όμως τώρα- εγκαταλείποντας το γενικόλογο περίγραμμα- μία διάβαση πιο συγκεκριμένη, τοποθετώντας στο πεδίο έρευνας το πολύ γνωστό από την παιδική ηλικία, Παραμύθι της Σταχτοπούτας.

Για την Σταχτοπούτα έχουν διαπιστωθεί ότι υπάρχουν 345 εκδοχές και διασκευές. Ας διαλέξουμε λοιπόν μία μόνο από τις εκδοχές της, ερανιζόμενοι κάποια ελάχιστα απ' αυτήν στοιχεία. Στην εκδοχή αυτή ο πατέρας της Σταχτοπούτας όταν η μητέρα της πέθανε, ξα-ναπαντρεύτηκε και έτσι η Σταχτοπούτα απέκτησε την κακιά μητριά της. Η χαμένη φυσική μάννα συμβολίζει τον χαμένο παράδεισο και η Σταχτοπούτα την κάθοδο της ψυχής στο κόσμο που πρέπει να υποφέρει και δοκιμασθεί. Στην συνέχεια η Σταχτοπούτα στέλνεται να καθίσει κοντά στις στάχτες του τζακιού. Η στάχτη συμβολίζει την στάχτη των νεκρών αλλά και την ταπείνωση και θλίψη. Αρχαίο έθιμο θέλει τους δυστυχείς να κάθονται στις στάχτες. Συμβολίζει ακόμα το εφήμερον της ζωής. Το ίδιο όμως το τζάκι είναι η εστία της φωτιάς και συμβολίζει το ιερό Κέντρο της εσωτερικής φωτιάς πού είναι η φύση της ψυχής.

Το τζάκι έπαιζε πάντα αξιοσημείωτο ρόλο. Έτσι στους Κέλτες ή λατρεία των νεκρών επικεντρώνονταν γύρω από το τζάκι. Στην Σκωτία καμία έξωση δεν γίνονταν αν πρώτα δεν έσβηνε η φωτιά στο τζάκι του ενοικιαστή. Στην Βόρεια Αγγλία το τζάκι ολόκληρο μεταφερόταν απ' το παλιό σπίτι στο καινούργιο χωρίς να σβήσει η φωτιά. Βλέποντας την Σταχτοπούτα να φροντίζει την φωτιά κατανοούμε ότι συμβολίζει το πνεύμα και την ψυχή. Οι άσχημες αδερφές της όμως συμβολίζουν το σώμα και το Νου.

Πριν κοιμηθεί η Πριγκήπισσα οι πράξεις της όλες είναι αυτόματες και ασυνείδητες. Όταν όμως αφού κοιμηθεί, ξυπνήσει πράττει συνειδητά με την βίωση του μυημένου. Η μύηση εδώ συμβολίζεται με την επιθυμία της ηρωίδας ν' ανέβει στα όλο και ψηλότερα δωμάτια του παλατιού. Ας αφήσουμε όμως πια την "Ωραία Κοιμωμενη" πού ήδη έχει ξυπνήσει και ας πάμε στο Παραμύθι της "Βασίλισσας των 5 λουλουδιών", όπου βλέπουμε το σπίτι της να περιβάλλεται από 7 χαντάκια και 7 φράκτες από καλάμια πού συμβολίζουν τα 7 στάδια μύησης. Το ξεπέρασμα χαντακιών και φρακτών, σημαίνει κίνηση προς τα εμπρός Μεσ' από την αυτογνωσία.

Η περιοδεία όμως στην χώρα των παραμυθιών θα μπορούσε να μακρύνει τόσο ώστε να κινδυνεύσει να γίνει ατελείωτη. ΓΓ αυτό ας αρκεσθούμε σε ολίγες μόνο ακόμη παρατηρήσεις- επισημάνσεις.

α. Το γνέσιμο και πλέξιμο πού συναντάται σε ορισμένα παραμύθια συμβολίζουν τις θήλειες δυνάμεις ενώ η ξυλουργική και σιδηρουργία τις άρρενες.

β. Αναφορικά με τα πουλιά τα οποία πολύ συχνά συναντούμε στα παραμύθια αλλά και στους μύθους Ελλάδος, Περσίας, Ρώμης καθώς και άλλων χωρών, αναγνωρίζουμε την λειτουργική τους ιδιότητα ως αγγελιοφόρων των Θεών. Η Ιδιότης των πουλιών, ως αγγελιαφόρων του θεού, είναι εγκατεστημένη επίσης και στις ιερές Γραφές Βουδιστικές Ιουδαϊκές και Μιθραικές όπου βλέπουμε τα πουλιά να έχουν γνώσεις. Και δυνάμεις τις οποίες οι άνθρωποι εστερούντο. Στον εκκλησιαστή 10: 20 διαβάζουμε: "Ότι πετεινόντου ουρανού αποτίσει την φωνήν σου και ο έχων τας πτέρυγας απαγγέλλει τον λόγον σου".

γ. Άλλο στοιχείο που διαπερνά πολλά παραμύθια είναι ο αποκεφαλισμός, που συμβολίζει το σπάσιμο της κατάρας πού εβάρυνε το μαγεμένο άτομο, το οποίον είχε συνήθως τη μορφή ζώου.Κλασικό παράδειγμα του είδους είναι ο "Βάτραχος Πρίγκηπας".

δ. Πρέπει ακόμη ν' αναφέρουμε συμπληρώνοντας την ενδεικτική απαρίθμηση και το Μαγεμένο η Σκοτεινό δάσος καθώς και τα βαθιά σκοτεινά νερά ή την κοιλιά του τέρατος όπου στα παραμύθια, στους μύθους αλλά και στην μυθολογική πλευρά των Ιερών Γραφών, συμβολίζει την σκοτεινή πλευρά της φύσης και του θανάτου που πρέπει να ξεπεράσει κάποιος Πριν φθάσει στα επίπεδα μυημένου. Πριν ξανακερδίσει τον Χαμένο Παράδεισο. Η περίπτωση του Ίωνα πού βγήκε από την κοιλιά του κήτους, είναι ασφαλώς σχετική με τον εν λόγω συμβολισμό.

Συγγενής αναφορά στην περίπτωση Ιωνά συναντάται και στους θρύλους της Χαλδαίας όπου ο Ωάννες (άνθρωπος- ψάρι) βγαίνει Μεσ' από ένα αυγό απ' την θάλασσα διδάσκοντας τέχνες και επιστήμες.

Ο Θρύλος της Χαλδαίας περνάει στη συνέχεια στην μυθολογία των Ασσυροβαβυλω-νίων και ο Ωάννες καταλήγει στο (θεολογικό ) πάνθεον της Βαβυλώνας σαν θεός εκπολιτι-στής. Για τον Ωάννες αναφέρουν ακόμη και οι παραδόσεις της φυλής των Ντογκον στα νότια της Αιγύπτου.

Αρωγός στην συγκριτική έρευνα έρχεται όμως και ο Πλούταρχος, χαρακτηρίζοντας σαν "Θεό ή Δαίμονα" τον Ιανό που αποβιβάσθηκε στην Ιταλία και αφού δίδαξε τέχνες και επιστήμες, θεοποιήθηκε.

Θρύλοι, μύθοι, παραδόσεις, παραμύθια διαπλέκονται ιχνηλατώντας αλήθειες πού κρύβονται. Σαν κατακλείδα, ας μου επιτραπεί να προτείνω αν ξαναδιαβάσουμε κάποτε τα παραμύθια πολύ λίκνισαν την φαντασία μας στην παιδική ηλικία, να το κάνουμε ενεργοποιώντας την Διάκριση μας, με τρόπο πού να πειθαρχεί στην παρακαταθήκη του Φιλόσοφου- Αυτοκράτορα Μ. Αυρηλίου "Να είσθε όρθιοι και τεντωμένοι" όπως την διδάχθηκε και αυτός στα μυστήρια του Άρη -Διόνυσου.

Η Ελληνική θρησκεία εμπνευστής της οικολογικής συμπεριφοράς

2008-10-05T04:10:00.000-07:00

http://12thespis.wordpress.com/2008/10/04/omiliadim/

Δημοσιεύθηκε από 12thespis στο Οκτώβριος 4, 2008

Η ομιλία της
Δήμητρας Λιάτσα - Χράπη,
συγγραφέως*
κατά τον εορτασμό της Φθινοπωρινής Ισημερίας
στην Θεσσαλονίκη (27/9/08).

Η Ελληνική θρησκεία εμπνευστής της οικολογικής συμπεριφοράς

Της Δήμητρας Λιάτσα – Χράπη
Συγγραφέως

Αγαπητοί συνεορταστές,
Όταν πριν από μερικά χρόνια ρώτησα έναν φίλο γιατρό και καλά διαβασμένο στα Ελληνικά ζητήματα, ποιο από τα δύο γεννήθηκε πρώτα στην Ελλάδα, η θρησκεία ή η φιλοσοφία, μου απάντησε αβίαστα: η θρησκεία.
Όμως η Ελληνική θρησκεία διαφέρει από τις άλλες ριζικά και καθοριστικά. Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η λογική.
Ο Έλληνας γνωρίζει ότι η πατρίδα του δεν είναι πολύ εύφορη. Η καθαρότητα της ατμόσφαιρας είναι μοναδική και έχει υμνηθεί από τους αρχαίους ποιητές ως η καλλίτερη εγγύηση για μια ευτυχισμένη ζωή. Το αντιστάθμισμα όμως για το λαμπρό αυτό φώς είναι η ξηρασία.
Στην χώρα μας που κατά τον μισό χρόνο δεν βρέχει και πολλές φορές οι βροχές είναι περιορισμένες και τον Χειμώνα τα περισσότερα ποτάμια είναι μικρά και το νερό τους ελαττώνεται αισθητά κατά τους θερινούς μήνες.
Έτσι το νερό καθίσταται ο πρωταρχικός και αγωνιώδης όρος της ανθρώπινης ζωής και είναι φυσικό να προστατεύεται από τους αμαθείς μ’ ένα πλήθος από φανταστικές και μυστηριώδεις εικασίες και προλήψεις.
Ο Έλληνας υπήρξε ο πρώτος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής όχι με πομπώδεις, φλύαρες και οθνείες φλυαρίες αλλά πάνω στην βάση της πρακτικής ψυχολογίας. Το έχει αποδείξει σε πάμπολες περιπτώσεις μέσα από τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζει για να εκφράζεται: Την ποίηση.
Αλλά ο ιστορικός Πολύβιος (Στ΄ 56, 11) το συνοψίζει: «Επειδή κάθε πλήθος είναι αφελές και γεμάτο από άνομες επιθυμίες, παράλογη οργή, και βίαιο θυμό, μένει το να συγκρατεί κάποιος τα πλήθη με φόβους άγνωστους και με τέτοια δραματοποίηση.»
Η γένεση της βροχής αποδίδεται σε θεία ενέργεια και ειδικά στον Δία. Εκείνος συναθροίζει τα ευεργετικά ύδατα που γονιμοποιούν το έδαφος , γι΄ αυτό και τον αποκαλούν κελαινεφή, νεφεληγερέτη, υέτιο, όμβριο.
Οι πρόγονοί μας έλεγαν: «Ζεύς ύει». Σήμερα λέμε «βρέχει ο Θεός».
Οι περισσότεροι Θεοί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σχετίζονται με την ευφορία της γης, ενώ η ανομβρία είναι θεία οργή.
Κάθε ποταμός είναι θεός. Θεωρείται ότι κατάγεται από τον Δία και αποκαλείται Διϊπετής.
Στην Οδύσσεια (ε 445 – 450) για παράδειγμα ο Οδυσσέας προσεύχεται στον ποταμό στο σημείο όπου ναυαγεί στο νησί των Φαιάκων:
«Άκουσέ με βασιλιά όποιος κι αν είσαι·
Ικέτης σου έρχομαι, ξεφεύγοντας από την θάλασσα
Την τιμωρία του Ποσειδώνα.
Κι οι Θεοί ακόμα δέχονται με σεβασμό τον άνθρωπο
Που βρίσκεται μπροστά τους
Ύστερα από περιπλανήσεις, γι’ αυτό κι εγώ
Τώρα έρχομαι και αγκαλιάζω το ρέμα σου
Και τα γόνατά σου, ύστερα από πολλά
βάσανα που πέρασα. Μα σπλαχνίσου με
βασιλιά, το ‘χω τιμή που έγινα ικέτης σου.»
Κάθε ρυάκι, κάθε πηγή στην Ελλάδα είναι και μία Θεότητα. Όλες οι κρήνες διατελούσαν υπό την φροντίδα επιμελητών που αποτελούσαν ιδιαίτερη αρχή και ονομάζονταν «κρηνών επιμεληταί ή κρινοφύλακες».
Οι Έλληνες ορκίζονταν μπροστά στις κρήνες όπως για παράδειγμα παρουσιάζει ο Σοφοκλής να κάνει ο Πολυνείκης στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ»: (1333)
«Προς νυν σε κρηνών και Θεών ομογνίων».
Το ίδιο και οι Θεοί ορκίζονταν στα νερά της Στυγός.
Οι τοπικές παραδόσεις θεωρούν τον ποταμό, τον ευγεργετικό τροφοδότη κάθε περιοχής, πατέρα των κατά τόπους Νυμφών: Η Δαυλίς είναι θυγατέρα του Κηφισού, η Σπάρτη θυγατέρα του Ευρώτα, η Χαλκίς του Ασωπού.
Οι Νύμφες, οι θεότητες της υγρής φύσεως και της ευφορίας κατοικούν σε πηγές, σε όρη, αγρούς, λειμώνες, δάση, δένδρα. Ο θείος βίος τους ήταν ο «αιωνίως ρεόντων υδάτων, του υγρού χυμού, της θείας αμβροσίας που ζωογονεί τα φυτά, τα δένδρα, όλη εν γένει την βλάστηση.
Αναλόγως λαμβάνουν και τα ονόματά τους:
Ναϊάδες (νάω = ρέω)
Ορεστιάδες, Ορείες, Ορειάδες, Πετραίες, Αγρονόμοι (νέμομαι = Κατέχω)
Δρυάδες και Αμαδρυάδες επειδή η ζωή τους συνδεόταν με την δρύ της οποίας ήταν προστάτιδες. Ποταμηΐδες που έπερναν τα ονόματά τους από τον ποταμό όπου κατοικούσαν. Αχελωΐδες, Ισμηνίδες, Πηγαίες, Λιμνάδες, Λιμνακίδες, Ελειονόμοι, Μελιάδες και Μελίες νύμφες των δασών.
Τα δένδρα στα οποία ζούσαν οι νύμφες θεωρούντο ιερά και κανένας δεν μπορούσε ατιμωρητί να θέσει χείρα επάνω τους. Θεωρούντο ότι γεννιούνται και πεθαίνουν μαζί με τις ωραίες εκείνες παρθένους.
Οι παραδόσεις έλεγαν πως κάθε φορά που κόβονταν τα δένδρα ακουγόταν ο θρήνος των Νυμφών που ζούσαν σ’ αυτά και επέρχονταν διάφορα δυστυχήματα στους ιερόσυλους, ενώ αντίθετα ευεργετούντο όσοι τα προστάτευαν και τα διέσωζαν.
Οι Έλληνες είχαν πλήρη επίγνωση της αξίας των δασών εν γένει και ιδιαιτέρως των δασυλλίων και των χλοερών τόπων που βρίσκονταν κοντά ή μέσα στις πόλεις. Τα συντηρούσαν με κάθε τρόπο και αυτό αποδεικνύεται από την αφιέρωση σε Θεούς ή Ήρωες, τον καθορισμό τους ως ιερά και προπάντων ο νομικός προσδιορισμός κάθε βλάβης τους ως ιεροσυλία που τιμωρείτο με την ποινή του θανάτου άν στο δικαστήριο αποδεικνυόταν η ενοχή.
Η θάλασσα που έπαιξε τόσο αποφασιστικό ρόλο στην ιστορία του γένους μας είχε θεοποιηθεί και βρισκόταν υπό την προστασία δεκάδων θεοτήτων: Του Ποσειδώνος και της συζύγου του Αμφιτρίτης, της Αφροδίτης, των Καβείρων και χιλιάδων Νηρηΐδων.
Η γαία είναι η πρώτη και μέγιστη Θεά μητέρα των Θεών και των ανθρώπων. Γράφει ο Ξενοφών στον «Οικονομικό» του. (V 12)
«H γη όντας Θεότητα, διδάσκει την δικαιοσύνη σ’ όσους μπορούν να την μάθουν. Σ’ αυτούς που την υπηρετούν άριστα δίνει σ’ αντάλλαγμα τα καλλίτερα αγαθά.»
Στην αρχαιότητα επικρατούσε επίσης η συνήθεια να θυσιάζονται ζώα προς έκφρασιν ευγνωμοσύνης, προς εξιλέωσιν ή για την παρακίνησιν της Θεότητας να παράσχει κάτι.
Η επικρατούσα συνήθεια ήταν να καίγονται οι μηροί περιτυλιγμένοι με λίπος, το υπόλοιπον όμως του ζώου καταναλώνετο από τους θρησκευτές. Για τον λόγο αυτό τα ζώα ήταν από τα ήμερα κατοικίδια: πρόβατα, αρνιά, αίγες, ταύροι, βόδια, κριοί. Οι πρόγονοί μας έτρωγαν σπάνια κρέας και όχι βέβαια όσο εμείς που έχουμε καταστήσει την κρεοφαγία κύριο πιάτο μας με ολέθριες για την υγεία μας συνέπειες.
Σε εξαιρετικές περιπτώσεις γινόταν θυσία εκατό (100) βοών (Εκατόμβη) αλλά συχνά το όνομα αυτό ήταν δηλωτικό της μεγάλης θυσίας στην οποία ευωχείτο μία ολόκληρη πόλις ή ένας στρατός, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδος που διατήρησαν το πανάρχαιο αυτό έθιμο κατά το οποίο το ζώο τεμαχίζεται και μοιράζεται στα σπίτια.
Στην θυσία που γίνεται για παράδειγμα στη γ΄ ραψωδία της Οδύσσειας προς τιμήν του Ποσειδώνος στην Πύλο θυσιάζονται 81 ταύροι και ευωχούνται 4.500 άτομα.
Ο Έλληνας δεν λατρεύει τους θεούς του αναπαυόμενος. Τους λατρεύει με αγώνες: Αθλητικούς, μουσικούς, ποιητικούς. Τους λατρεύει με την επιστήμη (όλα τα επιστημονικά κέντρα ξεκίνησαν από τους ναούς). Τους λατρεύει με την Φιλοσοφία (όλοι οι Φιλόσοφοι κάνουν επίκληση στους Θεούς).
Ο Έλληνας κατάφερε να ζει μία ζωή που κάθε λεπτομέρειά της διαπνέεται από την Θρησκεία και να μην την εκφυλίσει σε Θεοκρατία.
Άς μην μας εκπλήσσει το πλήθος των Θεών, των ημιθέων, των ηρώων ή των νυμφών. Με τον τρόπο αυτό συνήθιζε ο αρχαίος πρόγονός μας στην πολυπλοκότητα του κόσμου και της ζωής με αποτέλεσμα ο νούς να γίνεται πιο εφυής, πιο προσαρμοσμένος στον κόσμο. Έτσι προστατεύετο ο νούς του από την στερεοτυπία και την μονοτονία του ενός Θεού.
Η προστασία του φυσικού πλούτου δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα. Αυτό πού ο σύγχρονος άνθρωπος ανακάλυψε μετά από εκατονταετίες αλόγιστης «κατακυρίευσης» της γης, οι αρχαίοι Έλληνες πρόγονοί μας το γνώριζαν και το εφάρμοζαν.
Ήδη από την εποχή που η Αλεξάνδρεια ήταν το κέντρο της επιστήμης γνώριζαν τον ατμό και τις πολλές εφαρμογές του. Ο περίφημος υπολογιστής – αστρολάβος των Αντκηθύρων μας αφήνει μόνο να υποψιαστούμε τι γνώριζαν οι Έλληνες.
Η βιομηχανική επανάσταση λοιπόν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί τότε. Επέλεξαν όμως να μην προχωρήσουν γιατί γνώριζαν τις ολέθριες συνέπειες της, αφού διαπνέοντο από την αρχή του μέτρου. Τελικά η βιομηχανική επανάσταση που έγινε δεν μας έκανε ούτε υγιέστερους, ούτε πιο ευτυχισμένους. Το αντίθετο μάλιστα, αποδεικνύοντας το ορθόν της Ελληνικής επιλογής.
Για τους Έλληνες το ωραίο και το ιερό δεν είναι για ξεκούραση. Είναι ουσιώδη για την βελτίωση του ανθρώπου, αφού ο άνθρωπος είναι δημιούργημα του περιβάλλοντος του.
Η καταστροφή του περιβάλλοντος, η άναρχη δόμιση, η έλλειψη καλαισθησίας, η έλλειψη καθαριότητας αυξάνουν την επιθετικότητα και στερεύουν τον σεβασμό.
Άς πάψουμε να κοιτάμε την ασχήμια με αδιαφορία, να συνηθίζουμε στο απαράδεκτο. Άς κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας.
Μπορεί αυτό που κάνουμε να φαίνεται ασήμαντο, σημασία όμως έχει να το κάνουμε.

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΝΕΟΦΕΜΙΝΙΣΜΟΥ

2008-10-05T02:43:00.000-07:00

Η αποκατάσταση της Κλεοπάτρας

2008-08-25T09:02:00.000-07:00

http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=702

Η αποκατάσταση της Κλεοπάτρας

Φιλήδονη, εκκεντρική, ύπουλη, μια άστατη μοιραία γυναίκα, μισητή στο ρωμαϊκό λαό. Όταν πέθανε ο ποιητής Οράτιος, αναφώνησε: Ώρα να τσουγκρίσουμε . Ύστερα από σχεδόν χίλια χρόνια, ο Δάντης την περιέλαβε στον κύκλο των ακόλαστων. Χίλια χρόνια μετά απ´ αυτόν, ο χολιγουντιανός κινηματογράφος εξακολουθεί να την εμφανίζει ως ξελογιάστρα των αντρών, η οποία χρησιμοποιούσε φίλτρα, ακόμα και δηλητήρια. Στην πραγματικότητα, η Ελληνίδα Κλεοπάτρα Ζ´, τελευταία βασίλισσα της Αιγύπτου, ήταν πολύ διαφορετική απ´ ό,τι την περιγράφουν, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο χαρακτήρα. Όμως, την ιστορία τη γράφουν οι νικητές - στην προκειμένη περίπτωση, ο Οκταβιανός, φανατικός εχθρός της, ο οποίος εξαπέλυσε μια εκστρατεία δυσφήμησης που αμαύρωσε για αιώνες τη μνήμη της

Σήμερα, χάρη στην εργασία δεκάδων μελετητών, μεταξύ των οποίων αρχαιολόγοι όπως ο Φρανκ Γκοντιό και ιστορικοί τέχνης όπως ο Πάολο Μορένο, είμαστε σε θέση να ανασυνθέσουμε με ακρίβεια τη ζωή και το χαρακτήρα, την ένδυση και τις συνήθειες, ακόμα και τη φυσική της εμφάνιση. Ας ξαναζωντανέψουμε λοιπόν την Κλεοπάτρα για μια μέρα.

Η ανάπλαση

Πώς ήταν λοιπόν η αυθεντική Κλεοπάτρα; Ήταν μια μικρόσωμη Ελληνίδα με λεπτό σώμα, όχι αδύνατη, με δέρμα και μάτια ανοιχτού χρώματος. Υπάρχουν αποδείξεις. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στη Ρώμη η βασίλισσα πόζαρε για το γλύπτη Στέφανο, ο οποίος κατασκεύασε ένα άγαλμα γνωστό ως Αφροδίτη του Εσκουιλίνο, που θεωρείται σήμερα ως η πιο πιστή απεικόνιση της Κλεοπάτρας , αποκαλύπτει ο Π. Μορένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Τα αιγυπτιακά στοιχεία αυτού του αγάλματος είναι πολλά, από το χτένισμα μέχρι το δοχείο του νερού, όπου είναι τυλιγμένος ο ιερός όφις, δηλαδή η κόμπρα, σύμβολο των βασιλέων της Αιγύπτου. Ενδεικτικά είναι επίσης τα σανδάλια με κορδόνι και λεπτή σόλα, καθώς και το βάζο το στολισμένο με τα λεγόμενα φύλλα του νερού. Εξάλλου, το πρόσωπο μοιάζει πολύ με τα πορτρέτα της βασίλισσας που βρίσκονται στη Ρώμη και στο Βερολίνο .

Το ότι ήταν μικρόσωμη φανερώνεται κι από ένα ιστορικό επεισόδιο του 48 π.Χ.: Για να συναντηθεί στην Αλεξάνδρεια με τον Καίσαρα, η είκοσι ενός χρονών Κλεοπάτρα μεταφέρθηκε με διαταγή της τυλιγμένη σ´ ένα χαλί. Τέλος, το πρόσωπο είναι ίδιο - ως προς τα τριγωνικά μάγουλα, τη στενή και μακριά μύτη, το χαμηλό μέτωπο- μ´ εκείνο των νομισμάτων που απεικονίζουν τη βασίλισσα. Χαρακτηριστική είναι η όψη του κάτω χείλους , προσθέτει ο Μορένο, που εμφανίζει τον τυπικό προγναθισμό της δυναστείας των Πτολεμαίων, στους οποίους ανήκε η Κλεοπάτρα .

Ίντριγκες και διαφθορά

Σχετικά με το χαρακτήρα της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η βασίλισσα ήταν ικανή για αυλικές ίντριγκες, αλλά πρέπει να σκεφτούμε ότι ήταν μόλις δεκαοχτώ χρονών όταν έπεσε στους ώμους της το τεράστιο βάρος της διοίκησης ενός βασιλείου υπό διάλυση, με τους ισχυρούς Ρωμαίους να είναι κύριοι της περιοχής. Η Κλεοπάτρα υιοθέτησε μια πολιτική τολμηρή αλλά ρεαλιστική, βασισμένη στην ελληνιστική παράδοση. Οι συνωμοσίες και οι δηλητηριάσεις, οι συμβιβασμοί και οι προδοσίες δεν ήταν προνόμιό της, καθώς συνηθίζονταν στην αρχαία πολιτική ζωή, συμπεριλαμβανομένης της ρωμαϊκής. Η Κλεοπάτρα νοιαζόταν για τις συνθήκες ζωής των κατοίκων της Αιγύπτου, γι´ αυτό και επέκτεινε τα έργα άρδευσης

Η μυθική μεγάλη ερωμένη είχε μόνο δύο έρωτες: τον Καίσαρα και τον Αντώνιο. Στους γάμους της επέδειξε πολιτικό ταλέντο, συνδέοντας τη βασιλεία της με τους Ρωμαίους κυρίαρχους, μέσω μιας οικογενειακής σχέσης που ήταν και μια συμμαχία δυναστειών. Έδωσε παιδιά τόσο στον Καίσαρα όσο και στον Αντώνιο, διάδοχο του Ιουλίου Καίσαρα στην τριανδρία. Ο Καισαρίωνας, γιος του Καίσαρα, υπήρξε μια προσεκτική επένδυση . Παρ´ όλα αυτά, δεν απέδωσε, γιατί ο αγώνας για την εξουσία κερδήθηκε από τον Οκταβιανό, ο οποίος φρόντισε να βάλει να δολοφονήσουν τον αθώο Καισαρίωνα.

Η πλήρης λοιπόν εικόνα είναι αυτή μιας λεπτής και έξυπνης νέας γυναίκας, η οποία ανατράφηκε για να κυβερνά και ήταν ικανή να γοητεύει περισσότερο με τη μόρφωση παρά με την εμφάνισή της. Ο Έλληνας ιστορικός Πλούταρχος την περιγράφει ως προκλητική παρά ωραία . Φαίνεται ότι αυτή η προκλητικότητα γοήτευσε τον τότε 54άχρονο Ιούλιο Καίσαρα. Η Κλεοπάτρα είχε ασυνήθιστη προσωπικότητα. Μιλούσε δώδεκα γλώσσες και ήταν η πρώτη από τους Πτολεμαίους, που ήδη κυβερνούσαν την Αίγυπτο επί 300 χρόνια, η οποία έμαθε την αιγυπτιακή, γλώσσα του λαού της - οι πρόγονοί της μιλούσαν μόνο ελληνικά

Το όνειρο μιας αυτοκρατορίας

Εκμεταλλευόμενη όσο καλύτερα μπορούσε αυτά της τα προτερήματα, η Κλεοπάτρα πιθανόν να ενέπνευσε στον Καίσαρα την ιδέα μιας μεγάλης εκστρατείας στην Ανατολή, στα χνάρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με την ελπίδα να ξαναδώσει στην Αίγυπτο το χαμένο της γόητρο και κύρος. Το όνειρό της διακόπηκε στις ειδούς του Μαρτίου με τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα. Όμως, η Κλεοπάτρα δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε να υποβάλει την ιδέα της αυτοκρατορίας στον Αντώνιο, πραγματικό διάδοχο της πολιτικής του Καίσαρα. Ο Αντώνιος ήταν καλός μαχητής, αλλά αποδείχθηκε κάκιστος πολιτικός. Και η βασίλισσα της Αιγύπτου χρειάστηκε ν´ αντιμετωπίσει τον Οκταβιανό, έναν ύπουλο αλλά εξαιρετικά συνετό αντίπαλο. Έτσι η κληρονομιά του Καίσαρα μοιράστηκε ανάμεσα στον Αντώνιο, μελλοντικό σύζυγο της Κλεοπάτρας, τον Λέπινδο και τον Οκταβιανό. Σύντομα ο τελευταίος αντιλήφθηκε ότι υπό την αρχηγία της Κλεοπάτρας η Αίγυπτος θα μπορούσε να γίνει πράγματι σημαντικό κέντρο δύναμης επικίνδυνο για το ρωμαϊκό κράτος. Ο Οκταβιανός ξεκίνησε μια συστηματική δυσφημιστική εκστρατεία, την πρώτη του αρχαίου κόσμου, εναντίον της βασίλισσας. Για τα σποτ χρησιμοποίησε τη φήμη και το ρητορικό ύφος λογίων και ποιητών, όπως ο Βιργίλιος και ο Οράτιος, ή ρητόρων όπως ο Κικέρωνας. Στο πρόσωπο της Κλεοπάτρας άρχισαν να ενσαρκώνονται όλα αυτά που ο ρωμαϊκός πολιτισμός θεωρούσε αρνητικά. Ήταν ξένη, δηλαδή δεν ήταν Ρωμαία υπήκοος, και, το σημαντικότερο, αποτελούμε μέρος ενός κόσμου διεφθαρμένου και αναξιόπιστου: του ανατολικού. Για να ξεχαστεί η αριστοκρατική ελληνική καταγωγή της άρχισε να διαδίδεται ότι το δέρμα της ήταν μελαψό. Τέλος, κατακρίθηκε ως γυναίκα που λάμβανε μέρος στην πολιτική ζωή, χρησιμοποιώντας τη διεστραμμένη γοητεία της, ικανή να διαφθείρει έναν άξιο Ρωμαίο πολίτη όπως ο Αντώνιος. Στην πραγματικότητα, στόχος ήταν ο ίδιος ο Αντώνιος, τον οποίο ο Οκταβιανός κατόρθωσε να παραμερίσει, αποφεύγοντας τον κίνδυνο ενός νέου εμφυλίου πολέμου. Παράλληλα, διέβαλε για αιώνες την εικόνα εκείνου του ικανού, χαριτωμένου και πολύ μορφωμένου αλλά λίγο τολμηρού κοριτσιού, το οποίο υπήρξε στην πραγματικότητα η Κλεοπάτρα Ζ´, η τελευταία βασίλισσα της Αιγύπτου.

Από το τεύχος Νο 15, Μάιος 2001, σελ. 22-29

ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΙ ΒΑΖΕΤΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΑΣ

2008-08-07T11:31:00.000-07:00

Πως να εκπαιδεύσετε τον άνδρα σας σαν να ήταν σκύλος

2008-07-29T10:34:00.000-07:00

Τώρα έάν κάποιος αποκαλέσει τις γυναίκες που σκεύτονται έτσι "Σκύλες", θα προσβληθούν

ΤΗΣ ΙΛΕΝΑΣ ΜΠΟΓΡΗ

2008/ΙΟΥΛΙΟΣ/Περιοδικό Gracia σελ. 75

Όταν το ζητούμενο είναι ένας υπάκουος σύντροφος, πιστός σαν σκυλί, η λύση-τρικ κρύβεται στις σελίδες ενός καινούργιου βιβλίου που έγινε ανάρπαστο από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του. Το ζεστό ψωμάκι των σχέσεων νέας κοπής υποστηρίζει ότι μπορούμε και οφείλουμε να προπονήσουμε το έτερον μας ήμισυ ακριβώς όπως εκγυμνάζουν οι εκπαιδευτές τους σκύλους και άλλους εκπρόσωπους τoυ ζωϊκού βασίλείoυ.

Το μέγα ερώτημα όταν το θέμα είναι οι αχέσεις συντροφικότητας ή γάμου τίθεται καίρια και απλά: «Μπορεί ο σύντροφος μας να εκπαιδευτεί όπως τα ζώα;» Η συγγραφέας -και επίκουρος καθηγήτρια δημοσιογραφίας στο Βοston University- Αmy Sutherland1 απαντά καταφατικά, υποστηρίζοντας πως εάν τα ζώα εξημερώνονται, τότε ίσως οι ίδιες τεχνικές εκπαίδευσης να εφαρμόζονται και στους άντρες. Στο βιβλίο της «What Shamu taught me about life («Τι μου έμαθε ο Shamu για τη ζωή, την αγάπη και το γάμο»), εξηγεί πώς οι τεχνικές που προκύπτουν από την εκπαίδευση ζώων μπορούν να μας οδηγήσουν σε πιο υγιείς σχέσεις. Όλα ξεκίνησαν από ένα άρθρο στη <ττήλη της στους «Νew York Times» με τίτλο «Τι μου έμαθε ο Shamu (ένα εκπαιδευόμενο δελφίνι) για έναν ευτυχισμένο γάμο». Η Αmy Sutherland1. είχε ήδη περάσει από ένα κολέγιο για trainers ζώων με αφορμή το προηγούμενο βιβλίο της, όπου είχε εντοπίσει ορισμένες μεθόδους οι οποίες αποδείχτηκαν άκρως αποτελεσματικές για την εκπαίδευση του άντρα της Scott! Προφανώς αναγνώστες απ' όλο τον κόσμο εντυπωσιάστηκαν με το κείμενό της, αφού ταξίδεψε στο Διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να βραβευτεί ως το πιο πολυδιαβασμένο άρθρο των «Times». Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη: η δημοσιογράφος υπέγραφε συμβόλαιο για βιβλίο την ίδια ώρα που το Χόλιγουντ έσπαγε τα πιλέφωνά της για να κλείσει μαζί της την ταινία που ήδη ετοιμάζεται. Βέβαια, η ιδέα που προτείνει στις γυναίκες να προπονούν τους άντρες τους όπως θα έκανε ένας pet coach με το γιορκσάιρ καναπέ δεν είναι καινούργια. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1963 στο φιλμ «Ιf a man answers», όπου η περσόνα της εποχής Sandra Dee λαμβάνει απ' τη μητέρα της γαμήλιο δώρο ένα εγχειρίδιο εκγύμνασης σκύλων με αφιέρωση «Εάν θέλεις έναν τέλειο γάμο, μάθε να μεταχειρίζεσαι τον άντρα σου σαν σκυλάκι».

REALITY BITES
Πολύ πιο πρόσφατά, το 2006, το κανάλι του ΒΒC πρόβαλλε το reality swow «Πώς να έχετε το σύζυγο σας στα πόδια σας», όπου μια τοπ εκπαιδεύτρια ζώων εξηγούσε ότι τα σκυλιά και οι άντρες είναι πλάσματα της συνήθειας. Είναι ευτυχή όταν τα ταΐζεις και τα ποτίζεις, γι' αυτό οι σύντροφοι πρέπει να εκπαιδεύονται ώστε να χαλιναγωγούνται η τεμπελιά κι άλλες ανεπιθύμητες συμπεριφορές.

θα 'ταν μάλιστα καλύτερα η προπόνηση να αρχίσει από τα πρώτα ραντεβού της σχέσης ή το μήνα του μέλιτος, καθώς την περίοδο αυτή ό,τι κι αν ζητήσετε έχετε εξασφαλισμένη τη θετική ανταπόκριση του συντρόφου σας. Η Αmy Sutherland1 έμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο στο πάρκο See World του Σαν Ντιέγκο κρατώντας σημειώσεις από την εκπαίδευση των ζώων. Παρατηρώντας, για παράδειγμα, ότι μια φώκια δεν υπήρχε περίπτωση να υποδεχτεί με χαιρετισμό το κοινό της ενώ ο προπονητής τής απευθυνόταν συνέχεια με εριστικό τρόπο, σκέφτηκε ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με τον τσαπατσούλη κι αφηρημένο «Βig Dog» της, όπως αποκαλεί στο βιβλίο τον άντρα της. Η συγγραφέας υποστηρίζει πως κάθε «ιδιοκτήτρια συζύγου» μπορεί πλέον να ξεκινήσει την εκπαίδευση του αγαπημένου της δίποδου στο σπίτι, είτε ο εκπαιδευόμενος είναι ένα χαριτωμένο κουτάβι μόλις 22 ετών είτε ένας ενήλικος ανεξαρτήτου ηλικίας και μεγέθους.
Εκτός από σκύλο, η ίδια τονίζει ότι το είδος «άντρας» προσομοιάζει περισσότερο στα μεγάλα αιλουροειδή και στις καμήλες. Στο βιβλίο, που είναι ένας πιλότος αυτοβοήθειας και εγχειρίδιο ψυχολογίας ζώων, παρουσιάζονται με απλό και κατανοητό τρόπο οι βασικές εντολές εκπαίδευσης και ταυτόχρονα δίνονται λύσεις στα καθημερινά προβλήματα συμπεριφοράς του συντρόφου. Πρόκειται για τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τα ζώα τα οποία συμμετέχουν σε τσίρκο ή ταινίες και δεν προϋποθέτουν προηγούμενη εμπειρία.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΤΙΡ
•Όταν ένας σκύλος υπό εκπαίδευση κάνει κάτι λάθος, ο trainer δεν αντιδρά. Στέκεται ήρεμος και ακίνητος για λίγο, χωρίς να κοιτάζει το ζώο, κι επιστρέφει στη δουλειά του. Το μάθημα είναι ότι οποιαδήποτε συμπεριφορά του θα προκαλέσει μια αντίδραση του ζώου. Έτσι, για να μάθετε στο σύντροφο σας να μην

εκρήγνυται όποτε χάνει τα κλειδιά ή το πορτοφόλι του, πρέπει να αγνοήσετε το επόμενο ξέσπασμα του, χωρίς μάλιστα να προσφερθείτε να τον βοηθήσετε.
• Αν είναι μέσα στα πόδια σας όταν μαγειρεύετε και σας ρωτάει πότε θα ετοιμαστεί το φαγητό, του αναθέτετε να κάνει κάτι που του αρέσει, π.χ. να τρίψει τυρί, στο αντίθετο άκρο της κουζίνας ή βάζετε ένα μπολ με το αγαπημένο του σνακ στo καθιστικό, θα ξενοιάσετε μια και καλή με τον πεινασμένο σας μπαμπουίνο.
• Με εντολές τύπου «Κάτσε! Κάτω! Μείνε! Έλα! Πάμε!» δεν πρόκειται να δαμάσετε εύκολα το ζωώδες ένστικτο του συντρόφου σας για πιο ικανοποιητικό σεξ. Αλλάζετε συχνά το κίνητρο του εκπαιδευόμενου. Αυτή είναι η θεμελιώδη· αρχή σε αυτό το πεδίο. Μπορείτε να δοκιμάσετε καινούργια ερωτικά σενάρια. Με σωστό προπονητή εξάλλου όλα γίνoνται. Φανταστείτε τους εκπαιδευτές που μαθαίνουν στα δελφίνια να εκτοξεύουν από τις δεξαμενές τους στον αέρα!
• Προετοιμάστε πρώτα τον εαυτό σας προκειμένου να έχετε τις σωστές αναδράσεις: υιοθετήστε το motto των εκπαιδευτών «δεν είναι ποτέ το λάθος του ζώου, η δική μου τεχνική λανθάνει».
• Μην προσπαθείτε ν' αλλάξετε ό,τι έχει απ' την αρχή παγιωθεί. Δεχτείτε τα παράξενα μουγκρητά του Κing Kong σας και τις ιδιοτροπίες του στον έρωτα.
• Μάθετε καλά το είδος του δίποδου που έχετε στο κλουβί σας αναλύοντας το όπως κάνουν οι trainers με το ζώο που πρόκειται να δαμάσουν ξεκινώντας απ' την ανατομία, τα ένστικτα, την κοινωνική του δομή. Για παράδειγμα, ο
ελέφαντας είναι αγελαίο ζώο, γι' αυτό και ανταποκρίνεται στην ιεραρχία. Μπορεί να μην πηδάει ψηλά όπως ο πάνθηρας, αλλά μπορεί να σταθεί με το κεφάλι ανάποδα
• Αν κάποια στάση ή τεχνική του συντρόφου σας δεν σας ικανοποιεί, μην του βγάλετε κόκκινη κάρτα, αλλά αντιπροτείνετε κάτι άλλο. Όταν οι προπονητές θέλουν να μάθουν στους αετούς να μην προσγειώνονται στο κεφάλι και (τους ώμους τους, δεν δηλώνουν αρνητισμό, αλλά τους εκπαιδεύουν να προσεδαφίζονται σε τάπητες. Ένα απλό και ευφυέστατο conserpt. ■

Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΕΣΒΙΟΣ, -ΙΑ

2008-05-03T02:34:00.001-07:00

http://www.davlos.gr/

Αποφασίσαμε να αντιδράσωμε ως Λέσβιοι εγώ και οι κυρίες Μαρία Δ. Ρόδου και Κοκκώνη Αντ. Κουβαλάκη σ' ένα παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο θεωρούμε σύμπτωμα μιας εποχής, όπου το ιστορικά αληθινό και γενικό αντικαθίσταται με το υποκειμενικά αυθαίρετο και εγωιστικό. Θα έλεγα επί πλέον, ότι το εν λόγω φαινόμενο υποκρύπτει μία απρόκλητη επιθετικότητα η ρατσισμό κάποιων ιδιορρύθμων ατόμων εναντίον όσων δεν χαρακτηρίζονται από αντίστοιχες ιδιορρυθμίες.
Η ιδιοποίηση και ο σφετερισμός από άλλους της ιδιότητας του καταγόμενου από κάποια γενέτειρα πατρίδα γη, που δεν έχουν καμμία σχέση με τη γη αυτή, είναι καθ' εαυτές πράξεις ακραίας αυθαιρεσίας. Όταν δε οι σφετεριστές δολίως γίνωνται όχι απλώς συνδικαιούχοι της ιδιότητας αλλά και αποπειρώνται να αφαιρέσουν την ιδιότητα από τους ίδιους τους δικαιούχους, τότε η αυθαιρεσία γίνεται ολοκληρωτισμός και ο σφετερισμός βίαιη αφαίρεση, κλοπή και κατοχή της ταυτότητας του άλλου. Μια τέτοια συμπεριφορά θα την χαρακτήριζα "εύλογη" μεν, αλλά τυπικά κλινικό σύμπτωμα ελλειμματικότητας και μειονεξίας. Ας δούμε με λίγες μόνο φράσεις το φαινόμενο αυτό πιο συγκεκριμένα.
Οι λέξεις Λέσβιος, Λεσβία, Λέσβιο και Λεσβιακός, Λεσβιακή, Λεσβιακό για αιώνες αμέτρητους σήμαιναν αποκλειστικά κάτι, με το οποίο ωνομάζονταν γενεές επί γενεών ανθρώπων και διαχρονικώς τα δημιουργήματά τους, ιστορικά, καλλιτεχνικά, πνευματικά, υλικά και ό,τι άλλο αναφέρεται και αφορά στην πλουσιώτατη σε πολιτισμό και ιστορία νήσο Λέσβο· σήμαιναν πολύ απλά το βασικώτερο στοιχείο της ατομικής και ομαδικής συνειδησιακής οντότητας και ιστορικογεωγραφικής ταυτότητας των Λεσβίων*. Κατά τα τελευταία χρόνια όμως οι σημασίες αυτές των λέξεων έχουν σχεδόν χαθεί, έχουν σχεδόν εξοβελισθεί και αντικαταστάθηκαν με σημασίες που δεν έχουν καμμιά απολύτως σχέση με τη Λέσβο. Αλλά το πράγμα δεν σταμάτησε εδώ. Για τον χαρακτηρισμό των κατοίκων της Λέσβου αντί των πανάρχαιων λέξεων Λέσβιος, -ία, Λέσβιο εισήχθησαν δολίως και εσκεμμένα και χρησιμοποιούνται άλλες "λέξεις", αυθαίρετα κατασκευασμένες και ανύπαρκτες σ' όλα τα Λεξικά της Αρχαίας και της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Πρόκειται για τις εκ του μηδενός νεοκατασκευασμένες πρόσφατα δήθεν "λέξεις" Λεσβιανός, -η, -ο και Λεσβιώτης -ισσα, -ικο (διεθνώς "Lesvonian", "Lesviot"), για τον χαρακτηρισμό των γεννηθέντων, κατοικούντων και καταγόμενων από τη Λέσβο.
Ίσως, αν δεν είναι κανείς Λέσβιος, να μην μπορεί να συνειδητοποιήσει τον ψυχικό και ηθικό βιασμό στο υπαρξιακό βάθος που τον αισθάνονται ο κάτοικος και ο καταγόμενος από το ιστορικό αυτό νησί· στο υπαρξιακό βάθος που τον αισθάνονται μία Λεσβία η ένας Λέσβιος· στο υπαρξιακό βάθος που συνεπάγεται η βάναυση γλωσσική υποκλοπή και αφαίρεση της γεωγραφικήςταυτότητας των Λεσβίων. Αυτόν τον ψυχικό βιασμό, αυτήν την ηθική βλάβη, που προσβάλλει βάναυσα το δικαίωμα της ταυτότητας κάθε ανθρώπου, θελήσαμε οι συναιτούσες μου κι εγώ να εκφράσουμε δια του συνηγόρου μας, καταθέτοντας την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, που εκδικάζεται στο Πρωτοδικείο Αθηνών την 10η Ιουνίου 2008, ημέρα Τρίτη, κτίριο 5 πρώην Σχολής Ευελπίδων, ώρα 9 π.μ.
Δ.Ι.Λ.
* Σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση του Λεξικού της Οξφόρδης (www.askoxford.com), στην πρώτη έκδοση του Επίτομου Λεξικού (1911) η λέξη Λεσβία (Lesbian) "αναφερόταν μόνο στη νήσο". Η έννοια της ομοφυλόφιλης γυναίκας προστέθηκε πολύ αργότερα. Σχετικά στη 10η έκδοση του Επίτομου Λεξικού της Οξφόρδης (1999) στην ίδια ιστοσελίδα αναφέρεται: "Πολλές λέξεις άλλαξαν σημασία η απέκτησαν νέες έννοιες. Για παράδειγμα η λέξη "sex" το 1911 σήμαινε μόνο "να είσαι άνδρας, γυναίκα η ερμαφρόδιτος". "Gay" σήμαινε "αυτός που είναι γεμάτος από / η έχει προδιάθεση για ευθυμία, καλόκαρδος, αθλητικός". "Λεσβία" σήμαινε απλά "από τη Λέσβο" (ένα Ελληνικό νησί.)"

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΣΤΟ "ΔΑΥΛΟ" ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

LESBIANS IN COURT DISPUTE
A Greek court will be assembled to decide whether the word "Lesbian", meaning inhabitant of, or person originating from the sizeable Greek island of Lesbos, may also be used to designate homosexual women.
Three Lesbians, two of whom are women, have appealed to Greek justice, asking for the prohibition and withdrawal of the word "Lesbian" from the registered name "Greek Homosexual and Lesbian Community" (OLKE), their argument being that their historical and regional identity and personality are illegally offended by such a usage. One of the prosecutors, publisher of the magazine "Davlos" (www.davlos.gr) Dimitris Lambrou, stated that the use of the word "Lesbian", in Greek both a noun and an adjective, by individuals having absolutely no relation to his place of birth, is arbitrary and inadmissible, as it distorts a true historical meaning and causes daily problems to the social life of the inhabitants of the island.
The word acquired the meaning of homosexual woman and has been used as such in all languages for the last decades. The alteration of its meaning stems from the fact that the great Lesbian poetess Sappho of the 7th cen. B.C., several centuries after her death, was thought to have had homosexual relations with her female students. Newer research has disproven this, as Sappho had a family and committed suicide for the love of another man.
The case, scheduled to be tried on the 10th of June at the Athens Trial Court, has raised spirits among 250.000 people originating from Lesbos, as well as, in the opposite sense, among thousands of "Lesbians" in Greece and around the word. "On no occasion should the name of the inhabitants of Lesbos be abused", added D. Lambrou".

Γυναίκες-αντάρτισσες διαχρονικά πρότυπα της γυναικείας ψυχής

2008-04-05T03:06:00.000-07:00

http://www.davlos.gr/

ΡΕΤΟΥΛΑ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ

1) Μήδεια, το ανεπιθύμητο αγαθό,
2) Κλυταιμνήστρα, η γυναίκα μη τρόπαιο,
3) Ηλέκτρα, η παγωμένη στο χρόνο,
4) Αντιγόνη, ο ευγενικός όλεθρος,
5) Ελένη, η μάγισσα της διπλωματίας,
6) Σαπφώ, η θύελλα.

Στην αρχαία Ελληνική Τραγωδία δεσπόζουν οι επιβλητικές γυναικείες μορφές με ισχυρές προσωπικότητες, που υπήρξαν σύμβολα και αρχέτυπα θαυμαστά σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις εποχές. Γυναίκες παθιασμένες, προικισμένες με ομορφιά, επιστημονική γνώση, ευφυΐα, δύναμη, τόλμη και θάρρος, που ξεπέρασαν το στενό πλαίσιο της εποχής τους, οντότητες, που ανέτρεψαν το κοινωνικό Κατεστημένο και πήγαν κόντρα στους ισχύοντες νόμους και στους άρχοντες της εποχής. Αυτές οι αξεπέραστες συγκλονιστικές θηλυκές υπάρξεις τρόμαξαν και ενώχλησαν την μετέπειτα ανδροκρατούμενη κοινωνία, η οποία ρίχτηκε στην μάχη, για να τις υποβιβάση μέσα από τις τραγωδίες σε παιδοκτόνους, τρελλές, μάγισσες, συζυγοκτόνους, μητροκτόνους και μοιχαλίδες, υποτιμώντας την φοβερή ψυχική τους δύναμη και την πανίσχυρη προσωπικότητά τους, κατασκευάζοντας επί πλέον συκοφαντίες για τις μεγάλες γυναικείες διάνοιες, που πρόφθασαν να ζήσουν (Σαπφώ), που μέχρι και σήμερα απασχολούν τους μελετητές στην προσπάθειά τους να διεισδύσουν στην γυναικεία ψυχολογία, η οποία κάθε άλλο παρά εύθραυστη είναι.
(Σελ. 21981 )

Μια γυναίκα δεν κάνει ποτέ λάθος και ο άντρας δεν θα πρέπει να αρνείται τα αιτήματα μια γυναίκας

2008-03-27T14:24:00.000-07:00

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8787&pubid=702463
Μια γυναίκα δεν κάνει ποτέ λάθος και ο άντρας δεν θα πρέπει να αρνείται τα αιτήματα μια γυναίκας».
Στη βάση του αποφθέγματος αυτού δημιουργήθηκε πρόσφατα στην Κίνα η πρώτη γυναικοκρατούμενη πόλη, όπου οι άνδρες μπορεί και να τρώνε ξύλο. Οι γυναίκες θα έχουν το πάνω χέρι, αποφασίζουν για τα πάντα κι όσοι άνδρες δείχνουν ανυπακοή, θα τιμωρούνται παραδειγματικά.

Η χρήση βίας ανάμεσα στα ζευγάρια δεν αφορά μόνο τις γυναίκες. Ηδη από το 1974 είχε διαπιστωθεί πως οι άνδρες σύζυγοι έπεφταν θύματα βίας, σχεδόν με την ίδια συχνότητα όσο και οι γυναίκες. Το ανησυχητικό είναι ότι η επιθετικότητα εκ μέρους των γυναικών σχεδόν διπλασιάζεται από δεκαετία σε δεκαετία.
Πριν από μερικά χρόνια, στις ΗΠΑ 167.000 άνδρες κατήγγειλαν ότι είχαν δεχθεί σωματική βία από τις συντρόφους τους, ενώ πολλοί περισσότεροι παραδέχθηκαν ότι έχουν βιώσει παρόμοια περιστατικά, αλλά δεν το ανέφεραν πουθενά για να μη γελοιοποιηθούν. Στην Ελλάδα, αν και δεν έχουν καταγραφεί επίσημα περιστατικά κακοποίησης των ανδρών από τις γυναίκες-συντρόφους τους, η συντροφική βία, σωματική και ψυχολογική, ολοένα και αυξάνεται.
Με το θέμα έχει ασχοληθεί εκτεταμένα ο επίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Ευστράτιος Παπάνης.
Σύμφωνα λοιπόν με τα μέχρι τώρα στοιχεία, το 12,4% των ανδρών έχει δεχθεί φυσική βία από την επίσημη ή πρώην σύζυγο, ενώ το 4,6% έχει πέσει θύμα ακραίων συμπεριφορών από τη γυναίκα, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται κλοτσιές, μπουνιές, δαγκώματα, χρήση μαχαιριού ή όπλου.
Οι περισσότερες γυναίκες που ρωτήθηκαν για το θέμα, παραδέχθηκαν ότι πολύ συχνά υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, πετώντας αντικείμενα εναντίον του συντρόφου τους με σκοπό να τον πληγώσουν.
Αλλη έρευνα που έγινε σε νιόπαντρα ζευγάρια έδειξε ότι πριν από τον γάμο το 44% των γυναικών ασκεί βία, 18 μήνες μετά τον γάμο το ποσοστό ανέρχεται σε 36%, ενώ 30 μήνες μετά το 32% δηλώνει ότι εξακολουθεί να καταφεύγει σε παρόμοιες συμπεριφορές.
Εξοργισμένες Και ενώ οι άνδρες φαίνεται να μαλακώνουν με το πέρασμα του χρόνου, οι γυναίκες γίνονται όλο και πιο επιθετικές. Στο 41%-57% των περιπτώσεων αυτών, ο σύζυγος που δέχεται επίθεση καταφεύγει σε βίαιη αυτοάμυνα, ενώ το υπόλοιπο 30%-40% δέχεται τη βία παθητικά.
Οπως επισημαίνει ο καθηγητής Ευστράτιος Παπάνης, αναλύοντας την ενδο-οικογενειακή βία, καταρρίπτεται πλέον ο μύθος του άνδρα θύτη και της γυναίκας θύματος και τείνουμε να μιλάμε για βίαια ζευγάρια. Ετσι, στο 58,5% των περιπτώσεων αναφοράς βίας αυτή ήταν αμοιβαία, ενώ στο 41,5% η άσκησή της οφειλόταν εξίσου στη γυναίκα και στον άνδρα.
Σε άλλη έρευνα που έγινε σε φοιτητές, διαπιστώθηκε ότι το 40% των ανδρών είχε υποστεί βία από την κοπέλα του και το 29% αναγκάστηκε να καταφύγει σε νοσοκομείο. Το 90% των γυναικών που ανέφεραν ότι ήταν «δράστες» δεν επιτέθηκαν στους συντρόφους τους για λόγους αυτοάμυνας αλλά επειδή ήταν εξοργισμένες, λόγω ζήλιας, λόγω του ότι βρίσκονταν υπό την επήρεια αλκοόλ ή λόγω της ανάγκης τους για έλεγχο.
Η γυναικεία βία με αριθμούς
Το 12,4% των ανδρών έχει δεχθεί φυσική βία από την επίσημη ή πρώην σύζυγό του, ενώ το 4,6% είναι θύμα ακραίων συμπεριφορών, όπως κλωτσιές, δαγκώματα, χρήση μαχαιριού ή όπλου.
Το 44% από τα νιόπαντρα ζευγάρια παραδέχθηκε ότι ασκεί βία πριν από τον γάμο, 18 μήνες μετά τον γάμο το ποσοστό ανέρχεται στο 30%.
167.000 αμερικανοί κατήγγειλαν ότι ξυλοκοπήθηκαν από τις συζύγους τους, πολλοί περισσότεροι όμως παραδέχθηκαν ότι έχουν βιώσει παρόμοια περιστατικά αλλά δεν το κατήγγειλαν φοβούμενοι τη γελοιοποίηση.
Το 90% των γυναικών επιτέθηκαν στους άνδρες τους επειδή ήταν εξοργισμένες λόγω ζήλιας ή υπό την επήρεια αλκοόλ.
ΣΥΓΑΠΑΕνας σύλλογος για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια
Πριν από περίπου τρία χρόνια ιδρύθηκε στην Ελλάδα ο «Σύλλογος για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια» (ΣΥ.ΓΑ.ΠΑ), με σκοπό να σταθεί δίπλα στα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες.
Ο Νίκος Σπιτάλας, πρόεδρος του συλλόγου, οραματίστηκε την ίδρυσή του, όταν επέστρεψε από την 20ετή παραμονή του στη Γαλλία ως καθηγητής της Ακαδημίας Βερσαλλιών και μετά από την προσωπική εμπειρία που βιώνει ο ίδιος, διεκδικώντας για σχεδόν οκτώ χρόνια την επιμέλεια των παιδιών του.
«Η κακοποίηση εκτός από σωματική είναι και ψυχολογική. Και τη δεύτερη ένας άνδρας τη βιώνει συνήθως μέσα από ένα διαζύγιο.
Εκτός από την άνιση μεταχείριση που υφίσταται ο άνδρας-πατέρας στα δικαστήρια, μπορεί τελικά να καταστραφεί διότι το σύστημα τον οδηγεί σε αδιέξοδα, σε καταρράκωση της προσωπικότητάς του. Εβλεπα ότι αγωνίζομαι για το αυτονόητο.
Την αγάπη και το συμφέρον των παιδιών μου και κανείς δεν με άκουγε. Ετσι αποφάσισα να στήσω μια οργάνωση η οποία τείνει να αποκτήσει χαρακτηριστικά κοινωνικού κινήματος, διότι απέκτησε πολλές χιλιάδες μέλη και φίλους που αγγίζουν τις 23.000.
Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι ότι τα μισά μέλη του συλλόγου είναι γυναίκες. Ενδεχομένως, να αποτελούμε προπομπό του παγκόσμιου ανδρικού κινήματος».
ΜΑΤΙΝΑ ΔΕΜΕΛΗ

ΥΠΑΤΙΑ

2008-03-22T04:29:00.000-07:00

«Στην Υπατία, που στην λάμψη σου, στα λόγια σου κλίνω γόνυ και υψώνω το βλέμμα μου προς τον έναστρο ουρανό του πνεύματός σου. Γιατί προς τον ουρανό τοξεύει η πράξη σου, προς τον ουρανό οδηγεί των λόγων σου η ομορφιά, θεϊκή Υπατία Ω συ των πνευματικών επιστημών υπέρλαμπρο αστέρι».

ΠΑΛΛΑΔΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ

http://www.youtube.com/watch?v=HwK-Ns5Uaa8

http://www.youtube.com/watch?v=GF8h_Oe5XBM&NR=1

Γυναικες που τιμούμε: Μαντώ Μαυρογένους

2008-03-11T13:27:00.000-07:00

Η Μαντώ Μαυρογένους, λιθογραφία του Adam Friedel, 1827.

Η Μαντώ Μαυρογένους (Τεργέστη 1796 ή 1797 - Πάρος, Ιούλιος 1840) ήταν αγωνίστρια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Με την έναρξη της Επανάστασης πήγε στην Μύκονο και ξεσήκωσε τους κατοίκους εναντίον των Τούρκων. Με πλοία εξοπλισμένα με δικά της έξοδα, καταδίωξε τους πειρατές που λυμαίνονταν τις Κυκλάδες και αργότερα πολέμησε στο Πήλιο, στη Φθιώτιδα και στη Λιβαδειά.
Κάτοχος της γαλλικής γλώσσας, συνέταξε συγκινητική έκκληση προς τις γυναίκες της Γαλλίας, ζητώντας τη συμπαράστασή τους στον πληθυσμό της Ελλάδας. Για τον Αγώνα διέθεσε όλη της την περιουσία. Για τη δραστηριότητά της, συνολικά, ο Ιωάννης Καποδίστριας της απένειμε -τιμή μοναδική σε γυναίκα- το αξίωμα του επίτιμου αντιστράτηγου και της παραχώρησε κεντρικό σπίτι στο Ναύπλιο.

Προτομή της Μαντώς Μαυρογένους στο Πεδίον του Άρεως, στην Αθήνα
Μετά την Επανάσταση, απογοητευμένη από την άτυχη ερωτική περιπέτειά της με το Δημήτριο Υψηλάντη και καταδιωκόμενη από τον Ιωάννη Κωλέττη, ξαναγύρισε στη Μύκονο και έπειτα από λίγα χρόνια πέθανε στην Πάρο πολύ φτωχή και λησμονημένη.

Έρως ανίκατε μάχαν'

2008-02-05T04:44:00.000-08:00

Τό περίφημον άγαλμα τής Αφροδίτης με τον Πάνα, τον όποιον απειλεί με τό σανδάλιόν της, τό όποιον κρατεί εις τό δεξιόν της χέρι, υπεράνω δέ αυτών χαριεντίζεται μικρός έρως.

Από τήν Άννα Τζιροπούλου-Ευσταθίου

Εορταί προς τιμήν του Έρωτος, τα λεγόμενα «Έρωτίδια», εωρτάζοντο στην Αρχαία Ελλάδα (και κυρίως εις την Βοιωτίαν - ανά πέμπτον έτος) κατά τον μήνα Ελαφηβολιώνα, περίπου γύρω στις 10-15 Μαρτίου του σημερινού ημερολογίου.
Γι' αυτό είναι κάπως παράξενο που σήμερα, αντί να εορτάζωμε ΕΡΩΤΙΔΙΑ, οι ερωτευμένοι τίθενται υπό την προστασίαν του καθολικού Αγίου Βαλεντίνου.
Ή λέξις έρως ετυμολογικώς:
Παρατηρούμε ότι ή λέξις έρως αρχίζει από το ΕΡ τής ερωής. Ερωή σημαίνει ορμητική κίνησις. Πράγματι, ό Πλάτων εις τον διάλογον ΚΡΑΤΥΛΟΣ διευκρινίζει ότι ό έρως είναι μία εισροή έξωθεν, όχι οικεία εις αυτόν ό όποιος ευρίσκεται υπό τήν κατοχήν τού έρωτος.
«...έρως δέ, ότι έσρεί (=είσρέει) έξωθεν και ουκ οικεία έστιν ή ροή αύτη τω έχοντι, αλλ' έπείσακτος δια των ομμάτων, δια ταύτα από του έσρείν, «έσρος" τό γε παλαιόν έκαλείτο, νυν δέ έρως κέκληται...».
Και τό Ετυμολογικόν τό Μέγα:
«ή παρά τό είρειν, τό δεσμείν, ό συνδέων ημάς πόθος... ή άπό του Αρης, άρως και έρως... ή παρά τό όρώ, τό βλέπω- ό διά τής οράσεως έσγινόμενος τοις ανθρώπεις πόθος...».
Γι' αυτό και ή Γαλλίδα ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγύ έχει γράψει:
«...Στην Γαλλία όλο και περισσότερο χρησιμοποιούν τήν ελληνική λέξη "έρως" αμετάφραστη, "Εros", διότι είναι αδύνατον νά μεταφραστούν μονολεκτικά όλα όσα αυτή σημαίνει...».
«Ερως» δεν σημαίνει μόνον αγάπη, επιθυμία, φιλότης, γενικώς τό «ό έρά τις». Ό έρως διά τους Ορφικούς και διά τον Ήσίοδον και διά τον Εμπεδοκλή είναι ή παγκόσμιος έλξις:
«Διά τούτον τον έρωτα πάντα ήρμοσται άλλήλοις, ώς έν έρωτι μένη κόσμου στοιχεία θέοντα».
(Πρόκλος -Όρφ.) Δηλαδή, εξ αιτίας αυτού τού έρωτος τα πάντα έχουν συναρμοσθή μεταξύ τους, ώστε νά παραμένουν έν έρωτι όλα τά στοιχεία τού κόσμου, της δημιουργίας, τά όποια τρέχουν... Και ό Ησίοδος:
« Η τοι μεν πρώτιστα Χάος γένετ' αυτάρ έπειτα Γαία ευρύστερνος, πάντων έδος ασφαλές αίεί, ήδέ έρος, ός κάλλιστος έν άθανάτοισι θεοίσι...».
(Θεογ. 116) (=Βεβαίως, αληθώς, πρώτιστα υπήρξε το Χάος και ακολούθως έπειτα ή Γαία ή εύρύστερνος, έδρα ασφαλής τών πάντων, και ό έρως ό όποιος είναι ό κάλλιστος μεταξύ τών αθανάτων θεών...).Ας διευκρινίσουμε και τήν διαφορά ανάμεσα στον έρωτα και τήν αγάπη. Ή αγάπη (έκ τού άγαν+πάομαι=άποκτώ, κατέχω) σημαίνει ότι πολύ επιθυμώ νά κατέχω το αντικείμενον τού ενδιαφέροντος μου, καί, γιατί όχι, νά κατέχωμαι αντιστοίχως από αυτό.
Σημειωτέον ότι ό διαχωρισμός εννοίας αυτών τών δύο λέξεων (φαινομενικά παρομοίων) ΑΓΑΠΗ καί ΕΡΩΣ, είναι προνόμιον της ελληνικής γλώσσης.
Άλλες σχετικές λέξεις:
Φιλότης. (εκ τού ρ. φιλέω-ώ).
Πόθος, πόθος κυριολεκτικώς είναι το νά επιθυμώ κάποιον ό όποιος είναι απών. Λέγεται καί ποθή.
Στοργή: έκ τού στέργω, όπερ εκ του στέγω=καλύπτω, προφυλάττω.
Άρπυς. έκ τού ρ. αρπάζω, επειδή ό έρως «αρπάζει» τάς φρένας.
Άρμα καί ορμή: έκ τού ρήματος αρμόζω- δηλαδή, συνταίριασμα.
Κλείνοντας αυτό τό μικρό αφιέρωμα σημείωμα ας τελειώσουμε με τήν Σαπφώ καί τον Ευριπίδη:
«έρος δ' έτίναξέ μοι φρένας, ώς άνεμος κατ όρος δρύσιν έμπέτων»
Σαπφούς Μελών Β' 5 «Ό έρως μ' αφάνισε τά λογικά, σαν που ταράζει ό άνεμος τα δέντρα στα βουνά».
«Οστις δε τον Έρωτα ού κρίνει θεόν μέγαν
και υπέρτατον
πάντων δαιμόνιον, σκαιός εστί ή άπειρος,
μήποτε γνώς "θεών υπέρτατον"».
(Εύριπ. Άπόσπ. τραγ. «Αύγη») Τουτέστιν:

«Όποιος τον Ερωτα θεό πανίσχυρο μέσ' σ'όλα
κι ανώτερο δεν τον θαρρεί και τ ουρανού ακόμα,
είτ' έχει πέτρινη καρδιά, ή τόμορφο δεν νιώθει
που δώρο άπ' τους αθάνατους στον άνθρωπον εδόθη.

H ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑΣ

2008-01-26T00:52:00.000-08:00

Η Αφροδίτη του Willendorf (Μουσείο Φυσικής Ιστορίας , Βιέννη).

Η θεωρία περί μητριαρχίας διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Ελβετό Ιωάννη Ιάκωβο Bachofen με το σχετικό έργο του που εκδόθηκε στην Βασιλεία στα 1861 και έφερε τον τίτλο Das Mutterrecht ήτοι Το Μητρικό Δίκαιο.
Ο Παναγής Λεκατσάς, στο βιβλίο του «Η Μητριαρχία», αναφέρεται εκστασιασμένος στο παραπάνω έργο, για να το χαρακτηρίσει, εκτός των άλλων, «αποκαλυπτική αστραπή της μεγαλοφυΐας».
Ωστόσο στην ουσία ο Bachofen έκανε μια κατάδυση στην Προϊστορία , την Εθνολογία και την Μυθολογία, «με καταπληκτική αρχαιομάθεια», γεγονός για το οποίο δεν αμφιβάλλει κανείς. Το ζήτημα όμως έχει δύο πολύ σοβαρές παραμέτρους. Η πρώτη είναι πως για να παρακολουθήσει ο αναγνώστης έναν ερευνητή στην διατύπωση της θεωρίας του, πρέπει να γίνει και ο ίδιος ερευνητής, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο.
Μόνον ένας αρχαιομαθής μπορεί να παρακολουθήσει τον συλλογισμό του και να εντοπίσει τα κενά και τα ψεύδη, τα οποία οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι δεν λέγονται μόνον ευθέως. Ψέματα λέγονται τόσο δια της παραλήψεως όσο και δια της αποσιωπήσεως. Οι υπόλοιποι θα πεισθούν από το κύρος που προσδίδουν στην θεωρία άλλοι παράγοντες, όπως η φήμη που περιβάλλει τον ερευνητή, η πανεπιστημιακή του θέση, τα βραβεία που η φατρία του έχει φροντίσει να του απονείμει.
Η δεύτερη παράμετρος είναι η ερμηνεία των αρχαίων πηγών και των αρχαιολογικών ευρημάτων. Με άλλα λόγια, αυτός είναι ο ένδοξος χώρος της προπαγάνδας. Κάθε φατρία εισβάλλει στον χώρο αυτόν για να ερμηνεύσει τα γεγονότα ανάλογα με τα συμφέροντά της.
Για να γίνω πιο σαφής, θα δώσω ένα παράδειγμα. Θα αναφερθώ στην φερόμενη ως Αφροδίτη του Willendorf, ένα μικρό αγαλματάκι 30.000 ετών , που βρέθηκε στην Αυστρία.
Πρωτίστως θα έχετε προσέξει πως κάθε αγαλματίδιο, αρκούντως αρχαίο, που παριστάνει μια γυναικεία παχύσαρκη μορφή αποκαλείται αυτομάτως «Αφροδίτη» και αυτό έχει εδραιωθεί στην κοινή γνώμη, παρ’ όλο που είναι αυθαίρετο.
Για το αγαλματίδιο αυτό κάνει λόγο στο βιβλίο της Sexual Personae η, κατά τα άλλα συμπαθής Camille Paglia , και γράφει γι’ αυτό: «Το πάχος της είναι σύμβολο αφθονίας σε μια εποχή πείνας».
Δεν γνωρίζουμε τίποτε για το αγαλματάκι αυτό. Ούτε ποιος το έφτιαξε, ούτε πότε το έφτιαξε, ούτε αν ήλθε από αλλού, ούτε τι παριστάνει, πόσο μάλλον τι συμβολίζει.
Και συνεχίζει «Δεν έχει πρόσωπο κι αυτό συμβολίζει την έλλειψη προσωπικότητας στο πρωτόγονο σεξ και τη θρησκεία».
Το γεγονός πως δεν είχε πρόσωπο όταν βρέθηκε δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι δεν είχε πρόσωπο στην αρχική του μορφή. Μπορεί να συνέβησαν χίλια δύο . Από το να μην είχε ο καλλιτέχνης του την ικανότητα να σμιλέψει το πρόσωπό του, ή η πέτρα που διάλεξε να μην ήταν αρκετά μεγάλη. Μπορεί κάποιος άλλος να απάλειψε το πρόσωπο του αγαλματιδίου, όπως ένα παιδί μασά τα στρατιωτάκια του.
Και ποιος μας διαβεβαιώνει ότι το αγαλματίδιο αυτό δεν ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια του επίδοξου καλλιτέχνη.
Στην συνέχεια του κειμένου της, και ακολουθώντας την ίδια μέθοδο συλλογισμού, πέφτει σε μια παγίδα «Σαν την Αφροδίτη της Μήλου, η Αφροδίτη του Willendorf δεν έχει χέρια. Είναι επίπεδα πτερύγια , χαραγμένα στην πέτρα ατροφικά, άχρηστα».
Αυτή είναι η απόλυτη απόδειξη στο πανηγύρι αυτό της αυθαιρεσίας. Οι Έλληνες γλύπτες δεν συνήθιζαν να φτιάχνουν ακρωτηριασμένα αγάλματα. Εκείνοι που επιβουλεύτηκαν την ακεραιότητά τους ανά τους αιώνες υπήρξαν οι Χριστιανοί, που μίσησαν το αρχαίο κάλλος, οι χριστιανοθρεμένοι βάνδαλοι , τύπου Αλάριχου, όλων των εποχών. Οι άρπαγες αρχαιοκάπηλοι με την συμπεριφορά τους έφθειραν τα μνημεία μας.
Η Αφροδίτη της Μήλου είχε χέρια. Δύο υπέροχα χέρια, όπως υπέροχο είναι και το υπόλοιπο άγαλμα, που έσπασαν όμως κατά την συμπλοκή που έγινε, όταν οι αρχαιοκάπηλοι θέλησαν να στερήσουν τους νησιώτες από την «κυρά τους».
Η ίδια αυθαιρεσία χαρακτηρίζει άπαντα τα λοιπά «επιχειρήματα» για την ύπαρξη της Μητριαρχίας, όπως οι Αμαζόνες, η γυναικοκρατία, η μητρονυμία, η καταπίεση των γυναικών από τους άνδρες, ο γυναικωνίτης, η θεωρία των Ινδοευρωπαίων, οι ανθρωποθυσίες, κ.λ.π.
Κανένα αρχαίο κείμενο δεν κάνει λόγο για κάποια επανάσταση των ανδρών με συνέπεια την ανάληψη από αυτούς των ηνίων της εξουσίας. Κανένα αρχαίο κείμενο δεν αναφέρει αυτούς τους όρους ή άλλους παρόμοιους.
Όσο απομακρυνόμαστε προς το παρελθόν και όσο τα στοιχεία είναι πιο περιορισμένα, τόσο χειρότερη γίνεται η κατάσταση. Οι «επιστήμονες» - δικτάτορες βρίσκουν κάτι μηδαμινό (και τις περισσότερες φορές εντελώς άσχετο) στο οποίο προσδίδουν τις διαστάσεις ενός γίγαντα και μιλούν γι’ αυτό σαν να είναι γεγονός.
Σε μια θετική επιστήμη, όπως τα μαθηματικά, η φυσική, η χημεία, απαιτείται η απόδειξη, που είναι η επιβεβαίωση του νόμου ΚΑΘΕ φορά.

Αν έστω και μια φορά δεν επιβεβαιωθεί ο νόμος, η αντίστοιχη επιστημονική θεωρία επανεξετάζεται.Στις θεωρητικές επιστήμες όμως, όπως η κοινωνιολογία, ή η αρχαιολογία, αυτά που ονομάζονται αποδείξεις, δεν είναι τίποτε άλλο από προσπάθειες επικύρωσης της επίσημης προπαγάνδας.
Οι θεωρίες τους δεν είναι δόγματα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαψευστούν ή να υποστούν αλλαγές. Εκτός κι αν ΕΙΝΑΙ δόγματα, οπότε έχουμε να κάνουμε με μια νέα θεοκρατία, την θρησκεία της επιστήμης, και με την δικτατορία του πολιτικώς ορθού.
Η θεωρία της Μητριαρχίας εφευρέθηκε για να προσδώσει ιστορικότητα στην ανύπαρκτη και ανιστόρητη σύγκρουση των δύο φύλων και να δικαιολογήσει την αναγκαιότητα του φεμινισμού. Καθοδηγείται δε από τον λεγόμενο "προδευτικό" πολιτικό χώρο. Ωστόσο, δεν πρόκειται για τίποτε καινούργιο. Απλώς μεταφέρει την λεγόμενη πάλη των τάξεων μέσα στην οικογένεια, και την κάνει πάλη των φύλων. Ο άνδρας καταδυναστεύει και εκμεταλλεύεται τη γυναίκα, όπως ο εργοδότης τον εργαζόμενο.
Η ιστορικότητα της πάλης των φύλων άλλο δεν κάνει από το να εγείρει την δυσαρέσκεια και να επιτείνει τα προβλήματα στις σχέσεις ανδρών και γυναικών – σαν να μην υπήρχαν ήδη αρκετά. Αποπροσανατολίζει τα δύο φύλα, τα απομονώνει και τελικά τα κάνει δυστυχισμένα.

ΥΨΙΠΥΛΗ

Η ΚΙΝΑ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΝΑ ΓΕΛΑ

2008-01-26T00:44:00.000-08:00

Εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων στην Κίνα το 2008, κάποια έργα του Αριστοφάνους μεταφράστηκαν στην κινεζική γλώσσα, για να ανέβουν παραστάσεις στο Πεκίνο ως φόρο τιμής στον Ελληνικό πολιτισμό. Σε μια συνέντευξή του ο μεταφραστής του Αριστοφάνους, που είναι Κινέζος λόγιος, έκανε μια διαπίστωση που ηχεί παράξενη στ’ αυτιά μας: Στην Κινεζική λογοτεχνία δεν υπάρχει κωμωδία. Η Κίνα δεν ξέρει να γελά.
Ας μην συγχέουμε τις έννοιες. Οι Κινέζοι γνωρίζουν πώς να γελούν, όπως όλοι οι άνθρωποι. Δεν γνωρίζουν όμως τι είναι σκώμμα, σάτιρα, σαρκασμός.
Αλλά και αυτό το περίφημο Βρετανικό φλέγμα, πού νομίζετε ότι το βρήκαν οι Βρετανοί. Ο Σαίξπηρ είναι κατευθείαν συνεχιστής των Ελλήνων τραγικών. Άπαντες οι Άγγλοι λόγιοι έχουν Ελληνική παιδεία και πολλοί από αυτούς γνωρίζουν Ελληνικά. Για παράδειγμα, πόσοι γνωρίζουν ότι ο Όσκαρ Ουάιλντ στα 1874 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο του κολεγίου Μπέρκλει για τα Ελληνικά γράμματα.
Αλλά και η Λατινική Γραμματεία από πότε νομίζετε ότι αποκτά κείμενα που χρήζουν σοβαρής μελέτης. Από την εποχή που η Ελλάδα κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους.
Οι Άραβες ασχολήθηκαν με τα γράμματα από τότε που μεταφράστηκε στην Αραβική γλώσσα ο Αριστοτέλης και η Αναγέννηση δεν είναι τίποτε άλλο από την αναγέννηση του Ελληνικού Πνεύματος. Ακόμη και την Αμερική την ίδρυσαν άνθρωποι βαθιά πεπαιδευμένοι με την Ελληνική παιδεία – από την εξέλιξη που είχε αργότερα.
Από όπου λείπει το χιούμορ λείπει και ο πολιτισμός. Το αστείο είναι επακόλουθο της ζωής μέσα στο άστυ, την πόλη, και είναι κάτι άγνωστο για τον αγροίκο, τον κάτοικο των αγρών.
Πώς να θεωρηθεί πολιτισμένο ένα θρησκευτικό κείμενο, απ’ όπου λείπει το γέλιο, όπως είναι η Βίβλος
Ο μόνος που γελά στην Παλαιά Διαθήκη είναι ο Δαυίδ κι αυτός όταν βρίσκεται ακόμη στην αμαρτωλή ζωή του. Όταν έρχεται στο δρόμο του θεού γράφει τους θρηνητικούς ψαλμούς του.
Από την Καινή Διαθήκη μάλιστα, λείπει κάθε υποψία χαμόγελου.
Στην Ελληνική σκέψη το γέλιο είναι θρησκευτική πράξη. Οι Έλληνες γελούν για να τιμήσουν τους Θεούς τους. Ο Ύπατος Θεός των Ελλήνων, ο Ζεύς, γελά στην Ιλιάδα Φ-389: « Άκουγε ο Ζεύς, καθήμενος στον Όλυμπο, και γέλασε το φυλλοκάρδι του.»
Στα Ελευσίνια Μυστήρια γελούν σε μίμηση της Θεάς Δήμητρας που την έκανε να γελάσει η Ιάμβη, όταν αναζητούσε την Κόρη της που την είχε απαγάγει ο Πλούτων: « Μέχρι που με τ’ αστεία της η έμπιστη Ιάμβη, και τα πολλά της σκώμματα, κατάφερε την πάναγνη κυρά, σε γέλια να ξεσπάσει και ν’ αποκτήσει ευχάριστη διάθεση». ( Ομηρικός Ύμνος στη Δήμητρα : 202 – 204 ).
Στην κωμωδία γελούν προς τιμήν του Διονύσου και ο Αριστοφάνης είναι ο τελευταίος εκπρόσωπος μιας μακράς παράδοσης στην κωμωδία, που είχε άξιους θεράποντες τον Έρμιππο, τον Εύπολι, τον Κράτη, τον Άλεξι, τον Φιλοκλή, τον Ηγήμονα - για να αναφέρουμε μόνο λίγα ονόματα.
Αν θέλαμε να ορίσουμε με δυο λόγια τον Ελληνικό πολιτισμό, θα λέγαμε ότι είναι η Χαρά της Ζωής.

ΥΨΙΠΥΛΗ

ΕΡΩΤΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ

2008-01-15T11:20:00.000-08:00

Υπάρχουν γυναίκες που ερωτεύονται τη σκοτεινή πλευρά των παρανόμων. Τους συναντούν στη φυλακή, πίσω από τα σίδερα, τους στέλνουν ερωτικές επιστολές και εκπροσωπούν
για εκείνες τον έρωτα, τον ανδρισμό και το πάθος. Γιατί; Διότι «οι φονιάδες αρέσουν», όπως θα έλεγε και ο Ιονέσκο

Στο «Χάνιμπαλ» — την τρίτη συνέχεια της «Σιωπής των αμνών» — η πράκτορας Κλαρίς Στάρλινγκ μαγεύεται από τον δολοφόνο και καθοδηγητή της στην επίλυση υποθέσεων και μπλέκεται μαζί του σε μια σχέ-οη πάθους και καταστροφής. Αυτά, θα πείτε, γίνονται μόνο στο σινεμά. Και όμως... Πριν από λίγο καιρό η ηθοποιός Μπεατρίς Νταλ τέλεσε τον δεύτερο γάμο της - και αυτή τη φορά πίσω από τα κάγκελα της φυλακής: τη μόνιμη διεύθυνση κατοικίας που δηλώνει ο αγαπημένος της. Μάλιστα δεν είναι η πρώτη φορά που μια γυναίκα ερωτεύεται κάποιον έγκλειστο για εγκληματική πράξη. Ο «εγχώριος» Κυριάκος Παπαχρόνης δεχόταν σωρεία ερωτικών γραμμάτων κατά τη διάρκεια της κάθειρξης του ενώ πρόπερσι, όταν εξαρθρώθηκε η οργάνωση «17 Νοέμβρη», πολλές γυναίκες έπιασαν χαρτί και μολύβι για να ομολογήσουν τον πόθο τους στον Βασίλη Ξηρό. Στις 30 Ιανουαρίου 1974 συνελήφθη ο Θόδωρος Βενάρδος, ο θρυλικός ληστής με τις γλαδιόλες που έμπαινε στις τράπεζες κρύβοντας μέσα σε μια ανθοδέσμη από γλαδιόλες μια κοντόκανη καραμπίνα και υπό την απειλή της άδειαζε τα ταμεία των τραπεζών. Οι φήμες έλεγαν πως ο Βενάρδος λήστευε για να μπορέσει η αγαπημένη του αδελφή Αννίτα, η οποία ήταν τραγουδίστρια, να γίνει πρώτο όνομα στη νύχτα. Οι καλές προθέσεις του και η ωραία του εμφάνιση πυροδότησαν ένα μεγάλο κύμα ερωτικών επιστολών με αποδέκτη τον ίδιο. Κατά καιρούς, δεκάδες συλληφθέντες για σοβαρά εγκλήματα, μαζί με τους προβολείς της δημοσιότητας στρέφουν επάνω τους και το ερωτικό ενδιαφέρον ενός καθόλου ευκαταφρόνητου αριθμού γυναικών.

Ο Κυριάκος Παπαχρόνης ένα από τα πιο γνωστά ονόματα στο «σταρ σύστεμ» του εγκλήματος. Συνελήφθη το 1981 και του αποδόθηκε ο χαρακτηρισμός του «δράκου». Εδρασε από το 1979 στις περιοχές Δράμας Θεσσαλονίκης και Ξάνθης. Το κατηγορητήριο που συντάχθηκε εις βάρος του, του απέδωσε δύο δολοφονίες γυναικών, αρκετούς βιασμούς, απόπειρες και σωματικές βλάβες. Το 1982 καταδικάστηκε από το στρατοδικείο δις εις θάνατον και σε είκοσι χρόνων κάθειρξη. Σε δεύτερο βαθμό η ποινή μετετράπη σε ισόβια. Σήμερα είναι ελεύθερος με περιοριστικούς όρους. Ο Κυριάκος Παπαχρόνης από την ώρα που συνελήφθη για τα αποτρόπαια εγκλήματα του λάμβανε - και εξακολουθεί ως σήμερα να λαμβάνει - επιστολές γεμάτες ερωτικές εξομολογήσεις

Στις 27 Μαΐου 2002, η απόδραση του Πίτερ Σέντομ προκάλεσε γενικό «ξήλωμα» στη διοίκηση των φυλακών Κορυδαλλού. Ο Σέντομ είχε καταφέρει να διασχίσει όλα τα σημεία ελέγχου συνοδευόμενος από την ψυχολόγο του σωφρονιστικού καταστήματος, Ολγα Ατζαμόγλου, η οποία τον βοήθησε να αποδράσει. Στο διάστημα που προηγήθηκε της απόδρασης, η Ατζαμόγλου είχε συχνές συναντήσεις με τον ισοβίτη κρατούμενο, τις οποίες δικαιολογούσε ισχυριζόμενη ότι «ο Σέντομ υπέφερε από κατάθλιψη και βρισκόταν ένα στάδιο πριν από την αυτοκτονία». Ο Σέντομ ωστόσο δεν ήταν από τους ανθρώπους που παθαίνουν κατάθλιψη. Χρήστης κοκαΐνης από τα έντεκα χρόνια του, ήρθε στην Ελλάδα στα τέλη της δεκαετίας του 1980 για να κάνει «δουλειές» με την οικογένεια των «νονών» Γρηγοράκου. Στην Αμερική κατεζητεί το για διάφορες εγκληματικές πράξεις, οι οποίες επέσυραν θανατική ποινή. Το 1997 καταδικάστηκε για συμμετοχή σε ληστεία. Μέσα στη φυλακή σκότωσε έναν συγκροτούμενο του με τη βοήθεια κάποιου άλλου βαρυποινίτη, ενώ ομολόγησε ότι το 1990 είχε σκοτώσει στην Αθήνα τη φίλη του Στεφάνια Σάρδη. Η Ατζαμόγλου δεν πτοήθηκε από τον βίο και την πολιτεία του ανδρός. Αντιθέτως τον ερωτεύθηκε και σε μία από τις συχνές συναντήσεις τους του προμήθευσε ένα κοστούμι και μια πλαστή ταυτότητα. Ετσι κατόρθωσε να τον περάσει από τους φύλακες συστήνοντας τον ως γιατρό. Εικάζεται ότι το ερωτευμένο ζευγάρι κρύβεται κάπου στα Βαλκάνια.

Ο Πάσσαρης. Υπόδικος για τη συμπλοκή με αστυνομικούς στην πλατεία Βάθης το καλοκαίρι του 2000, απέδρασε στις 16 Φεβρουαρίου από το νοσοκομείο «Γιώργος Γεννηματάς», όπου είχε μεταφερθεί για εξετάσεις. Πυροβόλησε εναντίον των δύο αστυνομικών που τον συνόδευαν, του Αθανάσιου Δρακόπουλου, 46 ετών, και του Διονυσίου Αλε-βιζόπουλου, 48 ετών, οι οποίοι και υπέκυψαν στα τραύματα τους. Ο Πάσσαρης έχει δεχθεί στη φυλακή περισσότερα από 3.000 ερωτικά γράμματα κρυφών θαυμαστριών του!

Ο Παναγιώτης Φραντζής. Ηταν 24 Ιουνίου 1987 όταν ένας ρακοσυλλέκτης, ψάχνοντας στα σκουπίδια ανακάλυψε μέσα σε νάιλον σακούλες κομμάτια από το πτώμα μιας γυναίκας. Είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για τη σύζυγο του Παναγιώτη Φραντζή: το Ιδχρονο κορίτσι είχε πέσει θύμα «εγκλήματος πάθους». Οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που ήρθαν στην επιφάνεια, η απολογία του συζύγου-δράστη (παραδέχθηκε ότι επί τέσσερις ώρες κομμάτιαζε το άψυχο σώμα της γυναίκας του στο λουτρό) και η διχογνωμία στις εκθέσεις των ιατροδικαστών κράτησαν αμείωτο το ενδιαφέρον του κόσμου. Το 1997 το όραμα της κοινωνικής επανένταξης του Φραντζή αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. Υπό το καθεστώς των ειδικών εκπαιδευτικών αδειών, αποφασίζει να συνεχίσει τις σπουδές, - που είχε διακόψει — στην ΑΣΟΕΕ και ξεκινάει να παρακολουθεί πανεπιστημιακά μαθήματα. Στη συνέχεια αρχίζουν και οι τακτικές άδειες. Πέντε ημέρες κάθε δύο μήνες, σύμφωνα με τον νόμο. Ο Φραντζής παραμένει στη φυλακή και μέχρι στιγμής έχει συνάψει τέσσερις νέους ερωτικούς δεσμούς.

Ο Μπέσκος. Γνωστός και ως «δράκος της παραλίας». Το 1983 καταδικάστηκε δύο φορές σε ισόβια για τη δολοφονία δύο γυναικών, καθώς και για δεκατέσσερις επιθέσεις και βιασμούς. Από το 2002 ζει υπό ημιελεύθερο καθεστώς, το οποίο του επιτρέπει να λειτουργεί το φυσικοθεραπευτήριό του στην Ηλιούπολη από Δευτέρα ως Παρασκευή. Μετά τη δουλειά επιστρέφει στη φυλακή. Το αίτημα της αποφυλάκισης του απερρίφθη με το σκεπτικό ότι μετά τις 7 μ.μ. ο κατηγορούμενος μπορεί να καταστεί επικίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια. Προσφάτως ο Μπέσκος αρραβωνιάστηκε με μία πελάτισσα του.

Ο Μάκης Κατσούλας Ισοβίτης. Αρχηγός της παρέας των σατανιστών. Βαρύνεται με τους φόνους της 14χρονης Δώρας Συροπούλου και της 28χρονης Γαρυφαλλιάς Γιούργα, τις οποίες θυσίασε στον «Αρχοντα του Σκότους». Στα είκοσι χρόνια του βρέθηκε στη φυλακή προκαλώντας φρίκη στην κοινή γνώμη με την άκαμπτη στάση του. Αργότερα έδειξε σημάδια μετάνοιας, με τον ιερέα των φυλακών να δηλώνει ότι «βρίσκεται σε καλό δρόμο». Οταν βγήκαν στο φως της δημοσιότητας επιστολές του απευθυνόμενες σε κοπέλες που είχαν γοητευθεί από την ισχύ του ή είχαν πιστέψει πως «θα τον έβαζαν στον ίσιο δρόμο», πολλοί σοκαρίστηκαν. «Δ είζον! Παρονσιάσον γνμνή! Ο μαύρος άγγελος σον, Μάκης» έγραφε σε μία από αυτές.

Μάρκος: Ο διάσημος τρομοκράτης από τη Βενεζουέλα γνώρισε μεγάλη δημοσιότητα ως ο «εγκέφαλος» μιας σειράς τρομοκρατικών επιθέσεων με δεκάδες θύματα. Συνελήφθη το 1994 στο Σουδάν και σήμερα εκτίει την ποινή του στο Παρίσι για τον φόνο δύο γάλλων πρακτόρων και ενός λιβανέζου πληροφοριοδότη, ενώ πιστεύεται ότι βρίσκεται πίσω από τις δολοφονίες 1.500 ανθρώπων. Μέσα στη φυλακή νυμφεύθηκε τη δικηγόρο του, Ιζαμπέλ Κουτάν-Πεϊρέ. Η ίδια, μιλώντας για τον γάμο τους, έκανε λόγο για «έρωτα και συνάφεια ιδεών». «Ανάμεσα στην εικόνα τιον έχει σχηματίσει ο κόσμος γι'αυτόν και την πραγματικότητα υπάρχει τεράστια διαφορά» δήλωσε στους δημοσιογράφους η κατά τ' άλλα αξιοσέβαστη δικηγόρος, αστικής οικογενείας και με σπουδές στις καλόγριες. Η ίδια πάντως θεωρεί τον Κάρλος μαχητή της ελευθερίας ή επαναστάτη — και όχι τρομοκράτη —, ενώ αντιμετωπίζει με χιούμορ το γεγονός ότι δεν μπορούν να έχουν κοινή ζωή: «Είναι ο ιδανικός σύζυγος. Με αφήνει ήσυχη τα βράδια».

Στις 6 Ιανουαρίου 2005, η γαλλίδα ηθοποιός Μπεατρίς Νταλ, η αισθησιακή πρωταγωνίστρια στην ταινία του 1986 «Μπέτι Μπλου», παντρεύτηκε σε μια σεμνή τελετή έναν κρατούμενο των φυλακών Ερμιτάζ της Βρέστης. Η 40χρονη Νταλ, της οποίας το αληθινό όνομα είναι Μπεατρίς Καμπαρού, κατά τη διάρκεια της τελετής ήταν συγκινημένη και είχε άγχος, όπως και κάθε άλλη νύφη, σύμφωνα με τα λόγια του δημάρχου της πόλης, Ρενέ Μιλίν. Η Νταλ γνώρισε τον κρατούμενο και νυν σύζυγο της κατά τη διάρκεια των επισκέψεων που πραγματοποιούσε στις συγκεκριμένες φυλακές για φιλανθρωπικούς λόγους. Αλλωστε στο παρελθόν είχε και η ίδια κλειστεί πίσω από τα σιδερένια κάγκελα μιας φυλακής: το 1999 είχε συλληφθεί στο Μαϊάμι για κατοχή κοκαΐνης και το 1991 για κλοπή κοσμημάτων από ένα παρισινό κατάστημα - τα είχε κρύψει μέσα στις ψηλές μπότες της. Περισσότερα στοιχεία για τον νέο σύζυγο της δεν γνωρίζουμε ακόμη, ξέρουμε όμως ότι και ο προηγούμενος, ο γάλλος ράπερ Τζο Σταρ, είχε βίαιο παρελθόν και... αναλόγως βεβαρημένο ποινικό μητρώο.

ΣΤΑ ΚΟΜΙΚΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

2008-01-14T10:49:00.000-08:00

Τα κινούμενα σχέδια, τα κόμικς, οι ταινίες, οι τηλεοπτικές σειρές είναι τα απτά παραδείγματα της καθημερινής χειραγώγησης. Από αυτά αντλεί τα πρότυπά του ένα παιδί και σ’ αυτά η οικογένεια είναι εξαιρετικά σπάνια. Η παράθεσή τους και η εξέτασή τους θα μας βοηθήσει να διακρίνουμε ίσως ένα κομμάτι από την Μεγάλη Εικόνα.
Ο πιο οικείος και διάσημος ήρωας των κόμικς είναι ο Ντόναλντ Ντάκ. Η πρώτη σκέψη μας είναι πως ο Ντόναλντ έχει οικογένεια, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν είναι οικογένεια με την κυτταρική έννοια - μπαμπάς, μαμά, παιδί. Στην πραγματικότητα βιώνει μια σχέση εκμετάλλευσης από τον θείο Σκρούτζ και έχει τρία ανεψάκια, τον Χιούι, τον Λιούι και τον Ντιούι. Κανείς δεν γνωρίζει τους γονείς όλων αυτών, αλλά ούτε και της αιώνιας αρραβωνιαστικιάς του - όχι συζύγου - Νταίζυ, που έχει κι αυτή τρείς ανεψιές.
Η γιαγιά Ντακ είναι μια πρόγονος αλλά δεν προσδιορίζεται ο βαθμός συγγενείας της με τα άλλα πρόσωπα.
Ούτε ο Γκούφυ, ούτε ο Μίκυ Μάους έχουν κάποιου είδους οικογένεια
Στην δεκαετία του 1930 μια Αμερικανική εταιρία επινόησε και χρηματοδότησε τον Ποπάυ για να προβάλει τις κονσέρβες της με σπανάκι. Οι περιπέτειες της σειράς συνοψίζονται σε μια και μοναδική, επιβάλλοντας στους μικρούς θεατές την στερεότυπη σκέψη. Τον ίδιο στερεότυπο τρόπο σκέψης και την πνευματική στειρότητα επιβάλλει μια πλειάδα κινουμένων σχεδίων που όλα τους έχουν μια διαρκώς επαναλαμβανόμενη ιστορία.
Ο Συλβέστρος κυνηγά τον Τουίτι, ο κυνηγός τον Ντάφυ ή τον Μπαγκς Μπάνυ, το Κογιότ κυνηγά ένα απροσδιόριστο πτηνό. Διάφοροι προσπαθούν να εξολοθρεύσουν τον Γουντι τον τρυποκάρυδο, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς το ηθικό δίδαγμα .
Στο μικρό ανυπότακτο Γαλατικό χωριό δυο εργένηδες ζουν την περιπέτεια της ζωής χωρίς οικογένεια. Ο Λούκι Λουκ συλλαμβάνει για ακόμη μια φορά τους Ντάλτονς και ο Τεν-Τεν μπλέκει σε χιλιάδες περιπέτειες παραμένοντας δέσμιοι της μοναχικής ζωής.
Ο Μπάτμαν, ο Σούπερμαν, ο Σπάιντερμαν και άλλοι παρόμοιοι μοναχικοί τύποι που απευθύνονται σε μεγαλύτερα παιδιά, μάχονται ακατάπαυστα για την σωτηρία του κόσμου.
Η οικογένεια απουσιάζει και από άλλες σειρές. Από το Μάπετ Σώου, τον Ταρζάν, τον Χάρυ Πότερ, τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη, τα Χελωνονιντζάκια, τους Τρανσφόρμερς, τα Πόκεμον, μέχρι και την Λάρα Κρόφτ, την ομοφυλόφιλη Ζήνα , τους Άγγελους του Τσάρλυ και τον Τζαίημς Μπόντ.
Δεν θέλω - πραγματικά δεν θέλω - να συμμεριστώ διάφορες θεωρίες συνωμοσίας , ωστόσο μέχρι τώρα δεν έχω βρεί ικανοποιητική εξήγηση γι΄ αυτά που βλέπω να προωθούνται από τα ΜΜΕ.

ΑΠΛΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟΥ ΤΑ ΠΑΡΕΙΣ ( ΤΟΥ ΣΥΖΥΓΟΥ ΣΟΥ )

2008-01-12T02:50:00.000-08:00

ΑΠΟ ΤΟ:
http://ermionh.blogspot.com/search?q=%CE%9D%CE%91+%CE%A4%CE%91+%CE%A0%CE%91%CE%A1%CE%95%CE%99%CE%A3

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΣΟΚΑΡΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "Εμείς οι Γυναίκες"
Ιούνιος 3007
ΣΕΛΙΣ 32
Γράφει η Ευγνωσία Ραφτοπούλου-Χατζηπρίμου Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω
e-mail: raftopul@hol.gr

Του Χωρισμού τα παρεπόμενα...Παιδιά, διατροφή, σπίτι, οικοσυσκευή...'Οταν φτάσει ένα ζευγάρι στο χωρισμό, τι γίνεται με τα ζητήματα που προκύπτουν; Τα παιδιά, το σπίτι, τα πράγματα; ρωτάει η Μαριάννα Μαριάνα, θα σου απαντήσω ως δικηγόρος γυναικών, από την πλευρά τη γυναικεία. Συνήθως ξεκινούμε με ασφαλιστικά μέτρα και ζητούμε, (εφόσον βέβαια το θέλουμε): Να πάρει η μητέρα τη γονική μέριμνα ή την επιμέλεια των παιδιών, να φύγει ο υπαίτιος σύζυγος από το σπίτι και να παραχωρηθεί η χρήση του σπιτιού, των επίπλων και της οικοσκευής στη σύζυγο και τα παιδιά. Αυτό μάλιστα μπορούμε να το ζητήσουμε ακόμη και αν το σπίτι ή και τα έπιπλα είναι ιδιοκτησίας του συζύγου. Έτσι, αφενός τα παιδιά παραμένουν με τη μητέρα (γιατί στη συντριπτική πλειοψηφία των υποθέσεων, θεωρείται ότι αυτό επιβάλλεται από το συμφέρον τους) αφετέρου η αναστάτωση που προκύπτει από ένα χωρισμό, περιορίζεται στο λιγότερο δυνατό: Δεν χρειάζεται να μετακομίσει η γυναίκα με τα παιδιά, δεν υποβάλλεται σε επιπλέον έξοδα για ανεύρεση και οργάνωση άλλου σπιτιού, δεν αλλάζουν τα παιδιά σχολεία, φίλους και καθημερινές συνήθειες.Ακούγεται ως σοβαρό πλεονέκτημα, με την έννοια ότι και ψυχολογικά η επίδραση είναι μικρότερη και εξοικονομούνται κάποια σοβαρά χρηματικά ποσά, που πολλές φορές μάλιστα δεν τα έχει μια γυναίκα. Με τη διατροφή τι γίνεται;Εδώ, χρειάζεται προσοχή και μερικές κινήσεις έξυπνες και μετρημένες. Βασικός κανόνας είναι ότι η διατροφή εξαρτάται αφενός από τα εισοδήματα του ενός και του άλλου συζύγου και αφ' ετέρου από τις ανάγκες του δικαιούχου της διατροφής, ανάλογα με το επίπεδο ζωής που υπήρχε στη διάρκεια του γάμου. Δηλαδή, θα ληφθεί υπόψη τι χρήματα εσοδεύει καθένας σύζυγος τόσο από τη δουλειά του όσο και από άλλες πηγές (πχ από ενοίκια, από μετοχές, από τόκους καταθέσεων, από μερίσματα επιχειρήσεων, αν κάνει και δεύτερη δουλειά έστω και ανεπίσημα κλπ), σε τι επίπεδο ζούσε η οικογένεια και ποιες είναι οι σημερινές ανάγκες. Υπάρχουν γυναίκες που δε φεύγουν παρορμητικά από το σπίτι πάνω σε έναν καυγά, αλλά οργανώνονται πριν κάνουν το μεγάλο βήμα. Που πριν από οποιαδήποτε ενέργεια (ει δυνατόν σε ανύποπτο χρόνο), συζητούν με δικηγόρο της εμπιστοσύνης τους. Που πάντα, ακόμη και όταν στο ζευγάρι τα πράγματα πηγαίνουν πολύ καλά και δεν υπάρχει το παραμικρό σύννεφο στη σχέση, ξέρουν τι γίνεται σε σχέση με τα οικονομικά. Που έχουν πληροφορίες για τα εισοδήματα του συζύγου τους, κρατούν φωτοτυπίες από έγγραφα που θεωρούν λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά, όποιος συμβόλαια, βιβλιάρια καταθέσεων, λογαριασμούς, σημειώματα, ο,τιδήποτε.Θυμάμαι μια πελάτισσα μου, μια ευγενέστατη γυναίκα, ας την ονομάσουμε Βέρα, που είχε υποψιαστεί ότι ο σύζυγος της την απατά. Δεν του είπε τίποτε, παρά τέντωσε τις κεραίες της. Ήρθε και κάναμε μια πρώτη συζήτηση, μετά πήγε για καφέ στο λογιστήριο της επιχείρησης, πέρασε από το κατάστημα του, περιμάζεψε χαρτάκια με τα καθημερινά έσοδα του συζύγου της από την επιχείρηση του που έφερνε στο σπίτι, πληροφορήθηκε το όνομα της ερωμένης του Αποτέλεσμα; Βγάλαμε δικαστικά διατροφή 3.600 ευρώ για κάθε μήνα, τη στιγμή που συμβιβαστικά είχαμε προτείνει στον σύζυγο 3.000 ευρώ και αυτός είχε αποχωρήσει από τη συζήτηση χωρίς καν αντιπρόταση, εξοργισμένος με το θράσος μας! Μια άλλη πελάτισσα μου, ας την πούμε Μαρία, ήξερε ότι ο σύζυγος της εξόφλησε το δάνειο του σπιτιού πολύ πριν από την λήξη του. Βρήκαμε τα απαραίτητα έγγραφα, αξιοποιήσαμε το γεγονός αυτό, που μαρτυρούσε την ανθηρή οικονομική του κατάσταση και βγάλαμε απόφαση για ατομική διατροφή της συζύγου (χωρίς παιδιά) 1.900 ευρώ το μήνα και πήραμε επιπλέον τη χρήση του σπιτιού με όλη την οργάνωση του.Η Ελένη, που παρά τις απιστίες του συζύγου της δεν ήθελε να χωρίσει, προτού εκδιωχθεί κακήν κακώς από το σπίτι, έσπευσε να βγάλει αντίγραφα από τιμολόγια αγοράς μηχανημάτων του συζύγου της και εντόπισε κάποιες χειρόγραφες σημειώσεις του με τηλέφωνα από ροζ αγγελίες. Εντελώς πρόσφατα, η Σοφία, μια αξιοπρεπέστατη και τρυφερή νέα γυναίκα που επίσης αντιλήφθηκε εξωσυζυγική σχέση του άντρα της, χωρίς ν' αλλάξει συμπεριφορά απέναντι του, του άνοιξε συζήτηση για τη σχέση τους, τα τυχόν παράπονα του από αυτήν ως σύζυγο και ως μητέρα και πήρε την άδεια του να μαγνητοφωνήσει τη συζήτηση. Επίσης, κρατούσε έγγραφα από Τράπεζες και επιχειρήσεις τηλεφωνίας, τις αποδείξεις από τα μεγαλούτσικα έξοδα της οικογένειας για ρούχα, για ταξίδια, για αγορές επίπλων και ηλεκτρικών συσκευών, αντίγραφα από τις δηλώσεις στην Εφορία κλπ. Ζητήσαμε 2.000 ευρώ το μήνα και αναμένουμε απόφαση.Εντυπωσιακά τα περιστατικά αυτά και ακόμη πιο εντυπωσιακά τα ποσά της διατροφής. Τι γίνεται όμως αν ο σύζυγος δεν δηλώνει όλα τα εισοδήματα του στην εφορία;Ακριβώς επειδή συχνά δεν τα δηλώνει όλα, γι' αυτό μας είναι πολύτιμα όλα τα σημειώματα και όλες οι πληροφορίες, όσο πιο συγκεκριμένες γίνεται. Μας ενδιαφέρει να αποδείξουμε:- ότι ο σύζυγος έχει αρκετά εισοδήματα- ότι η οικογένεια είχε ένα ανεβασμένο επίπεδο διαβίωσης (εξοχικό σπίτι, αυτοκίνητα, οικιακή βοηθό, κηπουρό, σωφέρ, ταξίδια, ξενοδοχεία, διασκεδάσεις, ακριβά ρούχα)- ότι σήμερα υπάρχουν συγκεκριμένες οικονομικές ανάγκες (ιδιωτικά σχολεία, άλλα μαθήματα ή δραστηριότητες των παιδιών ή της συζύγου κλπ).Όταν, λοιπόν, μια γυναίκα έχει στοιχεία και πληροφορίες για όλα αυτά, κάνει τη θέση της πιο ισχυρή. Είτε ρυθμίσει τα θέματα συμβιβαστικά είτε δικαστικά, δεν θα αισθάνεται θύμα, τουλάχιστον από την άποψη αυτή. Και να σου πω κάτι, Μαριάνα. Έχω δει πολλές φορές γυναίκες αξιοπρεπείς, σοβαρές, κυρίες, πάνω στη φάση των προβλημάτων και του πόνου τους να μου λένε "δεν μ' ενδιαφέρει η διατροφή, δε θέλω χρήματα". Όμως έρχεται στιγμή που μετανιώνουν για την τόση καλοσύνη τους. Θυμάμαι πόσο θύμωσε η Καίτη, οταν είδε στην τηλεόραση τον άντρα της με τη φίλη του σε κρουαζιέρα! Μακάρι ο σύζυγος να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβει τις ευθύνες του, αλλά ακόμη και αν αυτό το κάνει στην αρχή δεν ξέρουμε τι θα γίνει αργότερα. Δεν είμαι υπέρ της σφοδρής και χωρίς λόγο αντιδικίας, τις μισές από τις υποθέσεις που χειρίζομαι, τις κλείνω συμβιβαστικά. Αλλά η γνώση είναι δύναμη και η δύναμη δίνει σιγουριά και αυτοπεποίθηση, ανεβάζει την αυτοεκτίμηση. Ποτέ και κανείς άνθρωπος δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο και μια γυναίκα, ειδικά όταν έχει και παιδιά, έχει πολλά να αντιμετωπίσει. Γι' αυτό επαινώ τις γυναίκες που είναι ενημερωμένες και έτοιμες ανά πάσα στιγμή. Που πριν βάλουν τα κλάματα ή τις φωνές στον σύζυγο και τα πουν όλα, έξω από τα δόντια, έχουν συμβουλευθεί δικηγόρο και ας είναι αχρείαστος. Και θυμήσου, πέρα από τη διατροφή έχουμε ακόμα ένα σοβαρό κεφάλαιο να αντιμετωπίσουμε. Το τι γίνεται με τα περιουσιακά στοιχεία, τη συμμετοχή στα αποκτήματα.

Η συνέχεια στο επόμενο λοιπόν...

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΤΙΜΟΥΜΕ: Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

2008-01-10T08:50:00.000-08:00

Η Μπουμπουλίνα. Γκραβούρα του Friedel του 1827.

Η Μπουμπουλίνα, που ήταν Υδραία την καταγωγή, γεννήθηκε μέσα στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου του 1771, όταν η μητέρα της, Σκεύω, επισκέφθηκε τον τότε φυλακισμένο από τους Τούρκους και ετοιμοθάνατο άντρα της, Σταυριανό Πινότση. Η σύλληψη και φυλάκιση του Πινότση ήταν αποτέλεσμα της ενεργούς συμμετοχής του στην επανάσταση της Πελοποννήσου το 1769-70, γνωστή στην ιστορία μας ως Ορλωφικά. Ήταν τότε που οι Σπέτσες καταστράφηκαν σχεδόν ολοκληρωτικά από την εκδικητική μανία των Τούρκων λόγω της συμμετοχής του νησιού στην επανάσταση.

Η Μπουμπουλίνα.Ακουαρέλα του Σπ. Προσαλέντη.
Μετά τον θάνατο του Πινότση στην Κωνσταντινούπολη, μητέρα και κόρη επιστρέφουν στην Ύδρα. Τέσσερα χρόνια αργότερα η Σκεύω έρχεται σε δεύτερο γάμο με τον Σπετσιώτη καπετάνιο Δημήτριο Λαζάρου ή Ορλώφ (το Ορλώφ παρατσούκλι της εποχής λόγω της συμμετοχής του στα Ορλωφικά) και έτσι η Μπουμπουλίνα εγκαταστάθηκε πλέον στις Σπέτσες.

Από μικρή λατρεύει τη θάλασσα και τα καράβια και συναρπάζεται από τις ιστορίες των ναυτικών αλλά και από τους Θούριους του Ρήγα για την πατρίδα και τη λευτεριά. Είναι η αναμφισβήτητη αρχηγός ανάμεσα στα οκτώ ετεροθαλή αδέλφια της, δείχνοντας έτσι από νεαρή ηλικία τον ισχυρό μέχρι πείσματος χαρακτήρα της, το θάρρος και την αποφασιστικότητά της. Μελαχρινή με αρχοντική κορμοστασιά, ατίθαση και επιβλητική, κάνει δύο γάμους, τον πρώτο στα 17της χρόνια με τον Δημήτριο Γιάννουζα και τον δεύτερο στα 30της με τον Δημήτριο Μπούμπουλη. Και οι δύο όμως σύζυγοί της, Σπετσιώτες καπεταναίοι, σκοτώνονται σε ναυμαχίες με Μπαρμπερινούς πειρατές, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος εκείνης της περιόδου.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:

http://www.bouboulinamuseum-spetses.gr/mainA_1.htm

Η ΤΡΙΜΟΡΦΗ ΘΕΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΠΕΡΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

2008-01-09T01:46:00.000-08:00

Η Ελληνική μυθολογία είναι από τη γένεση της πολύπλοκη, διότι αναδύθηκε οργανικά αφού αναπτύχθηκε στην ψυχή του Ελληνικού λαού σε μια περίοδο μεγαλύτερης από δυο χιλιετίες. Γι αυτό δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι βρίσκουμε τους Ελληνικούς μύθους περιτυλιγμένους με τη μια στρώση πάνω στην άλλη και αυτές οι διαφορετικές στρώσεις συγχέονται συχνά μεταξύ τους αφού έχουν διεισδύσει η μια μέσα στην άλλη. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές όσον αφορά τους μύθους για την δημιουργία, γιατί σ' αυτούς τους μύθους πολλοί μεταγενέστεροι συγγραφείς και ποιητές παρείσφρεισαν τις δικές τους απόψεις.
Κατά τη διάρκεια της πατριαρχικής περιόδου και της ανόδου των Ολυμπίων Θεών κάτω από την αιγίδα του Δία, έγιναν δυναμικές προσπάθειες να ξαναγραφτεί η μυθολογία της Δημιουργίας έτσι ώστε ο Δίας να παίξει διαμορφωτικό ρόλο. Ωστόσο οι αναμνήσεις ήταν τόσο ισχυρές και τα αισθήματα της Ελληνικής ψυχής για τους προγενεστέρους Θεούς και Θεές τόσο βαθιά, ακόμη και για τις πνευματικές δυνάμεις πριν τον κύκλο των Τιτάνων, ώστε αυτή η προσπάθεια απέτυχε. Μολονότι η διείσδυση αυτών των μεταγενεστέρων ερμηνειών και παρεμβολών πολλές φορές έφερε σε σύγχυση και διαστρέβλωσε την καλοσχηματισμένη, ισορροπημένη δομή των πρώτων μύθων περί δημιουργίας. Δεν είναι όμως πολύ δύσκολο να συναρμολογήσει κανείς τα κομμάτια τους, ιδιαίτερα όταν κατανοήσει την πρωταρχική σπουδαιότητα του αρχέτυπου της Τριπλής Θεότητος για τους Έλληνες. Πραγματικά, συναντάμε την Τριπλή Θεότητα στην αγνότερη της μορφή στους αρχαίους μύθους περί δημιουργίας.
Υπάρχει ένας αριθμός ευκρινών κύκλων των Ελληνικών μύθων για τη δημιουργία: για παράδειγμα, ο Πελασγικός μύθος σχετίζεται στενά με την Ομηρική εικόνα περί δημιουργίας, όπου η Τηθύς και ο Ωκεανός φέρνουν στη ζωή τον κόσμο μέσα από τη θάλασσα. Ένας άλλος κύκλος, ο Ορφικός μύθος για τη δημιουργία λέει πως η Νυξ (Νύχτα) γεννά το Κοσμικό Αυγό. Ο Ολύμπιος μύθος μας παρουσιάζει ένα κυκλικό θέμα στο οποίο η Γαία και ο Ουρανός είναι οι πρωταρχικοί γονείς. Αυτοί οι διαφορετικοί κύκλοι είναι φαινομενικά ανακόλουθοι και μπορεί κάποιος να ξεγελαστεί και να τους απορρίψει σαν ανεξάρτητους μύθους που έχουν ελάχιστη σχέση ο ένας με τον άλλον. Ωστόσο πιστεύω πως εάν εξετάσουμε αυτούς τους κύκλους μέσα από το πρίσμα του αρχέτυπου της Τριπλής Θεότητας, αναδύεται μια σαφής εικόνα.
Η Ομηρική παραλλαγή παρουσιάζει την Τηθύ σαν τη Μεγάλη Μητέρα Θεά, οι Ορφικοί παρουσιάζουν τη Νύχτα, ενώ οι Ολύμπιοι μύθοι εστιάζονται στη Γαία. Αυτοί οι τρεις μύθοι ενώνονται όταν αναγνωρίσουμε τα τρία πρωταγωνιστικά τους πρόσωπα σαν πλευρές της πρωταρχικής Τριπλής Θεότητας. Ο Ησίοδος στην Θεογονία του μας δίνει έναν ακόμη μύθο στον οποίο αυτά τα τρία πρόσωπα αναδύονται από το πρωταρχικό Χάος και από το Σκότος.
Τηθύς συνδέεται με το στοιχείο του Νερού
Νυξ συνδέεται με το σκοτάδι του Διαστήματος και το στοιχείο
του Αέρα

Γαία συνδέεται με το στοιχείο της Γης

Κάθε μία έχει τον αρσενικό της σύντροφο:
Τιθύς - Ωκεανός Νυξ- Έρεβος Γαία - Ουρανός
Αυτά τα τρία πρόσωπα ανταποκρίνονται στην τριπλή διαίρεση του συνειδητού της ανθρωπότητος. Έτσι η Νυξ είναι το σκοτεινό βασίλειο του ασυνειδήτου, ενώ οι Θεοί που απορρέουν από τη Γαία εργάζονται περισσότερο στη σφαίρα του φωτός· του συνειδητού μας. Η Θάλασσα είναι το σύμβολο του μεσολαβητή ανάμεσα στις δύο αυτές κυριαρχίες καθώς τα σκοτεινά της βάθη ενώνονται με το βασίλειο του ασυνειδήτου, ενώ στην επιφάνεια της καθρεφτίζεται το φως. Έτσι τα πλάσματα που αναδύονται από αυτήν έχουν μια διπλή φύση· μια φωτεινή και μια σκοτεινή.

Θα ήταν εποικοδομητικό να ρίξουμε μια ματιά στα ονόματα ορισμένων από τα παιδιά και τους απογόνους αυτών των τριών ρευμάτων της δημιουργίας.

ΘΑΛΑΣΣΑ,
ουρανός,
ΓΗ

Τηθύς
Νύξ
Γαία

Στύξ
Μοίρες
Τιτάνες

Αφροδίτη
Θάνατος
Ολύμπιοι Θεοί

Μήτις
Ύπνος και Όνειρα
Δίας

Ευρυνόμη
Ψόγος
Ρέα

Διώνη
(στόνος)
Ήρα

Ευρώπη
Νέμεσις
Δήμητρα

Δωρίς
Γήρας

Φορκίς
Εκάτη

Ερινύες
Εσπερίδες

Νομίζω πως αυτή η εικόνα μας δίνει μια νέα αντίληψη για τις σχέσεις όλων αυτών των ποικίλων στοιχείων στην Ελληνική μυθολογία. Πολλοί συγγραφείς που εμβάθυναν στους Ελληνικούς μύθους, εργάστηκαν πάνω στα ισχύοντα πατριαρχικά ορμεμφυτα και αρχέτυπα που χαρακτήριζαν την κλασσική περίοδο. Μόνο ελάχιστοι ανάμεσα σ' αυτούς τους επιστήμονες -όπως ο Ρόμπερτ Γκρέϊβς και ο Κάρλ Κερένυϊ - διείσδυσαν στην κρυμμένη παράδοση της Θεάς από την οποία εμβολιάστηκαν οι πατριαρχικοί μύθοι. Σ' αυτό το πρώιμο απόθεμα οφείλεται το γεγονός ότι οι Θεές βρίσκονται σε ισορροπία με τους αρσενικούς Θεούς συντρόφους τους. Ο άλλος δρόμος που περνά μέσα από την κλασσική Ελληνική πατριαρχική μυθολογία, οδηγεί στο ανδροκρατικό και ηρωικό Ρωμαϊκό ιμπεριαλιστικό ορμέμφυτο συνεπώς στον Χριστιανισμό που διακατέχεται από την πατριαρχία και την άρνηση της θηλυκότητας και τελικά στην τρομερή πληγή του δυϊσμού με την οποία διαποτίστηκε η Δυτική ψυχή. Με την άνοδο και την κυριαρχία της αρσενικής αρχής στην πρώτη χιλιετία π.Χ. η ανθρωπότητα ακολούθησε ένα επικίνδυνο για την υγεία της ψυχής της μονοπάτι. Σήμερα αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε πως στα βάθη της ψυχής μας δεν είμαστε αποκλειστικά αρσενικοί, ούτε θηλυκοί αλλά αυτές οι δύο πλευρές συνεργάζονται και αποτελούν τη φύση μας. Εάν αρνηθούμε μια από αυτές τις δύο πλευρές ή εάν εξυψώσουμε και υπερτιμήσουμε την άλλη, θα οδηγηθούμε στην διαστροφή και θα χάσουμε την ευκαιρία να βιώσουμε την ύπαρξη μας σ' ολόκληρο το πλάτος της.
Από αυτά τα τρία ρεύματα της δημιουργίας απορρέουν τρεις ομάδες Τριπλών Θεοτήτων, οι οποίες με τη σειρά τους αντανακλούν αυτή την εικόνα

στα τρία βασίλεια της ανθρώπινης ψυχής:

ΝΥΞ
ΤΗΘΥΣ
ΓΑΙΑ
Μοίρες
Γοργόνες
Ώρες

Ερινύες
Γραίες
Χάριτες

Εσπερίδες
Σειρήνες
Μούσες
Οι Κόρες της Νύχτας - οι Μοίρες, οι Ερινύες και οι Εσπερίδες - έχουν κοινό τους σημείο την προστασία των πρωτόγονων ενεργειών της ζωής. Εργάζονται στα βάθη του ασυνειδήτου μας καθώς τα ορμεμφυτα ελίσσονται γύρω από το ζήτημα της τύχης του μέλλοντος μας και της αθανασίας μας. Οι Μοίρες, για παράδειγμα, εργάζονται βαθειά μέσα στο ασυνείδητο και οι ενέργειες τους αφορούν το ζήτημα της τύχης. Οι Ερινύες προστατεύουν τη γραμμή του αίματος και με μανία θα υπερασπιστούν την λεπτή ουσία που μεταδίδουμε στις μελλοντικές γενεές μέσω των απογόνων μας. Οι Εσπερίδες είναι οι φρουροί της εσωτερικής μας ανάγκης για αθανασία.

Από την άλλη πλευρά, η ομάδα της Τριπλής Θεότητας που απορρέει από το βασίλειο της Θάλασσας μέσω του Φόρκυ είναι διαφορετικοί φύλακες της αρχής τόσο στο χαρακτήρα όσο και στη δράση. Εμφανίζονται αρχετυπικά στο χώρο ανάμεσα στο ασυνείδητο και το συνειδητό. Κατά μια έννοια μας κρατούν σε εγρήγορση μέχρις ότου είμαστε έτοιμοι να κάνουμε με ασφάλεια το εσωτερικό αυτό ταξίδι. Γι' αυτό στην πρωταρχική τους μορφή έχουν Τρομακτική εμφάνιση. Όταν κατεβαίνουμε στα εσωτερικά βάθη του ασυνειδήτου, αυτό μοιάζει να είναι ένα επικίνδυνο καθήκον αλλά πίσω από αυτήν την* Τριπλή Θεότητα φύλακα βρίσκονται άλλες μορφές που θα μας βοηθήσουν και θα μας οδηγήσουν. Αυτό που αναφέρεται γι' αυτές είναι μόνο η εξωτερική εικόνα. Όταν προχωρούμε μέσα από αυτές τις μορφές και τις αντικρίζουμε, ο απολιθωτικός τους τρόμος αλλάζει. Η μάσκα του εξαφανίζεται και στέκονται μπροστά μας σαν οδηγοί μάλλον παρά σαν φόβητρα. Από το εσωτερικό μας η εμπειρία των Τριών Γραιών, των Γοργόνων και των Σειρήνων είναι πολύ διαφορετική, ένα γεγονός που συναντούμε σε πάρα πολλούς μύθους, στους οποίους αναφέρεται ότι όλες αυτές οι τρομακτικές μορφές ήταν για μια στιγμή πανέμορφες.
Από τη Γαία, τη Μητέρα Γη απορρέουν οι Ώρες, οι Χάριτες και οι Μούσες. Αυτές οι τρεις ομάδες των Τριπλών Θεοτήτων είναι γεμάτες φως, χάρη και έμπνευση για το συνειδητό μας πνεύμα. Είναι οι φρουροί των Τεχνών (Μούσες), της ισορροπίας, της αρμονίας της Ψυχής (Ώρες), της ευγένειας και της χάρης (Χάριτες). Ζουν σαν αρχέτυπα ομορφιάς στα ύψη της ύπαρξης μας. Στέκονται ψηλά πάνω στον εσωτερικό μας Όλυμπο σαν φιλοδοξίες που ποτέ δεν φτάνουμε, που ποτέ δεν αγγίζουμε, αλλά από αυτές τις μορφές, από αυτό το εξυψωμένο βασίλειο των ψυχών μας, μπορεί να προέλθει ένα αέναο ρεύμα έμπνευσης και δημιουργικής, ενέργειας.
Πιστεύω πως θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε όλες αυτές τις πλευρές της ύπαρξης μας, σαν πηγές έμπνευσης. Αντικατοπτρίζουν διαφορετικές όψεις της Τριπλής Θεότητας. Εάν ακολουθήσει κανείς αποκλειστικά μια από τις τρεις αυτές πλευρές, η εξέλιξη του δεν θα εμπεριέχει την ισορροπία. Αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο η πατριαρχία μας απέτρεψε από τα γυναικεία μυστήρια.
Εάν κάποιος ακολουθήσει αποκλειστικά την πλευρά των Θυγατέρων της Νύχτας θα οδηγηθεί στα βάθη του ασυνειδήτου και δεν θα βρίσκεται σε αρμονία με τα άλλα"επίπεδα της ύπαρξης του. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε αυτή την κατάσταση στην υπερβολή των Μαινάδων, των ακολούθων της Διονυσιακής λατρείας, που ήταν ολοκληρωτικά βυθισμένες στο ασυνείδητο.
Εάν ακολουθήσουμε αποκλειστικά το όμορφο και φωτεινό βασίλειο των Μουσών και των Χαρίτων, αυτό θα αποδειχθεί άλλο ένα λάθος για την ψυχή, μολονότι πολλοί είναι αυτοί που δεν το αναγνωρίζουν. Ο κίνδυνος βρίσκεται στο γεγονός ότι χάνουμε την επαφή με την γήινη φύση μας. Αυτό μπορεί να είναι ευγενικό και όμορφο αλλά ωστόσο μπορεί να αποδειχθεί συντριπτικό για το θηλυκό συστατικό της ψυχής μας. Πολλές γυναίκες με δημιουργικές ενέργειες - και πολλοί άνδρες επίσης, ανοιχτοί στην θηλυκήπλευρά του εαυτού τους - υποκύπτουν σ' αυτόν τον απατηλό τρόπο δράσης και δοκιμάζουν την ειρωνεία και το χλευασμό του αρσενικού κατεστημένου που πατά γερά στα πόδια του.
Εκείνοι που καταδύονται μαζί με την ομάδα των αρχέτυπων των Φορκύ-δων, τις φύλακες Γοργόνες, αποκτούν μια έμμονη ιδέα με το όριο, το μεσοδιάστημα ή το κατώφλι ανάμεσα στο συνειδητό και το ασυνείδητο. Έλκονται και απωθούνται και από τα δύο αυτά αρχέτυπα και κατά μια έννοια απολιθώνονται, ανίκανοι να κινηθούν προς μια κατεύθυνση. Αυτοί οι άνθρωποι καταλήγουν να αισθάνονται ασφαλείς μόνο όταν βρίσκονται σ' αυτό το μεταίχμιο της ψυχής, συγχρόνως αμφισβητίες και γοητευμένοι από το άϋλο. Είναι ανίκανοι να φθάσουν τις Μούσες στα ύψη των ψυχών τους και τους λείπει το κουράγιο να διεισδύσουν στα μυστήρια του ασυνειδήτου. Αυτή η ακαμψία, η ανικανότητα τους να κινηθούν, η αντίσταση τους στις αλλαγές ή ο φόβος του καινούριου, πολύ συχνά αποκαλείται επίκριση της θηλυκής πλευράς της φύσης μας από το πατριαρχικό αρσενικό.
Έτσι βλέπουμε πως ορισμένα προβλήματα απορρέουν από την προσπάθεια μας να εργαστούμε μέσω μιας μόνο πλευράς της Τριπλής Θεότητος. Αυτές οι εσωτερικές δυσκολίες της ψυχής μπορεί να γίνουν άκαμπτες συνήθειες της προσωπικότητας που εκφράζονται σαν στερεότυπες εικόνες της γυναικείας ατέλειας και ανικανότητος, από το πατριαρχικό κατεστημένο στη διάρκεια των χιλιετηρίδων. Πρέπει να εργαστούμε με όλες τις πλευρές του αρχέτυπου της Θεάς ταυτόχρονα. Εάν το κάνουμε θα δημιουργηθούν ορισμένες αντηχήσεις ανάμεσα στα τρία βασίλεια της ψυχής μας και αυτό θα επιτρέψει την επικοινωνία και την εναλλαγή των ενεργειών ανάμεσα στα τρία αυτά βασίλεια. Τότε το ασυνείδητο θ' αρχίσει να μιλά με τον συνειδητό μας εγκέφαλο και θα προκύψει ένας διάλογος που θα μας οδηγήσει στην πραγματική θεραπεία των ψυχικών μας τραυμάτων μέσα από την εσωτερική σύζευξη των αντιθέτων.

ΑΡΘΟΥΡ ΣΟΠΕΝΑΟΥΕΡ: ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ"

2008-01-09T01:29:00.000-08:00

"....Αυτή είναι, λοιπόν, η αυστηρά μετρήσιμη ηλικία της λογικής της. Γι' αυτό, οι γυναίκες παραμένουν σε όλη τους τη ζωή πραγματικά παιδιά. Δεν βλέπουν παρά μόνο ό,τι βρίσκεται μπροστά στα μάτια τους, προσκολλώνται στο παρόν, θεωρώντας πραγματικότητα την επιφάνεια των πραγμάτων και προτιμώντας τις μωρολογίες από τα σημαντικά ζητήματα. Αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το ζώο είναι ο νους· εγκλωβισμένος στο παρόν, ανατρέχει στο παρελθόν κι αναλογίζεται το μέλλον: εξ ου και η σύνεσή του, ..."

"...Οι ίδιες αυτές έμφυτες ικανότητες εξηγούν τον οίκτο, την ανθρωπιά, τη συμπάθεια που εκδηλώνουν οι γυναίκες προς τους δυστυχισμένους, ενώ είναι κατώτερες των ανδρών σε ό,τι αφορά τη δικαιοσύνη, την ευθύτητα και " την αυστηρή χρηστότητα. Λόγω της διανοητικής τους αδυναμίας, ό,τι είναι παρόν, προφανές και άμεσο ασκεί πάνω τους μια κυριαρχία απέναντι στην οποία δεν μπορούν να υπερισχύσουν ούτε οι θεωρητικοποιήσεις ούτε τα καθιερωμένα αξιώματα ούτε οι δραστικές αποφάσεις ούτε καμιά θεώρηση του παρελθόντος ή του μέλλοντος, του όποιου μακρινού ή απόντος πράγματος. Έχουν την αρετή των πρωταρχικών και κύριων ιδιοτήτων, στερούνται όμως των δευτερεουσών και παρεπομένων. Από αυτή την άποψη, μπορούμε να τις συγκρίνουμε με έναν οργανισμό που διαθέτει ήπαρ αλλά όχι χοληδόχο κύστη. Παραπέμπω στην παράγραφο 17 του έργου μου για τη θεμελίωση της ηθικής. Η αδικία είναι, επομένως, το κεφαλαιώδες ελάττωμα της γυναικείας φύσης. Αυτό είναι απόρροια της ανεπάρκειας κοινής λογικής και σκέψης που επισημάναμε πιο πάνω, κι αυτό που επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τούτο το ελάττωμα είναι το γεγονός ότι η φύση, για να αντισταθμίσει την αδυναμία τους, τους έδωσε σε αντάλλαγμα την πονηριά εξ ου και η ενστικτώδης πανουργία τους και η ακαταμάχητη ροπή τους προς το ψέμα. Το λιοντάρι διαθέτει νύχια και δόντια* ο ελέφαντας, το αγριογούρουνο έχουν τις άμυνες τους, ο ταύρος έχει τα κέρατα του, η σουπιά έχει το μελάνι της, που της χρησιμεύει για να θολώνει τα νερά γύρω της· η φύση δεν έδωσε στη γυναίκα ως μέσο άμυνας και προστασίας παρά μόνο την προσποίηση* η ικανότητα αυτή υποκαθιστά τη δύναμη την οποία ο άνδρας αντλεί από τα ισχυρά μέλη του κι από τη νόηση του......"

".....είναι σχεδόν αδύνατον να βρει κανείς μια γυναίκα απολύτως φιλαλήθη και άδολη. Γι' αυτό ακριβώς και οι γυναίκες διαβλέπουν τόσο εύκολα την προσποίηση του άλλου και δεν συνιστάται να χρησιμοποιείς την προσποίηση μαζί τους. Από αυτό το θεμελιώδες ελάττωμα και από τις συνέπειες του πηγάζουν η ψευτιά, η απιστία, η προδοσία, η αχαριστία κ.λπ. Επίσης, οι γυναίκες ψευδορκούν στο δικαστήριο πολύ πιο συχνά από τους άνδρες, και αποτελεί ερώτημα το κατά πόσον θα έπρεπε να τους επιτρέπεται ο όρκος. ...."

"....Για τον ίδιο λόγο, οι φιλοφρονήσεις μεταξύ γυναικών φαίνονται γελοιωδέστερες απ' ό,τι μεταξύ ανδρών. Παρατηρήστε, εξάλλου, ότι ο άνδρας μιλάει κατά κανόνα με κάποια υπόληψη και κάποια ανθρωπιά ακόμη και στους πιο ασήμαντους υποτακτικούς του, ενώ είναι ανυπόφορο να βλέπει κανείς με τι υπεροψία μια γυναίκα του καλού κόσμου απευθύνεται σε μια γυναίκα κατώτερης τάξης, όταν η δεύτερη δεν είναι στην υπηρεσία της. Τούτο οφείλεται, ίσως, στο ότι μεταξύ γυναικών οι κοινωνικές διαφορές είναι πολύ πιο πρόσκαιρες απ' ό,τι μεταξύ των ανδρών και στο ότι οι διαφορές αυτές μπορούν άνετα να μεταβληθούν ή να καταργηθούν η κοινωνική θέση που κατέχει ένας άνδρας εξαρτάται από μύριες παραμέτρους· για τις γυναίκες, μία και μόνη παράμετρος είναι η αποφασιστική: ο άνδρας στον οποίο κατάφεραν ν' αρέσουν. Η μοναδική τους λειτουργία τις καθιστά πολύ πιο ισότιμες, κι έτσι γυρεύουν να δημιουργήσουν μεταξύ τους κοινωνικές διαφορές. Πρέπει να σκοτίστηκε από τον έρωτα ο -νους των ανδρών για να ονομάσουν ωραίο αυτό το μικρόσωμο φύλο, με τους στενούς ώμους, τους φαρδιούς γοφούς και τις κοντές γάμπες· όλη η ομορφιά του έγκειται πράγματι στο ερωτικό ένστικτο. Αντί να το ονομάζουμε ωραίο, θα ήταν πιο σωστό να το αποκαλούμε αντιαισθητικό. ..."

"....Οι νόμοι που διέπουν το γάμο στην Ευρώπη προϋποθέτουν πως η γυναίκα είναι ίση με τον άνδρα, κι έτσι εκκινούν από λάθος αφετηρία. Στο μονογαμικό μας ημισφαίριο παντρεύομαι σημαίνει χάνω τα μισά μου δικαιώματα και διπλασιάζω τις υποχρεώσεις μου. Σε κάθε περίπτωση, αφού οι νόμοι έχουν παραχωρήσει στις γυναίκες τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες, θα έπρεπε οπωσδήποτε να τους είχαν παράσχει και αρσενική λογική. Όσο περισσότερο οι νόμοι απονέμουν στις γυναίκες δικαιώματα και τιμές που δεν τις αξίζουν, τόσο περιορίζουν τον αριθμό εκείνοον που συμμετέχουν πραγματικά στα προνόμια αυτά και αφαιρούν από τις άλλες τα φυσικά τους δικαιώματα στον ίδιο βαθμό που έδωσαν εξαιρετικά δικαιώματα σε κάποιες προνομιούχες. Το πλεονέκτημα που η μονογαμία και οι συνακόλουθοι νόμοι προσδίδουν στη γυναίκα αναγορεύοντας την ίση με τον άνδρα - ενώ δεν είναι από καμιά άποψη- έχει ως συνέπεια οι εχέφρονες και συνετοί άνδρες πολλές φορές να διστάζουν να συρθούν σε μια τόσο μεγάλη θυσία, σε μια τόσο άνιση σύμβαση. Στους πολυγαμικούς λαούς κάθε γυναίκα βρίσκει κάποιον να την αναλάβει, σ' εμάς, αντίθετα, ο αριθμός των συζευγμένων γυναικών είναι αρκετά περιορισμένος και υπάρχει ένας άπειρος αριθμός γυναικών που μένουν χωρίς προστασία, από τη μια γερο-ντοκόρες που φυτοζωούν μελαγχολικά στις ανώτερες τάξεις της κοινωνίας κι από την άλλη φτωχές υπάρξεις ζεμένες σε σκληρές κι επίπονες δουλειές στα κατώτερα στρώματα,· Ή, πάλι, καταντούν άθλιες πόρνες, διάγουν μιαν επονείδιστη ζωή ...."

ΕΣΤΕΡ ΒΙΛΑΡ "Ο ΝΤΡΕΣΣΑΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΔΡΑΣ"

2008-01-08T00:30:00.000-08:00

Διαζύγιο: Βλάπτει σοβαρά το περιβάλλον

2008-01-08T00:18:00.000-08:00

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι το διαζύγιο έχει επιπτώσεις ψυχολογικές και υλικές-αλλά... οικολογικές; Κι όμως, αυτό διατείνεται ομάδα αμερικανών επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, διατυπώνοντας το σκεπτικό της ως εξής: «Το διαζύγιο επιφέρει την αποχώρηση του ενός από τους δύο συντρόφους απότη συζυγική εστία. Η εξεύρεση νέας κατοικίας οδηγεί σταδιακά στην ανάγκη μεγαλύτερης ανοικοδόμησης και στη σπατάλη περισσότερης ενέργειας».

Το «αποδεικνύουν» και οι αριθμοί: στις ΗΠΑ, το ποσοστό των σπιτικών που ανοίγουν οι διαζευγμένοι εκτοξεύτηκε το 2000 στο 15% από το 5% που ήταν το 1970. Το 2005 οι διαζευγμένοι έκαναν κατά 56% περισσότερη κατά κεφαλήν κατανάλωση ρεύματος και νερού σε σχέση με τους παντρεμένους και γενικά ξόδεψαν κατά 61% περισσότερη ενέργεια συγκριτικά με την εποχή που ζούοαν με το έτερον τους ήμισυ.

Αυτά, σε απλά ελληνικά, μεταφράζονται ως εξής: όσο το ζευγάρι ζει κάτω από την ίδια στέγη μοιράζεται την ίδια κουζίνα, το ίδιο πλυντήριο, την ίδια τηλεόραση, ενδεχομένως και το ίδιο αυτοκίνητο, ζεσταίνεται με το ίδιο καλοριφέρ και δροσίζεται με το ίδιο κλιματιστικό. Οταν, όμως, επέλθει ο χωρισμός, ο ένας από τους δύο θα πρέπει να μείνει σε καινούργιο σπίτι, να αγοράσει νέο αυτοκίνητο και εξαρχής ολόκληρο τον οικιακό εξοπλισμό. Ετσι, θα ξοδεύει περισσότερο ρεύμα, βενζίνη, πετρέλαιο ή φυσικό αέριο σε σχέση με πριν και θα παράγει περισσότερα σκουπίδια. Πολλοί χωρισμένοι μαζεμένοι δημιουργούν ένα εφιαλτικό σκηνικό: προκαλούν στεγαστικό πρόβλημα, που οδηγεί σε μεγαλύτερη ανοικοδόμηση, η οποία επιβαρύνει την ατμόσφαιρα με τόνους διοξειδίου του άνθρακα και με άλλες βλαβερές ουσίες, με αποτέλεσμα την επιδείνωση του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Ηθικόν δίδαγμα: «Ο γάμος διατηρεί καθαρό το περιβάλλον"

Τι έκαναν οι φεμινίστριες με τα σουτιέν τους;

2008-01-07T01:55:00.000-08:00

Από το «Βιβλίο της Γενικής άγνοιας»

Ελευθεροτυπία «Ε» 07.01.2007

Τι έκαναν οι φεμινίστριες με τα σουτιέν τους; Ε, όχι! Δεν τα έκαψαν! Πρόκειται για άλλη μια παραπλάνηση των μίντια -και ένα κλασικό δείγμα για το πώς δημιουργούνται οι αστικοί μύθοι. Ξακουστή διαδήλωση φεμινιστριών ήταν αυτή που έγινε έξω από τα καλλιστεία για τη Miss America το 1968. Δεν ήταν πολλές, αλλά έκλεψαν τις εντυπώσεις, με πλακάτ που έλεγαν «Ας κριθούμε ως άνθρωποι» και «Ain't she sweet; making profits off her meat» (Τι γλυκούλα! Βγάζει κέρδη από το κρέας της). Τα κορίτσια έστεψαν ένα πρόβατο «Μις Αμέρικα» και μετά πέταξαν τακούνια, σουτιέν, τσιμπιδάκια για τα φρύδια και ρόλεϊ μέσα σ' ένα «Δοχείο απορριμμάτων της ελευθερίας». Τα σουτιέν τους δεν τα έκαψαν. Ήθελαν, αλλά η αστυνομία τις απέτρεψε, με το πειστικό επιχείρημα ότι υπήρχε κίνδυνος για φωτιά στην ξύλινη εξέδρα όπου βρίσκονταν!
Αυτά είναι τα γεγονότα. Όμως, μια δημοσιογράφος της «New York Post»,, η Λίντσι βαν Γκέλντερ, έγραψε ένα άρθρο στο οποίο ανέφερε ότι οι φεμινίστριες ήθελαν να κάψουν τα σουτιέν και τις ζαρτιέρες τους.
Ο επιμελητής της ύλης το πήγε λίγο παραπέρα, βάζοντας στον τίτλο τη φράση «Bra burners» (αυτές που καίνε τα σουτιέν). Οι άλλες εφημερίδες άρπαξαν τον τίτλο και τον έκαναν μύθο.

ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑ-ΙΩΑΝΝΟΥ Η ΚΥΡΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΘΑΛΑΜΟΥ

2008-01-05T01:51:00.000-08:00

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΡΙ-ΚΛΑΙΡ

Μια σπουδαία φωτογράφος που κατέγραψε με το φακό της τους ανθρώπους της Κατοχής και της μεταπολεμικής Ελλάδας , δημιουργώντας ένα πολύ σημαντικό ντοκουμέντο.

ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΥΚΙΑ ΛΥΚΙΔΗ

Μια ηλικιωμένη μητέρα αποχαιρετά το γιο της που φεύγει για το μέτωπο, Ένα αποστεωμένο αγόρι κοιτά με άδεια μάτια το φακό, Μια λιπόσαρκη γυναίκα θηλάζει το βρέφος της. Ένας σωρός πτωμάτων κείτεται σε μια αποθήκη. Ένα ξανθό κοριτσάκι κρατά στα χέρια του τα λιωμένα παπούτσια του καθώς κοιτά με βουλιμία το καινούργιο του ζευγάρι. Οι Αθηναίοι ξεχύνονται στους δρόμους γιορτάζοντας την Απελευθέρωση. Ευδιάθετες αγρότισσες ξεφουρνίζουντο ψωμί. Ένα τσούρμο μπόμπιρες μοιράζονται όλο λαχτάρα ένα και μοναδικό κόμικ. Στον υπολογιστή μου κάθε κλικ στο ποντίκι αντιστοιχεί και σε ένα κλικ της φωτογραφικής μηχανής της Βούλας Παπαϊωάννου, της πιο σημαντικής "άγνωστης" της ελληνικής φωτογραφίας. Μια κίνηση στο πληκτρολόγιο και όλη η νεότερη ελληνική ιστορία περνά μπροστά μου. Η κήρυξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι άντρες που παρουσιάζονται για να πάνε στο μέτωπο, τα πεινασμένα παιδιά, τα κάρα με τα πτώματα, τα βρεφοκομεία, οι νοσοκόμες του Ερυθρού Σταυρού, οι τραυματίες, η Απελευθέρωση, η ελληνική ύπαιθρος και οι άνθρωποι της που προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν μετά τον πόλεμο. Η φωτογραφική ματιά της Βούλας Παπαϊωάννου είναι εντυπωσιακή. Το κάδρο της άψογο. Τα πλάνα της απολύτως λιτά. Τα θέματα της μιλούν πάντα από μόνα τους. Ειδικά όταν πρόκειται για τα πεινασμένα παιδιά της Κατοχής. Οι φωτογραφίες αυτές έγιναν η αφορμή να σπάσει το εμπάργκο και να φτάσουν τρόφιμα στην Αθήνα που λιμοκτονούσε. Τις τράβηξε με κίνδυνο της ζωής της. Οι κατακτητές είχαν απαγορεύσει κάθε είδους φωτογράφιση της πόλης. Οι φωτογραφικές μηχανές απαγορεύονταν, τα φιλμ ήτανδυσεύρετα και όποιος συλλαμβανόταν να φωτογραφίζει οδηγούνταν στο απόσπασμα.
Ερυθρός Σταυρός-Μαύρο βιβλίο Η Παπαϊωάννου φυλάει ως κόρη οφθαλμού τη μηχανή της και προ-σπαθείνα βρει φιλμ σε μαγαζιά που έχουν στοκ. Πολλές φορές τα φιλμ που αγοράζει είναι ελαττωματικά, αφού όσοι τα πουλούν κάνουν σαμποτάζ και τα αφήνουν επίτηδες να πάρουν φως. Στην εμφάνιση όλα βγαίνουν λευκά. 'Εχει καταλάβει πως ζει κοσμογονικά γεγονότα και πως οι φωτογραφίες της μπορούν να γίνουνο δικός της τρόπος αντίστασης. Πολύτιμη βοήθεια και κάλυψη στο δύσκολο και επικίνδυνο έργο της της προσφέρει η Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, που έχει φτάσει στην Αθήνα για να ελέγξει την κατάσταση διαβίωσης του πληθυσμού. Οι "Ελβετοί" όπως τους αποκαλεί η ίδια. Μαζί τους μπαίνει στα νοσοκομεία και φωτογραφίζει τα σκελετωμένα παιδιά. Με τις φωτογραφίες των παιδιών της πείνας φτιάχνει ένα λεύκωμα που το ονομάζει Μαύρο Βιβλίο, Την εποχή εκείνη οι φωτογράφοι δεν ανέθεταν σε εκδοτικούς οίκους τα λευκώματα τους αλλά τα έφτιαχναν οι ίδιοι. Όταν το επιμελείται, μένει σε μια πολυκατοικία στην Πατριάρχου Ιωακείμ. Το από πάνω διαμέρισμα το έχουνεπιτάξει οι Γερμανοί και καθώς δουλεύει ακούει τα βήματα τους πάνω από το κεφάλι της. Συγκλονιστικές είναι και οι φωτογραφίες που τράβηξε σε μια αποθήκη στον Πειραιά, όπου συγκεντρώνονταν τα πτώματα απότους δρόμους. Η Παπαϊωάννου κατάφερε να τρυπώσει σε αυτό το φρικτό σκηνικό και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και στη δυσωδία να στήσει το τρίποδο της. «Πώς το έκανα αυτό το πράγμα ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω», θα πει. Τσάι και διανόηση Πώς αυτό το κορίτσι της αστικής και καλοβαλμένης οικογένειας από τη Λαμία, με την κλασική παιδεία, τις καλόγριες και τα γαλλικά, θέλησε να εγκαταλείψει την άνεση και την ασφάλεια του σπιτιού του και να κάνει αντίσταση με τη φωτογραφική μηχανή του θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του; Είχε ζητήσει μάλιστα να συμμετάσχει στην αποστολή των ρεπόρτερ που κάλυπταν το μέτωπο, αλλά δεν την άφησαν γιατί στην πρώτη γραμμή δεν επιτρέπονταν γυναίκες φωτορεπόρτερ. Η Βούλα Παπαϊωάννου όμως δεν ήταν μια συνηθισμένη γυναίκα. Ακόμα και πριν ξυπνήσει το αντιστασιακό ένστικτο της, δενζούσεμετον τρόπο που συνήθιζαν να ζουν οι γυναίκες της εποχής της. Το 1917το έντονο ενδιαφέρον της για τη ζωγραφική την οδηγεί στην Καλών Τεχνών, όμως η τραγική απώλεια της αδελφής της την αναγκάζει να διακόψει τις σπουδές της. Το '26 παντρεύεται ένανάντρα είκοσι πέντε χρόνια μεγαλύτερο της, ο οποίος είχε κάνει ήδη δύο γάμους. Ο Ιωάννης Ζερβός είναι μια σημαντική προσωπικότητα της εποχής του, στοχαστής, τεχνοκριτικός, κάτοχος σημαντικής συλλογής έργων τέχνης, φανατι-κόςτου Νίτσε, συγγραφέας φιλοσοφικών έργων και ποιητής. Είχεεπα-φές με τον Παλαμά, τον Ξενόπουλο και τον Παπαντωνίου, ενώ ο Καζαντζάκης τον αποκαλούσε "δάσκαλο". Μαζί του κάνει ταξίδια στην Ευρώπη κι εκεί έχει την ευκαιρία να δει ό,τι πιο πρωτοποριακό στα καλλιτεχνικά ρεύματα. Πηγαίνει σε εκθέσεις, κονσέρτα, διαλέξεις και καταφέρνει να ικανοποιήσει τη δίψα της για τέχνη. Ήταν άλλωστε μια γυναίκα που από πολύ νεαρή ηλικία ενδιαφερόταν για τα εικαστικά και την αρχαιολογία, διάβαζε λογοτεχνία και ποίηση και είχε απίστευτες γνώσεις για τη μουσική. Τονάντρατηςτονθαύμαζε υπερβολικά. Ο Ζερβός ήταν ο Πυγμαλίωνάς της και συνέχισε να τον συμβουλεύεται και μετά τη διάλυση του γάμου τους, που κράτησε δέκα χρόνια. Με τη φωτογραφία η Παπαϊωάννου αρχίζει να ασχολείται μετά το διαζύγιο της, από σύμπτωση. Είναι 40 χρόνων και το πάθος της για την αρχαιολογία την οδηγεί στο γραφείο του διευθυντή του Αρχαιολογικού Μουσείου, του Αλέξανδρου Φιλαδελφέα. Εκείνος της προτείνει να φωτογραφίσει τα εκθέματα του Μουσείου για να δημιουργήσουν μια σειρά καρτ-ποστάλ για τους επισκέπτες. Ήταν 1939 και η δικτατορία του Μεταξά οργάνωνε μια συστηματική προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό. Οι κάρτες αυτές τυπώθηκαν στην Ιταλία, με εκπληκτικό αποτέλεσμα. Βλέποντας την εμπορική επιτυχία τους, πολλοίφωτογράφοιάρχι-σαννα κάνουντο ίδιο πλαστογραφώντας τα αρχικά της. «Μια μέρα έρχεται μια φίλη μου στο σπίτι και μου λέει: "Πώς κατάντησες έτσι τις κάρτες σου;" Οι φωτογραφίες είχαντην υπογραφή μου, αλλά δεν ήταν δικές μου. Από τότε έπαψα να δίνω καρτ-ποοτάλ και μάλιστα κατέστρεψα ένα ολόκληρο κασόνι», θυμάται σε μια συνέντευξη της. Είναι η περίοδος που φωτογραφίζει τοπία και αρχαιότητες. Μερικά χρόνια αργότερα οι δουλειές αυτές θα κυκλοφορήσουν από ελβετικό οίκο . Ο Δροσίνης περιγράφει στο ημερολόγιο του γλαφυρά την ημέρα που η Παπάίωάννου τον επισκέφθηκε στο σπίτι του για να τον φωτογραφίσει. Έστησε τη μηχανή της, του έδωσε να κρατά ένα βιβλίο και ύστερα από μερικά κλικ ο Δροσίνης είχε περάσει στην αιωνιότητα με το πιο γνωστό πορτρέτο του. Η Παπάίωάννου ήταν και η μόνη που φωτογράφισε τον Παλαμά νεκρό. Τη νύχτα που πέθανε ο ποιητής ήταν άρρωστη με πολύ υψηλό πυρετό. Την ειδοποίησαν πως πρέπει να πάει να τον φωτογραφίσει πριν η είδηση του θανάτου του γίνει γνωστή. «Πράγματι σηκώθηκα ξημέρωμα και πήγα. Τον είχαν σαν παιδάκι σε ένα κρεβάτι, αλλά δεν υπήρχε αρκετό φως και δεν είχα φλας. Ζήτησα να τον μεταφέρουμε στο παράθυρο. Ήταν ελαφρύς σαν πούπουλο», διηγείται χρόνια μετά. Η φωτογραφία δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη στην Εστία. Η Παπάίωάννου μπορεί να ήταν η μόνη που φωτογράφισε νεκρό τον Παλαμά, δεν ενδιαφέρθηκε όμως να φωτογραφίσει την κηδεία του, η οποία υπήρξε η πιο αυθόρμητη λαϊκή εκδήλωση κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Και αυτό γιατίο κόσμος της Βούλας Παπάίωάννου δεν έπαψε ποτέ να είνα ι αυτός της άρχουσας τάξης. Αυτό ωστόσο δεν την εμ πόδισε να εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της ανθρωπιστικής φωτογραφίας στην Ελλάδα, μιας φωτογραφίας που αγαπάει τον απλό άνθρωπο και τον απαθανατίζει στην καθημερινή μάχη του με τις δυσκολίες της ζωής. Ο τρόπος της να πλησιάζει τους ανθρώπους ήταν μοναδικός. Ερχόταν πολύ κοντά τους και αιχμαλώτιζε τις φυσιογνωμίες τους δημιουργώντας φωτογραφίες ισάξιες αυτών του Ρόμπερτ Κάπα και του Ντέι-βιντΣέιμουρ που κάνουντα περισσότερα εξώφυλλα . Η δουλειά της Παπάίωάννου -αν και θα μπορούσε- δεν κατάφερε να φτάσει μέχρι εκεί. Παρ' όλα αυτά ο φακός της έδωσε μερικά από τα καλύτερα ντοκουμέντα της ανασυγκρότησης της πρωτεύουσας αλλά και της ελληνικής υπαίθρου. Από το πόστο της διεύθυνσης του Φωτογραφικού Τμήματος της ΙΙΝΠΒΑ. ταξίδεψε σε ολόκληρη την Ελλάδα και απαθανάτισε τις αγέρωχες Ηπειρώτισσες, τις μαυροντυμένες μάνες και τα ορφανά. Το 1978 αποφασίζει να δωρίσει ολόκληρο το αρχείο της στο Μουσείο Μπενάκη. Ο καταρράκτης που την ταλαιπωρούσε χρόνια έχει επιδεινωθεί δραματικά και είναι πια σχεδόν τυφλή. Οι άνθρωποι του Μουσείου Μπενάκη που πηγαίνουν στο σπίτι της για να πάρουν το υλικό τη βρίσκουν να καταστρέφει αρνητικά. Είναι φωτογραφίες από τα Δεκεμβριανά και την περίοδο του Εμφυλίου. «Δεν θέλω να τις βλέπω. Δεν θέλω να τα θυμάμαι», τους λέει.Το Φεβρουάριο του 1990 πεθαίνει σε ηλικία 92 χρόνων, Στηντελευ-ταία της συνέντευξη λέει: «Με τραβούσε η γλύκα, η τραγικότητα, οι εκδηλώσεις της ζωής γενικά. Προσπαθούσα να αρπάξω ό,τι μπορούσα. Σκεφτόμουν ότι είναι φευγαλέα η στιγμή της ζωής. Εκείνη που δείχνει όλη την ένταση και τη συγκίνηση που αισθάνεται ο καθένας».

ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΠΛΟΓΚ ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!

2008-01-01T03:22:00.000-08:00

Υψιπύλη

Στην ελληνική μυθολογία η Υψιπύλη ήταν κόρη του βασιλιά της Λήμνου Θόαντος, ονομαστή για την αγάπη της προς τον πατέρα της. Διέσωσε τον πατέρα της κρυφά από τη γενική σφαγή όλων των ανδρών του νησιού που οργάνωσαν και πραγματοποίησαν οι γυναίκες της νήσου (βλ. Λημνιάδες). Μετά τη σφαγή η Υψιπύλη ανακηρύχθηκε βασίλισσα της Λήμνου. Ως βασίλισσα, επέτρεψε στις υπηκόους της να αποκτήσουν παιδιά από τους Αργοναύτες, οι οποίοι πέρασαν από εκεί κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους, και η ίδια απέκτησε δύο τέκνα από τον Ιάσονα.