Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2016
Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2016
Αποδείξει και μαρτυρίες για τον ΓΑΠ
Αποδείξει και μαρτυρίες για τον ΓΑΠ
Κείμενα που προέκυψαν από ομάδα πολιτών που μάζεψε τα ντοκουμέντα και μια διαδικτυακή φίλη μού τα διέθεσε και την ευχαριστώ πολύ. Οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται είναι αυτούσιες από τα αρχικά κείμενα και δεν λογόκρινα ουδόλως τις διατυπώσεις τους. Το λέω για να μην παρεξηγηθεί το γεγονός κάποιων κοσμητικών επιθέτων, αφού τα υποκοριστικά δεν τα έβαλα εγώ.
Δείτε και κρίνετε:
Το 1999, ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη, ο Γιώργος Παπανδρέου επισκέφθηκε το Τορόντο. Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Ντέιβιντ Κοέν, λίγο καιρό νωρίτερα, παρουσία του Άκη Τσοχατζόπουλου, είχε δηλώσει σε ερώτημα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ότι «ενώ μέχρι τότε υπήρχε κίνδυνος πολέμου με τους Τούρκους, συμμάχους μας μέσα στο ΝΑΤΟ, κατάφεραν οι δυο αυτοί εταίροι να τα βρουν, ύστερα από παραχωρήσεις της Ελλάδας σε εθνική κυριαρχία». Σε συνέντευξη Τύπου προς τους φορείς των ομογενειακών μέσων ενημέρωσης, σε κεντρικό ξενοδοχείο του Τορόντο, ο ΓΑΠ υπεραμύνθηκε της πολιτικής του να ονομάσει τους μουσουλμάνους της Θράκης Τούρκους. Ζήτησε μάλιστα την κατανόηση των απόδημων ομογενών, οι οποίοι έχουν τις δικές τους εμπειρίες πάνω στον πολυπολιτισμό. Όταν ρωτήθηκε αν ο ισχυρισμός του Ντέιβιντ Κοέν τον βρίσκει σύμφωνο, απάντησε: «Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ό,τι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσου- με μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας» (εφημερίδα Πατρίδες του Καναδά - η δήλωση έγινε από τον κ. Γ. Παπανδρέου προς τον εκδότη της εφημερίδας κ. Θωμά Σάρα, σε δημόσια εκδήλωση, παρουσία πλήθους κόσμου και μαρτύρων, όπως, για παράδειγμα, του Έλληνα πρέσβη στον Καναδά Γιάννη Θωμόγλου).
Ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Δυσαρεστημένος από τη διακρατικά συμφωνία Ελλάδας-Ρωσίας για τον αγωγό ρωσικού πετρελαίου Μπουργκάς- Αλεξανδρούπολης εμφανίστηκε στην Αλεξανδρούπολη ο Γ. Παπανδρέου, λέγοντας ευθέως ότι «...η διακρατική συμφωνία κατοχυρώνει τα συμφέροντα μόνο της μιας πλευράς [της Ρωσίας]». Μετά ανακάλυψε εντελώς προσχηματικά και περιβαλλοντικά ψευδοπροβλήματα. Ό,τι εντέλλονται οι ΗΠΑ αυτό προωθεί... (Ελευθεροτυπία 10/09/2009, με τίτλο «Παγώνει τον αγωγό»).
Αξίζει να δούμε τη δήλωση αυτή σε συνδυασμό με τη δήλωση του Αμερικανοί υφυπουργού Εξωτερικών Μπράιζα επί Μπους, ότι «αποτελεί στρατηγικό λάθος το 80% του φυσικού αερίου της χώρας σας να προέρχεται από την Gazprom. Η πρακτική αυτή πλησιάζει σε αυτό που λέμε μονοπώλιο», είπε και, εξαντλώντας τα όρια πίεσης προς την ελληνική κυβέρνηση ενόψει της επίσκεψης Καραμανλή στη Μόσχα στα τέλη Απριλίου, συμπλήρωσε, «αναρωτιέμαι ποια πολιτική ηγεσία δεν βλέπει ότι μια τέ¬τοια εξάρτηση είναι επικίνδυνη (Καθημερινή, 11/04/2008 - φαίνεται πως οι Έλληνες είναι έτοιμοι να δεχθούν αυτή την πολιτική που ζητούσαν από τότε οι Αμερικανοί).
Βαφτίζει τούρκικα τα Στενά! Ύστερα από προφορική εντολή του υπουργού Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου προς τις Βρυξέλλες, η Ελλάδα αποδέχθηκε το αίτημα της Τουρκίας να αλλάξει στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ η διεθνώς κατοχυρωμένη από τη Συνθήκη του Μοντρέ του 1936 ονομασία των «Στενών» σε «Τουρκικά Στενά». Το τουρκικό αυτό αίτημα ήρθε πιεστικά στους κόλπους του ΝΑΤΟ το 2001, με την Αθήνα να μην συναινεί στην αλλοίωση της ορολογίας της διεθνούς Συνθήκης του Μοντρέ για τα Στενά μέχρι πριν από λίγες μέρες (Ελευθεροτυπία, 07/06/2002, είδηση υπ’ αριθμόν 6 στην επισκόπηση του ελληνικού Τύπου). [Βέβαια, αυτή ήταν μια παραχώρηση και όχι μια αλλαγή στη συνθήκη, για να ακριβολογούμε, όπως με ενημέρωσε υπεύθυνα φίλος διπλωμάτης.]
Η Τουρκία στην ΕΕ. «Θα σύρουμε το κάρο της Τουρκίας στην ΕΕ» (Καθημερινή, 19/12/1999). Μαζί με τα κανόνια της εισβολής στην Κύπρο; Και με μετακίνηση πλη¬θυσμών στην Ελλάδα και την Ευρώπη; Μέγα θέμα και μέγα ατόπημα και μέγιστη εναντίωση στη γραμμή του Ανδρέα.
Έγινε αυτόκλητος εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών (!) και εκτέθηκε ανεπανόρθωτα. Το σχόλιο του κ. Γ. Παπανδρέου για τη δημοσίευση στον τουρκικό Τύπο «μαύρης λίστας» Ελλήνων για την είσοδό τους στην Τουρκία. «Τέτοιες πράξεις προέρχονται από ακραίους κύκλους της Τουρκίας, οι οποίοι θέλουν να φρενάρουν την ελληνοτουρκική προσέγγιση», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό Flash και σχολιάζοντας το δημοσίευμα της Σαμπάχ, σύμφωνα με το οποίο οι τουρκικές αρχές έχουν απαγορεύσει την είσοδο στη χώρα πενήντα έξι προσωπικοτήτων της πολιτικής και κοινωνικής ζωής από χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα (Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, 26/04/2000). Αλλά έφαγε... άδειασμα την επόμενη μέρα, αφού ο (πραγματικός) εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών παραδέχθηκε την ύπαρξη της μαύρης λίστας! Ανώτατος αξιωματούχος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών φέρεται να δήλωσε στην εφημερίδα πως «κατά καιρούς το Υπουργείο Εσωτερικών θέτει περιορισμούς εισόδου στη χώρα, αλλά η συγκεκριμένη λίστα με τα άτομα των οποίων η είσοδος στην Τουρκία απαγορεύεται αναθεωρήθηκε το 1999» (Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, 27/04/2000).
Ο Θόδωρος Πάγκαλος για τον Γ. Παπανδρέου. Αναφερόμενος στον τότε υπουργό Εξωτερικών, ο Θόδωρος Πάγκαλος είπε ότι είναι «σοβαρή έλλειψη φρόνησης να λέει κάποιος, όπως ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, ότι χρειάζονται υποχωρήσεις από Ελλάδα και Τουρκία για να τα βρούμε και ότι άλλαξε το κλίμα. Αυτά είναι αμερικάνικα και επίσημη ανθελληνική προπαγάνδα των Αμερικανών», είπε ο κ. Πάγκαλος, σύμφωνα με δελτίο Τύπου τηλεοπτικού σταθμού, «και δεν πρέπει να την υιοθετούμε και να την κάνουμε δική μας θέση». Χαρακτήρισε μάλιστα την τακτική του Γιώργου Παπανδρέου απαράδεκτη, ότι κάνει ζημιά στην εξωτερική πολιτική της χώρας και δεν σχετίζεται με την αντικειμενική πραγματικότητα. «Σε αντίθεση με τον ίδιο», είπε, «ο Γιώργος Παπανδρέου ασκεί πολιτική ίσων αποστάσεων, μια τακτική που είναι αδιέξοδη και που δεν οδηγεί πουθενά στις σχέσεις μας με την Τουρκία» (Τα Νέα, 19/10/1999).
Ο Ισμαήλ Τζεμ για τον Γ. Παπανδρέου. «Κάποτε είπα στον Γιώργο Παπανδρέου πειράζοντάς τον: “Αν κάποια μέρα τα βρεις δύσκολα στην ελληνική πολιτική ζωή, μην λυπηθείς. Βάζεις υποψηφιότητα στην Τουρκία και θα εκλεγείς αμέσως...”» (Εψιλον, 25/01/2004 - αναφορά σε αυτή τη δήλωση και σε άλλες σχετικές με τον ΓΑΠ από την εφημερίδα Χρόνος, 27/02/2004).
Λευκά κελιά στην Τουρκία (ο γελοιογράφος Στάθης για τον Γ. Παπανδρέου). Στις 15/03/2001, στη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, ο Βέλγος υπουργός, για να εξυπηρετήσει τις γαλλογερμανικές σκοπιμότητες, πρότεινε να καταδικαστεί η Τουρκία για την κατάσταση των πολιτικών κρατουμένων της («λευκά κελιά», δολοφονίες κ.λπ.). Ενώ κανείς υπουργός δεν τόλμησε να φέρει αντίρρηση, ούτε ακόμα και ο επίτροπος Φερχόιγκεν, σηκώθηκε ο Γιωργάκης και υποστήριξε ότι «η τουρκική κυβέρνηση ρυθμίζει το καθεστώς των φυλακών προς τη σωστή κατεύθυνση», ακυρώνοντας την έκδοση απόφασης! Από τότε έχουν πεθάνει εκατόν εφτά απεργοί πείνας μέχρι το 2004 (απόσπασμα και πάλι από την εφημερίδα Χρόνος, 27/02/2004). Τα σχόλια του Στάθη γι’ αυτή του τη στάση είναι ενδεικτικά: «“Προς τη σωστή κατεύθυνση προχωρεί η Τουρκία όχι μόνον γενικώς, αλλά και εις ό,τι αφορά τα λευκά κελιά!” Ποιος το δήλωσε αυτό (το φρικώδες); Ο κ. Γιωργάκης Παπανδρέου! Ενώπιον ποίων; Των άλλων δεκατεσσάρων υπουργών Εξωτερικών της Ένωσης! Μάλιστα αυτόκλητος!! Διευκολύνοντας έτσι την Τουρκία να αποφύγει επίσημη ευρωπαϊκή κριτική και ίσως καταδίκη. Πότε όλα αυτά; Την ίδια στιγμή που στα λευκά κελιά πεθαίνουν άνθρωποι! Που το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο καταδικάζει σφόδρα την Τουρκία, δίνοντας ένα διπλωματικό όπλο στην Κύπρο, το οποίον πλεονέκτημα η ελληνική κυβέρνηση, διά του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Ρέππα, πέταξε στα ψάρια. Το “στοίχημα” του Γιωργάκη να γίνει καλός άνθρωπος ο Τζεμ ή να γίνει ο Άγιος Φραντζέσκο της Ασίζης ο Ετζεβίτ, θα ’ταν μια δική του απλώς ελαφρότης, αν ο “κατευνασμός” δεν ήταν μια πολιτική που, ιστορικώς, οδη¬γεί ασφαλώς στον πόλεμο και την ενδοτικότητα. Αλλά εξίσου τρομερό είναι αυτό που συμβαίνει με τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία. Ο θάνατος και η τρομοκρατία δεν σηκώνουν αστεία, όπως οι δηλώσεις του Γιωργάκη! Όταν η ελληνική Χούντα βασάνιζε Έλληνες πολιτικούς κρατούμενους, ουδείς Ευρωπαίος ή άλλης καταγωγής πολιτικός βρέθηκε να δηλώσει ότι η Ελλάδα κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Είναι ντροπή για την Ελλάδα, ντροπή για την κυβέρνηση, ντροπή για τους Έλληνες αυτή η δήλωση του κ. Παπανδρέου. Ντροπή που δυστυχώς φαίνεται να περνά απαρατήρητη απ’ τον πολύ λαό...» (Στάθης Σταυρόπουλος, Ελευθεροτυπία, 16/05/2001 - αξίζει κανείς να διαβάζει τα κείμενά του, είναι αυθεντικός).
Εκ πεποιθήσεων άθεος (απόσπασμα από βιβλίο της πρώην [πρώτης] συζύγου του Γ. Παπανδρέου): «Κάποια μέρα βέβαια έμαθε και το Καστρί ότι ο Γιώργος και η Εύα είχαν κάνει πολιτικό γάμο στο Λονδίνο. Εδώ, όμως, ήταν Ελλάδα και καθώς το νεαρό ζευγάρι άρχιζε σιγά σιγά να αποκτά τον δικό του κύκλο, ανέκυψε εκ των πραγμάτων η ανάγκη να γίνει και θρησκευτικός γάμος... Αυτό δημιουργούσε ψυχολογικό πρόβλημα για την Εύα, πολύ περισσότερο όταν σκεφτόταν ότι θα γινόταν μητέρα... Έθεσε λοιπόν στον Γιώργο θέμα θρησκευτικού γάμου. Και τότε βρέθηκε μπροστά σε μια οδυνηρή έκπληξη. Ο Γιώργος Παπανδρέου της δήλωσε ορθά κοφτά ότι σε καμία περίπτωση δεν είχε σκοπό να κάνει θρησκευτικό γάμο γιατί, όπως της είπε, ήταν εκ πεποιθήσεως άθεος... Αμέσως μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία ο πατέρας του θα περνούσε το νόμο για την αναγνώριση του πολιτικού γάμου και θα λυνόταν το πρόβλημα». [Πηγή: Η Εύα Γεωργίου Παπανδρέου Αποκαλύπτει, σ. 17. Σημείωση: Δεν παρατίθεται το απόσπασμα για να καταδικαστούν όλοι οι εκ πεποιθήσεως άθεοι, αλλά επειδή δικαιούνται οι Έλληνες να γνωρίζουν τις πεποιθήσεις του εκάστοτε πρωθυπουργού που πρόκειται να εκλέξουν.]
Σημείωση·. Τα αποσπάσματα που διαβάσατε δημοσιεύτηκαν το 2009, προ των βουλευτικών εκλογών, στο Διαδίκτυο.
Τι μας είπε ο ΓΑΠ;
«Η κρίση είναι ευκαιρία!» Δεν σταματούσε να το επαναλαμβάνει. Τελικά είχε δίκιο, κάποιοι λεηλατούν σε τιμή ευκαιρίας «υποτιμημένα ακίνητα», που το κόστος κατασκευής τους είναι υπερπολλαπλάσιο από την τιμή πώλησης. Και βέβαια όταν ο κόσμος είναι σε απελπισία έρχονται οι μαυραγορίτες. Κάποιοι από αυτούς «κολατσίζουν» από την Κατοχή μέχρι σήμερα. Είναι γνωστά τα ονόματα αυτών που από το 1940 μέχρι σήμερα είναι δοσίλογοι και μαυραγορίτες οικογενειακώς. Εκείνο που δεν είναι γνωστό είναι ότι διατελούν ως ευνοούμενοι του κυκλώματος ΓΑΠ και εξακολουθούν να κερδοσκοπούν.
Παρασκευή 10 Απριλίου 2009
GILDA: Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Ο ΑΝΔΡΑΣ ΣΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΞΕΚΙΝΑ ΩΣ ΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΚΛΟΟΥΝ
O ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Σάββατο 21 Μαρτίου 2009
ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ: ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μάρτη) είναι μια παλαιά Σοβιετική Εορτή. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι έκφραση του μίσους κατά των γυναικών και της κοινωνίας από το αποικιακό κατεστημένο.
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας εγκαινιάστηκε το 1910 στην Κοπεγχάγη από την "Σοσιαλιστική Διεθνή" για την προώθηση "των δικαιωμάτων της γυναίκας."
Όπως η αφίσα δείχνει, εορτάστηκε για πρώτη φορά στη Σοβιετική Ρωσία.
Σάββατο 7 Μαρτίου 2009
Νύφες από κούνια!
Ο Κόσμος του Επενδυτή
ΣΑΒΒΑΤΟ 18- ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006
Η Γκουλάμ ήταν έντεκα ετών όταν παντρεύτηκε τον 7Οχρονο Φαίζ. Το όνειρο της ήταν να γίνει δασκάλα.
Της Μαριλιζ Φαςουλοπουλου
Όμως οι γονείς της την υποχρέωσαν να εγκαταλείψει το σχολείο και να παντρευτεί. Παρ' όλα αυτά, θα μπορούσε να θεωρηθεί πιο τυχερή από την Αϊσά, η οποία υποχρεώθηκε να παντρευτεί τον 52χρονο Μοχαμάντ σε ηλικία μόλις εννέα ετών, ακολουθώντας το αυγανικό έθιμο που θέλει πολλά κορίτσια να παντρεύονται αμέσως μετά την πρώτη έμμηνο ρύση. Για τις δυτικές κοινωνίες το φαινόμενο φαντάζει βάρβαρο. Όμως, ακόμη και σήμερα, τα λεγόμενα «παιδιά-νύφες» αποτελούν συνηθισμένη εικόνα σε τουλάχιστον 49 χώρες. Την ερχόμενη Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου, η διεθνής κοινότητα ετοιμάζεται να γιορτάσει την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Σύμφωνα, ωστόσο, με τα στοιχεία του ΟΗΕ, ένα στα επτά κορίτσια στον αναπτυσσόμενο κόσμο (με εξαίρεση την Κίνα) παντρεύεται πριν από την ηλικία των 15 ετών. Από εκεί και πέρα, όσο πιο φτωχή η χώρα τόσο αυξάνεται το ποσοστό και μειώνεται ο μέσος όρος ηλικίας. Το 36% των κοριτσιών στα φτωχότερα κρατίδια της Ινδίας, το 37% στο Μπαγκλα-ντές, το 48% στη Βόρεια Νιγηρία, το 57% στην περιοχή Αμχά-ρα της Αιθιοπίας, η οποία καταλαμβάνει και τη θλιβερή πρωτιά με πολλά κορίτσια να παντρεύονται από την ηλικία των επτά (!) ετών. Στις άγονες αγροτικές περιοχές του τρίτου κόσμου ένα κορίτσι σημαίνει πολύτιμα εργατικά χέρια, αλλά και την ικανότητα να «παράγει» νέους εργάτες-παιδιά. Τα νεαρά, άπειρα κορίτσια ωθούνται σε έναν γάμο χωρίς το σώμα τους να είναι πάντα αρκετά ώριμο για να αντεπεξέλθει σε μία εγκυμοσύνη. Τα παιδιά-νύ-φες έχουν διπλάσιες πιθανότητες να χάσουν τη ζωή τους λόγω εγκυμοσύνης, σε σχέση με μια γυναίκα είκοσι ετών. Και για τον λόγο αυτό στον αναπτυσσόμενο κόσμο η πρόωρη εγκυμοσύνη αποτελεί τη βασική αιτία θανάτου στα κορίτσια 15 έως 19 ετών. Εφόσον επιβιώσουν της εγκυμοσύνης, οι νεαρές μητέρες έχουν αυξημένες πιθανότητες να παρουσιάσουν σοβαρότατα γυναικολογικά προβλήματα και ασθένειες, όπως η χρόνια αναιμία. Τα μωρά που φέρνουν στο κόσμο είναι πολύ πιο αδύναμα και ασθενή. Επίσης, δεν θα μορφωθούν ποτέ, ούτε καν θα αποκτήσουν τις απαραίτητες γνώσεις για τους κανόνες υγιεινής, δεν θα μπορέσουν με τη σειρά τους να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους και στατιστικά θα έχουν αυξημένο ποσοστό πιθανότητας να αποτελέσουν θύματα οικογενειακής βίας, σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ακόμη και δολοφονίας.
Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009
Δηλαδή, κάθε άντρας είναι εξ' ορισμού ένοχος για σεξουαλική παρενόχληση;
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
..
.
..
.
Σύμφωνα με τον νέο νόμο, οι γυναίκες έχουν πάντα δίκιο!
Σύμφωνα με τον νέο νόμο, οι γυναίκες έχουν πάντα δίκιο!
Η αρχή είχε γίνει αρκετά χρόνια πριν, με το κίνημα των Πολίτικαλυ κορέκτ: Χαρακτηριστικό ήταν τότε το εξώφυλλο του περιοδικού «Τάιμ», όπου εμφανιζόταν ένα γουρούνι φορώντας ανδρικό κοστούμι με τον τίτλο «Είναι πράγματι οι άντρες τόσο κακοί;». Από ό,τι φαίνεται, ήταν. Και γι' αυτό, στο νέο νομοσχέδιο για τη Σεξουαλική Παρενόχληση οτους χώρους εργασίας, κάθε καταγγελόμενος «παρενοχλητής» χάνει εκ των προτέρων το τεκμήριο της αθωότητας. Δηλαδή, καλείται εκείνος να αποδείξει ότι δεν παρενόχλησε αυτή που τον καταγγέλει. Φυσικά, στον μοντέρνο, μυγιάγγιχτο κόσμο, όπου μπορείς να μηνύσεις ακόμα και μια αλυσίδα με χαμπουργκεράδικα, γιατί δεν σε προειδοποίησαν ότι παχαίνουν, παρενόχληση μπορεί να είναι οτιδήποτε θεωρεί η άβυσσος του γυναικείου μυαλού ότι είναι παρενόχληση. Δηλαδή, ορδές γυναικών με χαμηλόμεσα τζιν, από αυτά που αφήνουν να ξεπροβάλει το εσώρουχο (και στα οποία εκ φύσεως κανένα ανδρικό βλέμμα δεν μπορεί να μην σταθεί), κάλλιστα μπορούν να διεκδικήσουν αποζημίωση, από τον προϊστάμενο τους, επειδή τις κοίταξε. Εκατομύρια συζητήσεις από αυτές που γίνονται καθημερινά σπς καφετέριες και γύρω από το φωτοτυπικό των σύγχρονων εταιρειών μπορεί να ποινικοποιηθούν, αν περιλαμβάνουν έστω και τον παραμικρό υπαινιγμό κοινωνικής φιλσφρόνησης. Και για άλλη μια φορά, οι σύγχρονοι άνδρες αποδεικνύεται ότι είναι ο πιο εύκολος οτόχος, σε ένα γυναικείο σύμπαν που τα έχει φέρει όλα στα μέτρα του.
Ν. Ζαχ.
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2009
Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2008
οι ερινύες & οι ευμενίδες
Κατά τον Ησίοδο, από το αίμα που έσταξε η πληγή του Ουρανού, όταν τον ακρωτηρίασε ο γιος του Κρόνος, γεννήθηκαν και οι θεότητες Ερινύες. Για άλλους συγγραφείς θεωρούνταν γονείς τους ο Άδης και η Περσεφόνη, ενώ ο Αισχύλος τις θεωρεί κόρες της Νύχτας και ο Σοφοκλής κόρες της Γης και του Σκοταδιού. Οι Ερινύες ήταν φτερωτοί δαίμονες που καταδίωκαν την λεία τους πετώντας. Είχαν παρόμοιες αναλογίες και με τις υπόλοιπες υποχθόνιες θεότητες τις Κήρες και τις Άρπυες. Είχαν την δυνατότητα να μεταμορφώνονται γρήγορα και συχνά. Το μελανό δέρμα τους καλύπτονταν από μαύρα φορέματα. Τα πρόσωπα τους ήταν τρομαχτικά και φρικιαστικά. Τα μαλλιά τους ήταν ανάκατα με φίδια. Η ανάσα τους ήταν φαρμακερή, όπως φαρμακερός ήταν κι ο αφρός που έβγαινε από το στόμα τους. Η πνοή τους έβγαζε φλόγες και τα μάτια τους πετούσαν σπίθες. Έτσι, σκορπούσαν στο πέρασμα τους κάθε λογής αρρώστιες κι εμπόδιζαν ακόμη και τα φυτά ν'αναπτυχθούν.
Το σημαντικό έργο των Ερινυών
Έργο των Ερινυών ήταν η καταδίωξη των ενόχων, ειδικά όλων όσοι δεν είχαν τηρήσει τις υποχρεώσεις που υπαγορεύει η οικογενειακή στοργή. Δηλαδή η μέριμνα και η αγάπη των γονιών απέναντι στα παιδιά καθώς επίσης και το αντίστροφο. Επίσης, οι Ερινύες τιμωρούσαν και καταδίωκαν με λύσσα όλους όσοι είχαν διαπράξει φόνο, ήταν κυριευμένοι από μίσος και κακία, ήταν επίορκοι ή δόλιοι. Επίσης, τιμωρούσαν όλες τις αντίθετες πράξεις προς τη φυσική τάξη και αρμονία του κόσμου. Φτάνουν στο σημείο να τιμωρούν αυτούς που αρπάζουν τους νεοσσούς απ'τις
φωλιές των πουλιών. Μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες μέσω των Ερινυών συμβόλιζαν τις τύψεις και τις ενοχές που κατακλύζουν την ψυχή και το μυαλό ενός άδικου, ενός κακού ή ενός εγκληματία και που τον οδηγούν στην καταστροφή του αποδεικνύοντας ότι, το μάτι της Θείας Δικαιοσύνης τα βλέπει όλα και μοιράζει στον καθένα δικαίως, εκείνη την αμοιβή που του αξίζει. Κανένας ένοχος δεν γλιτώνει από την αβυσσαλέα εκδίκηση τους, όσο κι αν αυτός πιστεύει ότι είναι ασφαλής. Σε ανύποπτο χρόνο, οι τρομακτικές Ερινύες χιμούν καταπάνω του, δεν τον αφήνουν σε ησυχία, ρημάζουν το σπίτι του, τον διώχνουν από κει και τον καταδιώκουν, ώσπου να πέσει αποκαμωμένος, τρελός απ'τα τραγούδια τους που πιλατεύουν τ'αυτιά του.
Ποιες και πόσες ήταν οι Ερινύες;
Ο Ευριπίδης αναφέρει ότι οι Ερινύες ήταν τρεις: η Αληκτώ (αυτή που τίποτα δεν την καταπραΰνει), η Τισιφόνη (αυτή που εκδικείται τους φόνους) και η Μέγαιρα (αυτή που εκδικείται το πνεύμα του μίσους). Στην Ιλιάδα του Ομήρου, βλέπουμε το θεό Άρη να τον καταδιώκουν οι
Ερινύες επειδή βοήθησε τους Τρώες, αντίθετα προς την επιθυμία της μητέρας του Ήρας. Παρόμοια απειλή κρέμεται πάνω απ'τον Τηλέμαχο σε περίπτωση που έδιωχνε την Πηνελόπη από το πατρικό σπίτι. Η μητέρα του Μελέαγρου επικαλείται τις Ερινύες κατά του γιου της, που είχε σκοτώσει τ' αδέλφια της. Οι Ερινύες, σαν εκδικήτριες του φριχτότερου απ'όλα τα εγκλήματα, της πατροκτονίας, χρησίμεψαν για θέμα στους Έλληνες τραγικούς, ιδιαίτερα στους μύθους του Ορέστη και του Οιδίποδα. Οι συμφορές του Οιδίποδα προέρχονται από το ό,τι άθελα του, είχε καταστεί ένοχος απέναντι στους γονείς του. Σε άλλο μύθο, η Μέγαιρα, μαστίγωσε τόσο πολύ τις γυναίκες της αρχαίας Νύσας, ώσπου τρελάθηκαν και σκότωσαν τα παιδιά τους.
Η προστασία των Ευμενίδων
Ταυτόχρονα όμως οι υποχθόνιες θεότητες μπορούν και χάνουν το χαρακτήρα των αμείλικτων και στυγερών θεοτήτων. Όταν οι άνθρωποι τηρούν με ευλάβεια τους Συμπαντικούς Νόμους τότε είναι που οι Ερινύες μεταμορφώνονται σε Ευμενίδες, ευεργετικές θεότητες, που θεωρούνταν προστάτιδες των ξένων και των ζητιάνων. Επίσης οι Ευμενίδες απομάκρυναν από τον άνθρωπο ή μια χώρα, την καταστροφή, τις αρρώστιες, τον κίνδυνο, την ξηρασία, τους βλαβερούς ανέμους και έφερναν την ευφορία, την υγεία και την ευημερία.
Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2008
Η ερμηνεία των παραμυθι'ων και των μύθων
Νίκος Φ ι δ έ λ ης
Ένα άλλο έργο, το 1793, πολύ λίγο γνωστό αλλ' όχι και για τον λόγο αυτό και ελάχιστο, Κινείται και αυτό στο ίδιο κλίμα ψυχογράφησης κοινωνιών και ανθρώπων. Οι χαρακτήρες πού απαντούμε και στα δύο αυτά έργα, αποπνέουν μηνύματα φρονηματισμού, χάλκευσης χαρακτήρων και παιδαγωγικής των ατόμων, στη κατεύθυνση, δημιουργίας μίας ηρωικής κοινωνίας. Μίας κοινωνίας, πού είναι το θεμέλιο και ο προθάλαμος της Αρχέτυπης. Οι βασικοί του ήρωες, με την βίωση και τις πράξεις τους, θρώσκουν προς τα άνω.
Αποτελούν υποδείγματα ανθρώπων και συντελούν για τον λόγο αυτό στον εξανθρωπισμό της Κοινότητας που μετέχουν. Στον ευ-γενισμό λειτουργίας της. Με την βαθμιαία αποκόλληση των ελαττωμάτων, μειώνουν την εξάρτηση τους από συμφέροντα ταπεινά και στειρώνουν την προσκόλληση τους στα γήινα. Η ηρωική τους βίωση, στοχεύει στην αποκάλυψη τής ατομικής τους φωτιάς. Στην αποκάλυψη της δικής τους, τής ατομικής τους Ίσι-δας. Στον ελλιμενισμό στην Ιθάκη τους. Στον βιωματικό εναγκαλισμό της Ίσιδος που αποκαλύπτεται.
Ο αφορισμός " Σε κάθε τι πού βλέπεις είναι κρυμμένη μια φωτιά", δυνατόν να ισχύει και για τα 4 υπό εξέτασιν σημεία της παρούσης εργασίας, όπου επιχειρείται μία μόλις και μετά βίας ανεκτή ψηλάφηση. Ισχύει όμως ιδίως για τον μύθο και το παραμύθι.
Η ρήση εξ' άλλου του μεγάλου Ηράκλειτου, "Ο κόσμος είναι ταυτόχρονα και ένα και πολλά", αναφερόμενη στο όν τόσο στην ενότητα του όσο και στην εκδηλωμένη του πολλαπλότητα, θα μπορούσε να τύχη αναλογικής εφαρμογής στον θρύλο, στον Μύθο, στο Παραμύθι. Ιδίως μάλιστα στα δύο τελευταία. Ακόμη περισσότερο όμως το "Ένα και πολλά" αφορά τον Μύθο ο οποίος ανήκει σε όλο το Ανθρώπινο Γένος. Ο Μύθος λειτουργεί σε 7 κλειδιά ερμηνείας, όπου καθένα απ1 αυτά εμπεριέχει άλλα επτά υποκλείδια. Κυρίαρχο πάντως κλειδί - αξιολογικά πρώτο- είναι το Μεταφυσικό- θρησκευτικό. Χρήσιμη ωστόσο κρίνεται εδώ η επισήμανση, ότι ο διαχωρισμός θρύλου- Μύθου- Παραμυθιού αλλά και λαϊκής Παράδοσης, δεν είναι συχνά ευδιάκριτος, αφού τα όρια τους, όχι σπανίως, είναι συγκεχυμένα.
Είναι γνωστόν εξ' άλλου ότι πολλές από τις Παραδόσεις της Ανθρωπότητας, έχουν περάσει στα Παραμύθια αλλά και στους Μύθους. Ας σημειωθεί ακόμη ότι τόσο στο Μύθο όσο και στο Παραμύθι περισσότερο, υπάρχουν Αλληγορίες της εσωτερικής ζωής, στην πορεία της προς την ωρίμανση και εν συνεχεία στην τελείωση. Ο θρύλος, σαν κυρίαρχο στοιχείο έχει την ιστορική βάση που συχνά καταλήγει τραγικά. Στο παραμύθι αντίθετα, η κατάληξη είναι πάντα ευτυχής. Η βάση του θρύλου είναι πάντα λογική. Του Παραμυθιού είναι υπέρ-λογη. Αφού στο Παραμύθι, θεμελιώδες συστατικό είναι το υπερφυσικό. Στο θρύλο ο ήρωας αντιμετωπίζει στοιχεία της φύσης ή άλλους ανθρώπους. Στο Παραμύθι αντιμετωπίζει υπερφυσικές δυνάμεις ή δυνάμεις πού υπάρχουν πάνω ή κάτω απ' τον δικό μας κόσμο.
Ο Μύθος και ο θρύλος ασχολούνται στην αφηγηματική τους έκφραση, με τον πολιτισμό και τις εμπειρίες ενός Έθνους. Η Συμβολική όμως εμβέλεια του Μύθου εκτείνεται σε όλο το Γένος των ανθρώπων. Και επειδή ότι λέγεται παραπάνω θεωρητικά, δεν είναι άνευ αξίας εάν το συνοδεύσουμε και με ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, ας μου επιτραπεί να συνάψω μικρό δάνειο από μία μόνο σελίδα, της πράγματιυπέρπλουτης Ελληνικής μας Μυθολογίας.
Εκεί βλέπουμε χρησιμοποιώντας το ιστορικό κλειδί ερμηνείας, τον Δία να πάντρευεται την θέμιδα, (δηλαδή τον Νόμο και την Τάξη) καθώς και την Μνημοσύνη, δηλονότι τον γραπτών Λόγον πού εξασφαλίζει την ιστορική μνήμη και συνέχεια.
Ο Μύθος εξ' άλλου εμψυχώνει συχνά υψηλές Διδασκαλίες και περνάει μηνύματα δεοντολογίας και καθήκοντος. Στο νου μου έρχεται ο Μύθος του Χιράμ-Αμπίφ, ο οποίος αγνοώντας τον φόβο και τις απειλές και πιστός υπήκοος του καθήκοντος, της δεοντολογίας και αξιοκρατίας, υπηρέτης του Πιστεύω του, προσφέρει την ζωή του θυσία στις παράλογες και υπερφίαλες απαιτήσεις κάποιων, πού δεν είχαν κατακτήσει δικαιωματικά την εύνοια του.
Το Παραμύθι στην πλοκή του ασχολείται με ένα άτομο και τις εμπειρίες του. Το άτομο αυτό ή στερείται ονόματος ή το όνομα του είναι περιγραφικό (π.χ Χιονάτη, Ωραία Κοιμω-μένη, Σταχτοπούτα, Κυανοπώγων). ΓΓ αυτόν ακριβώς τον λόγο το Παραμύθι λειτουργεί πανανθρώπινα και πέρα από το όποιο όριο χρόνου ή χώρου, που περιορίζει τον θρύλο και τον Μύθο. Όπου υπάρχει ήρωας και ηρωίδα καταλήγουν στον Γάμο. Στην Ένωση. Σχηματίζουν τον ανδρόγυνο, εκφράζοντας την νοσταλγία τους για τον Παράδεισο, Πού σαν προϋπόθεση έχει την Ενότητα. Επανα-συνθέτουντον κατακερματισμένο Όσιρι. Ανασταίνουν σε Διόνυσο τον θεο των Ορφικών Ζαγρέα πού θανάτωσαν οι Τιτάνες. Ως προς το Παραμύθι πρέπει ακόμη να προσθέσουμε ότι αυτό εκπληρώνει πνευματικές Ανάγκες και ανησυχίες του άνθρωπου. Όσον αφορά τον Μύθο εκπληρώνει ανάγκες της φυλής όπως λέει ο ΟοορεΓ. Μια τέτοια τοποθέτηση είναι ασφαλώς ορθή αν και φοβάμαι όχι ευρεία όσο θα έπρεπε.
Ο Ντεσάρμ εξ' άλλου διαπιστώνει ως προς τους Μύθους, ότι σ' αυτούς κρύβονται οι θησαυροί μιας μυστηριώδους επιστήμης και οι γνώσεις των πρώτων φιλοσόφων.
Την πολύ ορθή διαπίστωση του Ντεσάρμ, εάν όπως θεωρώ σκόπιμο την εμπλουτίσουμε, αναγνωρίζοντας ότι στους Μύθους κρύβονται επί πλέον και οί γνώσεις των Μυστών, πιστεύω πως θα φθάσουμε σε μια πληρέστερη αποτίμηση της πνευματικής περιουσίας του Μύθου. Ο Μ. Ελιάντ παραλληλίζει το ξεκίνημα ενός παραμυθιού "Μια φορά και ένα καιρό "με το" Παληό καιρό όταν οι θεοί περπατούσαν πάνω στην γη " πού αφορά τον Μύθο. Ανάλογη αντιστοιχία βρίσκουμε και στο Ησίοδο στον οποίο διαβάζουμε "τότε πού οι Θεοί, σι άνθρωποι και τα ζώα μιλούσαν την ίδια γλώσσα " και πού αναφέρεται στη Χρυσή Εποχή. Θέλοντας ακόμη να υπογραμμίσει την βαθιά συμβολική όχι μόνο του Μύθου άλλα και του παραμυθιού, λέγει ότι" όποια θέση και αν πάρει κάποιος σχετικά με το νόημα και την προέλευση των παραμυθιών, είναι αδύνατο να αρνηθεί ότι "οι περιπέτειες και δοκιμασίες του ήρωα ή ηρωίδας δεν συμβολίζουν τελετές και στάδια μύησης".
Επιχειρώντας μια ανατομή στη Γενεαλογία των παραμυθιών, βρίσκουμε τις αρχαιότερες γνωστές γραπτές ιστορίες στα 5 βιβλία των Ινδικών Πανχαταντρα. Τα Πανχαταντρα ήσαν Συλλογή σανσκριτικών παραμυθιών, πιθανολογούμενη ότι έφθασε στην Ελλάδα μέσω του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Τα βιβλία αυτά χρησίμευαν για την εσωτερική καλλιέργεια και παίδευση των νεαρών Ινδών Αριστοκρατών. Αναφερόμενοι ενδεικτικά στην αρχαιότητα μερικών παραμυθιών και θρύλων καταγράφουμε τους βουδιστικούς θρύλους Πατακα ηλικίας 2.000 ετών καθώς και τους συνεπόχους Περσικούς Μύθους, νεράιδες και τζίνια. Και από αυτούς όμως αρχαιότεροι ήσαν οι Αιγυπτιακοί αντίστοιχοι, χρονολογούμενοι το 1.400 π.χ. Στην Ευρώπη η πρώτη συλλογή παραμυθιών εμφανίσθηκε μετά την Αναγέννηση, το 1550. Η συλλογή περιελάμβανε αστεία, αινίγματα και διάφορες ιστορίες από τις οποίες οι ωραιότερες ήσαν παραμύθια. Η καλύτερη ωστόσο συλλογή παραμυθιών πού έχει ποτέ δημοσιευθεί, θεωείται ότι είναι η "Ψυχαγωγία των 5 ημερών" του Μπαζίλ, γραφείσα περί το 1650,στην διάλεκτο της Νάπολης.
Ας δούμε όμως τώρα και ποια ήταν ή συμβολή της Αλχημείας, στην συμβολική των Παραμυθιών. Η Αλχημεία έφθασε στην Ευρώπη διαρκούντος του Μεσαίωνα, μέσω της Αραβικής κατοχής της Ισπανίας. Η παρουσία της επηρέασε βαθιά την πνευματική ζωή της Ευρώπης και την εμπλούτισε με μία νέα διάσταση. Ο Αλχημικός άνεμος έδωσε νέα ώθηση και στις τέχνες αλλά και στον φιλοσοφικό προβληματισμό. Ώθησε την επιστημονική έρευνα και τόνωσε τις πνευματικές ανησυχίες·
Πρόσφερε σύμβολα υψηλού επιπέδου, πού με την δονητική τους αξία ενεργοποίησαν περισσότερο, όσες ευγενείς ιδιότητες ήδη υπήρχαν. Βοήθησε στην γονιμοποίηση του πνευματικού σπέρματος και έφερε σε εκδήλωση ιδιότητες ανεκδήλωτες μέχρι τότε. Ειδικότερα στο παραμύθι έδωσε τα υψηλά σύμβολα του αργύρου και του χρυσού, του Ήλιου και της Σελήνης.
Έδωσε επίσης την Πίστη, ότι η μετατροπή ενός αγενούς μετάλλου σε ευγενές, (αργυρό-χρυσό) εικονίζει συμβολικά την εσωτερική διαδρομή του ατόμου και την αναγωγή του σε ολοένα υψηλότερα επίπεδα, με τελικό σκοπό την ένωση πού είναι ή εσχατολογία του θείου Γίγνεσθαι.
Στο σημείο αυτό αποκτούμε δικαίωμα στον προβληματισμό, του κατά πόσον η Αλχημική παράμετρος έρχεται σε αντίθεση προς την εντολή να αφήνουμε τα μέταλλα εκτός του Ναού, του χώρου δηλαδή δοκιμασίας και παίδευσης.
Αν τανύσουμε την χορδή του σκεπτικού μας, κατανοούμε ότι η συμβολική του αναβατικού μετασχηματισμού του σιδήρου σε άργυρο και του αργύρου σε χρυσό, συνιστά την λειτουργία Προόδου προς την τελείωση και έχει θρησκευτικότητα και Μεταφυσική. Αν τανύσουμε όμως, τώρα την χορδή της σκέψης πολύ περισσότερο, θα φθάσουμε στο συμπέρασμα, ότι ή εντολή να αφήσουμε τα Μέ ταλλα εκτός Ναού χωρίς να εξαιρείται ούτε
ακόμη και αυτός ο χρυσός, σημαίνει ότι οποιο δήποτε Μέταλλο, του χρυσού περιλαμβανόμενου, εφόσον μας συνοδεύει, αποδεικνύει εξάρτηση, προσκόλληση στα γήινα και επομένως δέσμευση. Και κάθε εξάρτηση-δέσμευση πρέπει να εγκαταλειφθεί ενόψει μύησης για την Αναγέννηση.
Βλέπουμε λοιπόν ότι τα Μέταλλα συνολικά θεωρούμε να πλέον, εκφράτουανθρώπου ζουν το γήινο την δέσμευση, την προσκόλληση, το ευγενισμενο έστω ελάττωμα. Αυτό οδηγεί την σκέψη μας ότι αφού με την Αλχημική θεώρηση μετα-στοιχείωσης των μέταλλων, φθάσουμε στον Αρχετυπικό Άνθρωπο, δεν τελειώνει η προσπάθεια. Η εγκατάλειψη και αυτού του χρυσού, αυτό σημαίνει, ότι το επόμενο στάδιο είναι το ξεπέρασμα και του Ανθρώπου-Αρχέτυπου... Βασικό μήνυμα στο Παραμύθι είναι ότι ή ειρήνη και ευτυχία είναι εφικτές, μόνον κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις.
Το Παραμύθι διακρίνεται για την βαθιά και υποσυνείδητη παιδευτική και διδακτική του αξία και αντιμετωπίζεται στην εποχή μας σαν αντικείμενο έρευνας και μελέτης από άποψη ανθρωπολογική, ψυχολογική και μεταφυσική. Το ότι τα Παραμύθια είχαν πλην του ψυχαγωγικού τους χαρακτήρα και άλλες επιρροές, αποδεικνύεται και έκτου ότι κατά καιρούς απαγορευόταν ή διάδοση ή η διήγηση τους κάτω σπω ορισμένες συνθήκες, (στην Αμερική όταν ο Ήλιος λάμπει). Άλλοτε πάλι η διήγηση τους επιβαλλόταν το βράδυ κοντά στο τζάκι. Άλλο χαρακτηριστικό των παραμυθιών είναι και η μικρή ποικιλία σε θέματα, καθώς και η μεγάλη ομοιότης που εμφανίζουν σ' όλες τις χώρες.
Τα περισσότερα όπως λέει ο Τόλκιεν ασχολούνται με περιπέτειες ανθρώπων στην επικίνδυνη περιοχή ή σε σκοτεινά μονοπάτια είτε αυτό συμβαίνει στο φυσικό κόσμο είτε στον υπερφυσικό.
Τα συχνότερα επαναλαμβανόμενα θέματα αφορούν την κάθοδο της ψυχής και εν συνεχεία αναζήτηση της θείας πατρίδας. Την αναζήτηση της Ενότητας από μέρους της, με την συνδρομή των δοκιμασιών και της μύησης. Παρεμφερές θέμα είναι και ο Χαμένος Παράδεισος που ξανακερδίζεται. Εδώ παρα-τηρούμετην διαδρομή του ήρωα πού έχει σαν αφετηρία την πτώση, σαν συνέχεια από ατυχίες, ταλαιπωρίες και δοκιμασίες και σαν κατάληξη το ευτυχές τέλος. Άλλο θέμα (πού καταλαμβάνει σημαντική μερίδα στο σύνολον των παραμυθιών) είναι η ικανότης ανθρώπων και ζώων να αλλάζουν μορφές. Συμβολίζεται εδώ η μεταβολή προσωπικότητας δια της λα-ξεύσεως του ακατέργαστου λίθου. Η προαγωγή του ανθρώπου -πέτρα σε Άνθρωπο.
Ένα ακόμη θέμα στα παραμύθια είναι τα ταμπού πού παραβιάζονται. Η Απαγορευμένη πόρτα λ.χ ή δωμάτιο το οποίο ο ήρωας ανοίγει παραβιάζοντας την απαγόρευση για το άνοιγμα του ή η απαγορευμένη ερώτηση πού εν τούτοις γίνεται!
Τέτοια απαγορευμένα ταμπού εμφανίζονται στο "Κυανοπώγωνα" και στο "Κορίτσι και τον Κύκνο" που ανάγεται στον Μύθο του Έρωτα και της Ψυχής. Η ιστορία του Ιάσωνα και της Μήδειας συναντάται σε
Ένα ακόμη θέμα στα παραμύθια είναι τα ταμπού που παραβιάζονται
πολλά μέρη του κόσμου και έχει διοχετευθεί και στα παραμύθια με χαρακτηριστικό δείγμα την "Βασίλισσα μετά χρυσά μαλλιά".
Το πουλί πού μιλάει εξ' άλλου, καθώς και το ευγνώμων ζώον, (Ανδροκλής και το Λιοντάρι) σχετίζεται με τον μύθο του παραδείσου. Θέση όμως στα παραμύθια έχουν και τα χρήσιμα ζώα όπως ο πολύ γνωστός μας "Παπουτσωμένος Γάτος", πού βοηθά τον αφέντη του να γίνει πρώτα μαρκήσιος και μετά βασιλιάς. Η θεματολογία των παραμυθιών συνεχίζεται με το αποκρουστικό όν η σύζυγος όπου η αγάπη και η αφοσίωση πού δείχνει κάποιος προς το ον αυτό πού βαρύνεται από μια κατάρα, οστρακίζει την κατάρα. Τέτοια παραμύθια είναι «η Ωραία και το Τέρας» και ο «Βάτραχος Πρί-γκηπας». Η συμβολική μορφή των παραμυθιών τα κάνει προσιτά σε άτομα διαφόρων ηλικιών, εποχών και πολιτισμών.
Η παραβολική λειτουργία του παραμυθιού προάγει από τον ένα βαθμό κατανόησης στον επόμενο ακόμα και στον ίδιο άνθρωπο, ανάλογα με την εξελικτική του φάση κάθε φορά πού έρχεται σε επαφή με τον Μύθο-Παραμύθι. Γενικά μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα αρχέτυπα πρότυπα του ανθρω- .'· πίνου Γένους πρωταγωνιστούν σαν ιδεολογία και προοπτική Μέσα στα Παραμύθια. Εκφράζουν δετις ανάγκες του πνευματικού ανθρώπου και τα οράματα του. Ας δοκιμάσουμε όμως τώρα- εγκαταλείποντας το γενικόλογο περίγραμμα- μία διάβαση πιο συγκεκριμένη, τοποθετώντας στο πεδίο έρευνας το πολύ γνωστό από την παιδική ηλικία, Παραμύθι της Σταχτοπούτας.
Για την Σταχτοπούτα έχουν διαπιστωθεί ότι υπάρχουν 345 εκδοχές και διασκευές. Ας διαλέξουμε λοιπόν μία μόνο από τις εκδοχές της, ερανιζόμενοι κάποια ελάχιστα απ' αυτήν στοιχεία. Στην εκδοχή αυτή ο πατέρας της Σταχτοπούτας όταν η μητέρα της πέθανε, ξα-ναπαντρεύτηκε και έτσι η Σταχτοπούτα απέκτησε την κακιά μητριά της. Η χαμένη φυσική μάννα συμβολίζει τον χαμένο παράδεισο και η Σταχτοπούτα την κάθοδο της ψυχής στο κόσμο που πρέπει να υποφέρει και δοκιμασθεί. Στην συνέχεια η Σταχτοπούτα στέλνεται να καθίσει κοντά στις στάχτες του τζακιού. Η στάχτη συμβολίζει την στάχτη των νεκρών αλλά και την ταπείνωση και θλίψη. Αρχαίο έθιμο θέλει τους δυστυχείς να κάθονται στις στάχτες. Συμβολίζει ακόμα το εφήμερον της ζωής. Το ίδιο όμως το τζάκι είναι η εστία της φωτιάς και συμβολίζει το ιερό Κέντρο της εσωτερικής φωτιάς πού είναι η φύση της ψυχής.
Το τζάκι έπαιζε πάντα αξιοσημείωτο ρόλο. Έτσι στους Κέλτες ή λατρεία των νεκρών επικεντρώνονταν γύρω από το τζάκι. Στην Σκωτία καμία έξωση δεν γίνονταν αν πρώτα δεν έσβηνε η φωτιά στο τζάκι του ενοικιαστή. Στην Βόρεια Αγγλία το τζάκι ολόκληρο μεταφερόταν απ' το παλιό σπίτι στο καινούργιο χωρίς να σβήσει η φωτιά. Βλέποντας την Σταχτοπούτα να φροντίζει την φωτιά κατανοούμε ότι συμβολίζει το πνεύμα και την ψυχή. Οι άσχημες αδερφές της όμως συμβολίζουν το σώμα και το Νου.
Πριν κοιμηθεί η Πριγκήπισσα οι πράξεις της όλες είναι αυτόματες και ασυνείδητες. Όταν όμως αφού κοιμηθεί, ξυπνήσει πράττει συνειδητά με την βίωση του μυημένου. Η μύηση εδώ συμβολίζεται με την επιθυμία της ηρωίδας ν' ανέβει στα όλο και ψηλότερα δωμάτια του παλατιού. Ας αφήσουμε όμως πια την "Ωραία Κοιμωμενη" πού ήδη έχει ξυπνήσει και ας πάμε στο Παραμύθι της "Βασίλισσας των 5 λουλουδιών", όπου βλέπουμε το σπίτι της να περιβάλλεται από 7 χαντάκια και 7 φράκτες από καλάμια πού συμβολίζουν τα 7 στάδια μύησης. Το ξεπέρασμα χαντακιών και φρακτών, σημαίνει κίνηση προς τα εμπρός Μεσ' από την αυτογνωσία.
Η περιοδεία όμως στην χώρα των παραμυθιών θα μπορούσε να μακρύνει τόσο ώστε να κινδυνεύσει να γίνει ατελείωτη. ΓΓ αυτό ας αρκεσθούμε σε ολίγες μόνο ακόμη παρατηρήσεις- επισημάνσεις.
α. Το γνέσιμο και πλέξιμο πού συναντάται σε ορισμένα παραμύθια συμβολίζουν τις θήλειες δυνάμεις ενώ η ξυλουργική και σιδηρουργία τις άρρενες.
β. Αναφορικά με τα πουλιά τα οποία πολύ συχνά συναντούμε στα παραμύθια αλλά και στους μύθους Ελλάδος, Περσίας, Ρώμης καθώς και άλλων χωρών, αναγνωρίζουμε την λειτουργική τους ιδιότητα ως αγγελιοφόρων των Θεών. Η Ιδιότης των πουλιών, ως αγγελιαφόρων του θεού, είναι εγκατεστημένη επίσης και στις ιερές Γραφές Βουδιστικές Ιουδαϊκές και Μιθραικές όπου βλέπουμε τα πουλιά να έχουν γνώσεις. Και δυνάμεις τις οποίες οι άνθρωποι εστερούντο. Στον εκκλησιαστή 10: 20 διαβάζουμε: "Ότι πετεινόντου ουρανού αποτίσει την φωνήν σου και ο έχων τας πτέρυγας απαγγέλλει τον λόγον σου".
γ. Άλλο στοιχείο που διαπερνά πολλά παραμύθια είναι ο αποκεφαλισμός, που συμβολίζει το σπάσιμο της κατάρας πού εβάρυνε το μαγεμένο άτομο, το οποίον είχε συνήθως τη μορφή ζώου.Κλασικό παράδειγμα του είδους είναι ο "Βάτραχος Πρίγκηπας".
δ. Πρέπει ακόμη ν' αναφέρουμε συμπληρώνοντας την ενδεικτική απαρίθμηση και το Μαγεμένο η Σκοτεινό δάσος καθώς και τα βαθιά σκοτεινά νερά ή την κοιλιά του τέρατος όπου στα παραμύθια, στους μύθους αλλά και στην μυθολογική πλευρά των Ιερών Γραφών, συμβολίζει την σκοτεινή πλευρά της φύσης και του θανάτου που πρέπει να ξεπεράσει κάποιος Πριν φθάσει στα επίπεδα μυημένου. Πριν ξανακερδίσει τον Χαμένο Παράδεισο. Η περίπτωση του Ίωνα πού βγήκε από την κοιλιά του κήτους, είναι ασφαλώς σχετική με τον εν λόγω συμβολισμό.
Συγγενής αναφορά στην περίπτωση Ιωνά συναντάται και στους θρύλους της Χαλδαίας όπου ο Ωάννες (άνθρωπος- ψάρι) βγαίνει Μεσ' από ένα αυγό απ' την θάλασσα διδάσκοντας τέχνες και επιστήμες.
Ο Θρύλος της Χαλδαίας περνάει στη συνέχεια στην μυθολογία των Ασσυροβαβυλω-νίων και ο Ωάννες καταλήγει στο (θεολογικό ) πάνθεον της Βαβυλώνας σαν θεός εκπολιτι-στής. Για τον Ωάννες αναφέρουν ακόμη και οι παραδόσεις της φυλής των Ντογκον στα νότια της Αιγύπτου.
Αρωγός στην συγκριτική έρευνα έρχεται όμως και ο Πλούταρχος, χαρακτηρίζοντας σαν "Θεό ή Δαίμονα" τον Ιανό που αποβιβάσθηκε στην Ιταλία και αφού δίδαξε τέχνες και επιστήμες, θεοποιήθηκε.
Θρύλοι, μύθοι, παραδόσεις, παραμύθια διαπλέκονται ιχνηλατώντας αλήθειες πού κρύβονται. Σαν κατακλείδα, ας μου επιτραπεί να προτείνω αν ξαναδιαβάσουμε κάποτε τα παραμύθια πολύ λίκνισαν την φαντασία μας στην παιδική ηλικία, να το κάνουμε ενεργοποιώντας την Διάκριση μας, με τρόπο πού να πειθαρχεί στην παρακαταθήκη του Φιλόσοφου- Αυτοκράτορα Μ. Αυρηλίου "Να είσθε όρθιοι και τεντωμένοι" όπως την διδάχθηκε και αυτός στα μυστήρια του Άρη -Διόνυσου.
Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2008
Η Ελληνική θρησκεία εμπνευστής της οικολογικής συμπεριφοράς
http://12thespis.wordpress.com/2008/10/04/omiliadim/
Δημοσιεύθηκε από 12thespis στο Οκτώβριος 4, 2008
Η ομιλία της
Δήμητρας Λιάτσα - Χράπη,
συγγραφέως*
κατά τον εορτασμό της Φθινοπωρινής Ισημερίας
στην Θεσσαλονίκη (27/9/08).
Η Ελληνική θρησκεία εμπνευστής της οικολογικής συμπεριφοράς
Της Δήμητρας Λιάτσα – Χράπη
Συγγραφέως
Αγαπητοί συνεορταστές,
Όταν πριν από μερικά χρόνια ρώτησα έναν φίλο γιατρό και καλά διαβασμένο στα Ελληνικά ζητήματα, ποιο από τα δύο γεννήθηκε πρώτα στην Ελλάδα, η θρησκεία ή η φιλοσοφία, μου απάντησε αβίαστα: η θρησκεία.
Όμως η Ελληνική θρησκεία διαφέρει από τις άλλες ριζικά και καθοριστικά. Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η λογική.
Ο Έλληνας γνωρίζει ότι η πατρίδα του δεν είναι πολύ εύφορη. Η καθαρότητα της ατμόσφαιρας είναι μοναδική και έχει υμνηθεί από τους αρχαίους ποιητές ως η καλλίτερη εγγύηση για μια ευτυχισμένη ζωή. Το αντιστάθμισμα όμως για το λαμπρό αυτό φώς είναι η ξηρασία.
Στην χώρα μας που κατά τον μισό χρόνο δεν βρέχει και πολλές φορές οι βροχές είναι περιορισμένες και τον Χειμώνα τα περισσότερα ποτάμια είναι μικρά και το νερό τους ελαττώνεται αισθητά κατά τους θερινούς μήνες.
Έτσι το νερό καθίσταται ο πρωταρχικός και αγωνιώδης όρος της ανθρώπινης ζωής και είναι φυσικό να προστατεύεται από τους αμαθείς μ’ ένα πλήθος από φανταστικές και μυστηριώδεις εικασίες και προλήψεις.
Ο Έλληνας υπήρξε ο πρώτος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής όχι με πομπώδεις, φλύαρες και οθνείες φλυαρίες αλλά πάνω στην βάση της πρακτικής ψυχολογίας. Το έχει αποδείξει σε πάμπολες περιπτώσεις μέσα από τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζει για να εκφράζεται: Την ποίηση.
Αλλά ο ιστορικός Πολύβιος (Στ΄ 56, 11) το συνοψίζει: «Επειδή κάθε πλήθος είναι αφελές και γεμάτο από άνομες επιθυμίες, παράλογη οργή, και βίαιο θυμό, μένει το να συγκρατεί κάποιος τα πλήθη με φόβους άγνωστους και με τέτοια δραματοποίηση.»
Η γένεση της βροχής αποδίδεται σε θεία ενέργεια και ειδικά στον Δία. Εκείνος συναθροίζει τα ευεργετικά ύδατα που γονιμοποιούν το έδαφος , γι΄ αυτό και τον αποκαλούν κελαινεφή, νεφεληγερέτη, υέτιο, όμβριο.
Οι πρόγονοί μας έλεγαν: «Ζεύς ύει». Σήμερα λέμε «βρέχει ο Θεός».
Οι περισσότεροι Θεοί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σχετίζονται με την ευφορία της γης, ενώ η ανομβρία είναι θεία οργή.
Κάθε ποταμός είναι θεός. Θεωρείται ότι κατάγεται από τον Δία και αποκαλείται Διϊπετής.
Στην Οδύσσεια (ε 445 – 450) για παράδειγμα ο Οδυσσέας προσεύχεται στον ποταμό στο σημείο όπου ναυαγεί στο νησί των Φαιάκων:
«Άκουσέ με βασιλιά όποιος κι αν είσαι·
Ικέτης σου έρχομαι, ξεφεύγοντας από την θάλασσα
Την τιμωρία του Ποσειδώνα.
Κι οι Θεοί ακόμα δέχονται με σεβασμό τον άνθρωπο
Που βρίσκεται μπροστά τους
Ύστερα από περιπλανήσεις, γι’ αυτό κι εγώ
Τώρα έρχομαι και αγκαλιάζω το ρέμα σου
Και τα γόνατά σου, ύστερα από πολλά
βάσανα που πέρασα. Μα σπλαχνίσου με
βασιλιά, το ‘χω τιμή που έγινα ικέτης σου.»
Κάθε ρυάκι, κάθε πηγή στην Ελλάδα είναι και μία Θεότητα. Όλες οι κρήνες διατελούσαν υπό την φροντίδα επιμελητών που αποτελούσαν ιδιαίτερη αρχή και ονομάζονταν «κρηνών επιμεληταί ή κρινοφύλακες».
Οι Έλληνες ορκίζονταν μπροστά στις κρήνες όπως για παράδειγμα παρουσιάζει ο Σοφοκλής να κάνει ο Πολυνείκης στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ»: (1333)
«Προς νυν σε κρηνών και Θεών ομογνίων».
Το ίδιο και οι Θεοί ορκίζονταν στα νερά της Στυγός.
Οι τοπικές παραδόσεις θεωρούν τον ποταμό, τον ευγεργετικό τροφοδότη κάθε περιοχής, πατέρα των κατά τόπους Νυμφών: Η Δαυλίς είναι θυγατέρα του Κηφισού, η Σπάρτη θυγατέρα του Ευρώτα, η Χαλκίς του Ασωπού.
Οι Νύμφες, οι θεότητες της υγρής φύσεως και της ευφορίας κατοικούν σε πηγές, σε όρη, αγρούς, λειμώνες, δάση, δένδρα. Ο θείος βίος τους ήταν ο «αιωνίως ρεόντων υδάτων, του υγρού χυμού, της θείας αμβροσίας που ζωογονεί τα φυτά, τα δένδρα, όλη εν γένει την βλάστηση.
Αναλόγως λαμβάνουν και τα ονόματά τους:
Ναϊάδες (νάω = ρέω)
Ορεστιάδες, Ορείες, Ορειάδες, Πετραίες, Αγρονόμοι (νέμομαι = Κατέχω)
Δρυάδες και Αμαδρυάδες επειδή η ζωή τους συνδεόταν με την δρύ της οποίας ήταν προστάτιδες. Ποταμηΐδες που έπερναν τα ονόματά τους από τον ποταμό όπου κατοικούσαν. Αχελωΐδες, Ισμηνίδες, Πηγαίες, Λιμνάδες, Λιμνακίδες, Ελειονόμοι, Μελιάδες και Μελίες νύμφες των δασών.
Τα δένδρα στα οποία ζούσαν οι νύμφες θεωρούντο ιερά και κανένας δεν μπορούσε ατιμωρητί να θέσει χείρα επάνω τους. Θεωρούντο ότι γεννιούνται και πεθαίνουν μαζί με τις ωραίες εκείνες παρθένους.
Οι παραδόσεις έλεγαν πως κάθε φορά που κόβονταν τα δένδρα ακουγόταν ο θρήνος των Νυμφών που ζούσαν σ’ αυτά και επέρχονταν διάφορα δυστυχήματα στους ιερόσυλους, ενώ αντίθετα ευεργετούντο όσοι τα προστάτευαν και τα διέσωζαν.
Οι Έλληνες είχαν πλήρη επίγνωση της αξίας των δασών εν γένει και ιδιαιτέρως των δασυλλίων και των χλοερών τόπων που βρίσκονταν κοντά ή μέσα στις πόλεις. Τα συντηρούσαν με κάθε τρόπο και αυτό αποδεικνύεται από την αφιέρωση σε Θεούς ή Ήρωες, τον καθορισμό τους ως ιερά και προπάντων ο νομικός προσδιορισμός κάθε βλάβης τους ως ιεροσυλία που τιμωρείτο με την ποινή του θανάτου άν στο δικαστήριο αποδεικνυόταν η ενοχή.
Η θάλασσα που έπαιξε τόσο αποφασιστικό ρόλο στην ιστορία του γένους μας είχε θεοποιηθεί και βρισκόταν υπό την προστασία δεκάδων θεοτήτων: Του Ποσειδώνος και της συζύγου του Αμφιτρίτης, της Αφροδίτης, των Καβείρων και χιλιάδων Νηρηΐδων.
Η γαία είναι η πρώτη και μέγιστη Θεά μητέρα των Θεών και των ανθρώπων. Γράφει ο Ξενοφών στον «Οικονομικό» του. (V 12)
«H γη όντας Θεότητα, διδάσκει την δικαιοσύνη σ’ όσους μπορούν να την μάθουν. Σ’ αυτούς που την υπηρετούν άριστα δίνει σ’ αντάλλαγμα τα καλλίτερα αγαθά.»
Στην αρχαιότητα επικρατούσε επίσης η συνήθεια να θυσιάζονται ζώα προς έκφρασιν ευγνωμοσύνης, προς εξιλέωσιν ή για την παρακίνησιν της Θεότητας να παράσχει κάτι.
Η επικρατούσα συνήθεια ήταν να καίγονται οι μηροί περιτυλιγμένοι με λίπος, το υπόλοιπον όμως του ζώου καταναλώνετο από τους θρησκευτές. Για τον λόγο αυτό τα ζώα ήταν από τα ήμερα κατοικίδια: πρόβατα, αρνιά, αίγες, ταύροι, βόδια, κριοί. Οι πρόγονοί μας έτρωγαν σπάνια κρέας και όχι βέβαια όσο εμείς που έχουμε καταστήσει την κρεοφαγία κύριο πιάτο μας με ολέθριες για την υγεία μας συνέπειες.
Σε εξαιρετικές περιπτώσεις γινόταν θυσία εκατό (100) βοών (Εκατόμβη) αλλά συχνά το όνομα αυτό ήταν δηλωτικό της μεγάλης θυσίας στην οποία ευωχείτο μία ολόκληρη πόλις ή ένας στρατός, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδος που διατήρησαν το πανάρχαιο αυτό έθιμο κατά το οποίο το ζώο τεμαχίζεται και μοιράζεται στα σπίτια.
Στην θυσία που γίνεται για παράδειγμα στη γ΄ ραψωδία της Οδύσσειας προς τιμήν του Ποσειδώνος στην Πύλο θυσιάζονται 81 ταύροι και ευωχούνται 4.500 άτομα.
Ο Έλληνας δεν λατρεύει τους θεούς του αναπαυόμενος. Τους λατρεύει με αγώνες: Αθλητικούς, μουσικούς, ποιητικούς. Τους λατρεύει με την επιστήμη (όλα τα επιστημονικά κέντρα ξεκίνησαν από τους ναούς). Τους λατρεύει με την Φιλοσοφία (όλοι οι Φιλόσοφοι κάνουν επίκληση στους Θεούς).
Ο Έλληνας κατάφερε να ζει μία ζωή που κάθε λεπτομέρειά της διαπνέεται από την Θρησκεία και να μην την εκφυλίσει σε Θεοκρατία.
Άς μην μας εκπλήσσει το πλήθος των Θεών, των ημιθέων, των ηρώων ή των νυμφών. Με τον τρόπο αυτό συνήθιζε ο αρχαίος πρόγονός μας στην πολυπλοκότητα του κόσμου και της ζωής με αποτέλεσμα ο νούς να γίνεται πιο εφυής, πιο προσαρμοσμένος στον κόσμο. Έτσι προστατεύετο ο νούς του από την στερεοτυπία και την μονοτονία του ενός Θεού.
Η προστασία του φυσικού πλούτου δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα. Αυτό πού ο σύγχρονος άνθρωπος ανακάλυψε μετά από εκατονταετίες αλόγιστης «κατακυρίευσης» της γης, οι αρχαίοι Έλληνες πρόγονοί μας το γνώριζαν και το εφάρμοζαν.
Ήδη από την εποχή που η Αλεξάνδρεια ήταν το κέντρο της επιστήμης γνώριζαν τον ατμό και τις πολλές εφαρμογές του. Ο περίφημος υπολογιστής – αστρολάβος των Αντκηθύρων μας αφήνει μόνο να υποψιαστούμε τι γνώριζαν οι Έλληνες.
Η βιομηχανική επανάσταση λοιπόν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί τότε. Επέλεξαν όμως να μην προχωρήσουν γιατί γνώριζαν τις ολέθριες συνέπειες της, αφού διαπνέοντο από την αρχή του μέτρου. Τελικά η βιομηχανική επανάσταση που έγινε δεν μας έκανε ούτε υγιέστερους, ούτε πιο ευτυχισμένους. Το αντίθετο μάλιστα, αποδεικνύοντας το ορθόν της Ελληνικής επιλογής.
Για τους Έλληνες το ωραίο και το ιερό δεν είναι για ξεκούραση. Είναι ουσιώδη για την βελτίωση του ανθρώπου, αφού ο άνθρωπος είναι δημιούργημα του περιβάλλοντος του.
Η καταστροφή του περιβάλλοντος, η άναρχη δόμιση, η έλλειψη καλαισθησίας, η έλλειψη καθαριότητας αυξάνουν την επιθετικότητα και στερεύουν τον σεβασμό.
Άς πάψουμε να κοιτάμε την ασχήμια με αδιαφορία, να συνηθίζουμε στο απαράδεκτο. Άς κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας.
Μπορεί αυτό που κάνουμε να φαίνεται ασήμαντο, σημασία όμως έχει να το κάνουμε.
Δημοσιεύθηκε από 12thespis στο Οκτώβριος 4, 2008
Η ομιλία της
Δήμητρας Λιάτσα - Χράπη,
συγγραφέως*
κατά τον εορτασμό της Φθινοπωρινής Ισημερίας
στην Θεσσαλονίκη (27/9/08).
Η Ελληνική θρησκεία εμπνευστής της οικολογικής συμπεριφοράς
Της Δήμητρας Λιάτσα – Χράπη
Συγγραφέως
Αγαπητοί συνεορταστές,
Όταν πριν από μερικά χρόνια ρώτησα έναν φίλο γιατρό και καλά διαβασμένο στα Ελληνικά ζητήματα, ποιο από τα δύο γεννήθηκε πρώτα στην Ελλάδα, η θρησκεία ή η φιλοσοφία, μου απάντησε αβίαστα: η θρησκεία.
Όμως η Ελληνική θρησκεία διαφέρει από τις άλλες ριζικά και καθοριστικά. Το κύριο χαρακτηριστικό της είναι η λογική.
Ο Έλληνας γνωρίζει ότι η πατρίδα του δεν είναι πολύ εύφορη. Η καθαρότητα της ατμόσφαιρας είναι μοναδική και έχει υμνηθεί από τους αρχαίους ποιητές ως η καλλίτερη εγγύηση για μια ευτυχισμένη ζωή. Το αντιστάθμισμα όμως για το λαμπρό αυτό φώς είναι η ξηρασία.
Στην χώρα μας που κατά τον μισό χρόνο δεν βρέχει και πολλές φορές οι βροχές είναι περιορισμένες και τον Χειμώνα τα περισσότερα ποτάμια είναι μικρά και το νερό τους ελαττώνεται αισθητά κατά τους θερινούς μήνες.
Έτσι το νερό καθίσταται ο πρωταρχικός και αγωνιώδης όρος της ανθρώπινης ζωής και είναι φυσικό να προστατεύεται από τους αμαθείς μ’ ένα πλήθος από φανταστικές και μυστηριώδεις εικασίες και προλήψεις.
Ο Έλληνας υπήρξε ο πρώτος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής όχι με πομπώδεις, φλύαρες και οθνείες φλυαρίες αλλά πάνω στην βάση της πρακτικής ψυχολογίας. Το έχει αποδείξει σε πάμπολες περιπτώσεις μέσα από τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζει για να εκφράζεται: Την ποίηση.
Αλλά ο ιστορικός Πολύβιος (Στ΄ 56, 11) το συνοψίζει: «Επειδή κάθε πλήθος είναι αφελές και γεμάτο από άνομες επιθυμίες, παράλογη οργή, και βίαιο θυμό, μένει το να συγκρατεί κάποιος τα πλήθη με φόβους άγνωστους και με τέτοια δραματοποίηση.»
Η γένεση της βροχής αποδίδεται σε θεία ενέργεια και ειδικά στον Δία. Εκείνος συναθροίζει τα ευεργετικά ύδατα που γονιμοποιούν το έδαφος , γι΄ αυτό και τον αποκαλούν κελαινεφή, νεφεληγερέτη, υέτιο, όμβριο.
Οι πρόγονοί μας έλεγαν: «Ζεύς ύει». Σήμερα λέμε «βρέχει ο Θεός».
Οι περισσότεροι Θεοί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σχετίζονται με την ευφορία της γης, ενώ η ανομβρία είναι θεία οργή.
Κάθε ποταμός είναι θεός. Θεωρείται ότι κατάγεται από τον Δία και αποκαλείται Διϊπετής.
Στην Οδύσσεια (ε 445 – 450) για παράδειγμα ο Οδυσσέας προσεύχεται στον ποταμό στο σημείο όπου ναυαγεί στο νησί των Φαιάκων:
«Άκουσέ με βασιλιά όποιος κι αν είσαι·
Ικέτης σου έρχομαι, ξεφεύγοντας από την θάλασσα
Την τιμωρία του Ποσειδώνα.
Κι οι Θεοί ακόμα δέχονται με σεβασμό τον άνθρωπο
Που βρίσκεται μπροστά τους
Ύστερα από περιπλανήσεις, γι’ αυτό κι εγώ
Τώρα έρχομαι και αγκαλιάζω το ρέμα σου
Και τα γόνατά σου, ύστερα από πολλά
βάσανα που πέρασα. Μα σπλαχνίσου με
βασιλιά, το ‘χω τιμή που έγινα ικέτης σου.»
Κάθε ρυάκι, κάθε πηγή στην Ελλάδα είναι και μία Θεότητα. Όλες οι κρήνες διατελούσαν υπό την φροντίδα επιμελητών που αποτελούσαν ιδιαίτερη αρχή και ονομάζονταν «κρηνών επιμεληταί ή κρινοφύλακες».
Οι Έλληνες ορκίζονταν μπροστά στις κρήνες όπως για παράδειγμα παρουσιάζει ο Σοφοκλής να κάνει ο Πολυνείκης στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ»: (1333)
«Προς νυν σε κρηνών και Θεών ομογνίων».
Το ίδιο και οι Θεοί ορκίζονταν στα νερά της Στυγός.
Οι τοπικές παραδόσεις θεωρούν τον ποταμό, τον ευγεργετικό τροφοδότη κάθε περιοχής, πατέρα των κατά τόπους Νυμφών: Η Δαυλίς είναι θυγατέρα του Κηφισού, η Σπάρτη θυγατέρα του Ευρώτα, η Χαλκίς του Ασωπού.
Οι Νύμφες, οι θεότητες της υγρής φύσεως και της ευφορίας κατοικούν σε πηγές, σε όρη, αγρούς, λειμώνες, δάση, δένδρα. Ο θείος βίος τους ήταν ο «αιωνίως ρεόντων υδάτων, του υγρού χυμού, της θείας αμβροσίας που ζωογονεί τα φυτά, τα δένδρα, όλη εν γένει την βλάστηση.
Αναλόγως λαμβάνουν και τα ονόματά τους:
Ναϊάδες (νάω = ρέω)
Ορεστιάδες, Ορείες, Ορειάδες, Πετραίες, Αγρονόμοι (νέμομαι = Κατέχω)
Δρυάδες και Αμαδρυάδες επειδή η ζωή τους συνδεόταν με την δρύ της οποίας ήταν προστάτιδες. Ποταμηΐδες που έπερναν τα ονόματά τους από τον ποταμό όπου κατοικούσαν. Αχελωΐδες, Ισμηνίδες, Πηγαίες, Λιμνάδες, Λιμνακίδες, Ελειονόμοι, Μελιάδες και Μελίες νύμφες των δασών.
Τα δένδρα στα οποία ζούσαν οι νύμφες θεωρούντο ιερά και κανένας δεν μπορούσε ατιμωρητί να θέσει χείρα επάνω τους. Θεωρούντο ότι γεννιούνται και πεθαίνουν μαζί με τις ωραίες εκείνες παρθένους.
Οι παραδόσεις έλεγαν πως κάθε φορά που κόβονταν τα δένδρα ακουγόταν ο θρήνος των Νυμφών που ζούσαν σ’ αυτά και επέρχονταν διάφορα δυστυχήματα στους ιερόσυλους, ενώ αντίθετα ευεργετούντο όσοι τα προστάτευαν και τα διέσωζαν.
Οι Έλληνες είχαν πλήρη επίγνωση της αξίας των δασών εν γένει και ιδιαιτέρως των δασυλλίων και των χλοερών τόπων που βρίσκονταν κοντά ή μέσα στις πόλεις. Τα συντηρούσαν με κάθε τρόπο και αυτό αποδεικνύεται από την αφιέρωση σε Θεούς ή Ήρωες, τον καθορισμό τους ως ιερά και προπάντων ο νομικός προσδιορισμός κάθε βλάβης τους ως ιεροσυλία που τιμωρείτο με την ποινή του θανάτου άν στο δικαστήριο αποδεικνυόταν η ενοχή.
Η θάλασσα που έπαιξε τόσο αποφασιστικό ρόλο στην ιστορία του γένους μας είχε θεοποιηθεί και βρισκόταν υπό την προστασία δεκάδων θεοτήτων: Του Ποσειδώνος και της συζύγου του Αμφιτρίτης, της Αφροδίτης, των Καβείρων και χιλιάδων Νηρηΐδων.
Η γαία είναι η πρώτη και μέγιστη Θεά μητέρα των Θεών και των ανθρώπων. Γράφει ο Ξενοφών στον «Οικονομικό» του. (V 12)
«H γη όντας Θεότητα, διδάσκει την δικαιοσύνη σ’ όσους μπορούν να την μάθουν. Σ’ αυτούς που την υπηρετούν άριστα δίνει σ’ αντάλλαγμα τα καλλίτερα αγαθά.»
Στην αρχαιότητα επικρατούσε επίσης η συνήθεια να θυσιάζονται ζώα προς έκφρασιν ευγνωμοσύνης, προς εξιλέωσιν ή για την παρακίνησιν της Θεότητας να παράσχει κάτι.
Η επικρατούσα συνήθεια ήταν να καίγονται οι μηροί περιτυλιγμένοι με λίπος, το υπόλοιπον όμως του ζώου καταναλώνετο από τους θρησκευτές. Για τον λόγο αυτό τα ζώα ήταν από τα ήμερα κατοικίδια: πρόβατα, αρνιά, αίγες, ταύροι, βόδια, κριοί. Οι πρόγονοί μας έτρωγαν σπάνια κρέας και όχι βέβαια όσο εμείς που έχουμε καταστήσει την κρεοφαγία κύριο πιάτο μας με ολέθριες για την υγεία μας συνέπειες.
Σε εξαιρετικές περιπτώσεις γινόταν θυσία εκατό (100) βοών (Εκατόμβη) αλλά συχνά το όνομα αυτό ήταν δηλωτικό της μεγάλης θυσίας στην οποία ευωχείτο μία ολόκληρη πόλις ή ένας στρατός, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδος που διατήρησαν το πανάρχαιο αυτό έθιμο κατά το οποίο το ζώο τεμαχίζεται και μοιράζεται στα σπίτια.
Στην θυσία που γίνεται για παράδειγμα στη γ΄ ραψωδία της Οδύσσειας προς τιμήν του Ποσειδώνος στην Πύλο θυσιάζονται 81 ταύροι και ευωχούνται 4.500 άτομα.
Ο Έλληνας δεν λατρεύει τους θεούς του αναπαυόμενος. Τους λατρεύει με αγώνες: Αθλητικούς, μουσικούς, ποιητικούς. Τους λατρεύει με την επιστήμη (όλα τα επιστημονικά κέντρα ξεκίνησαν από τους ναούς). Τους λατρεύει με την Φιλοσοφία (όλοι οι Φιλόσοφοι κάνουν επίκληση στους Θεούς).
Ο Έλληνας κατάφερε να ζει μία ζωή που κάθε λεπτομέρειά της διαπνέεται από την Θρησκεία και να μην την εκφυλίσει σε Θεοκρατία.
Άς μην μας εκπλήσσει το πλήθος των Θεών, των ημιθέων, των ηρώων ή των νυμφών. Με τον τρόπο αυτό συνήθιζε ο αρχαίος πρόγονός μας στην πολυπλοκότητα του κόσμου και της ζωής με αποτέλεσμα ο νούς να γίνεται πιο εφυής, πιο προσαρμοσμένος στον κόσμο. Έτσι προστατεύετο ο νούς του από την στερεοτυπία και την μονοτονία του ενός Θεού.
Η προστασία του φυσικού πλούτου δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αναγκαιότητα. Αυτό πού ο σύγχρονος άνθρωπος ανακάλυψε μετά από εκατονταετίες αλόγιστης «κατακυρίευσης» της γης, οι αρχαίοι Έλληνες πρόγονοί μας το γνώριζαν και το εφάρμοζαν.
Ήδη από την εποχή που η Αλεξάνδρεια ήταν το κέντρο της επιστήμης γνώριζαν τον ατμό και τις πολλές εφαρμογές του. Ο περίφημος υπολογιστής – αστρολάβος των Αντκηθύρων μας αφήνει μόνο να υποψιαστούμε τι γνώριζαν οι Έλληνες.
Η βιομηχανική επανάσταση λοιπόν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί τότε. Επέλεξαν όμως να μην προχωρήσουν γιατί γνώριζαν τις ολέθριες συνέπειες της, αφού διαπνέοντο από την αρχή του μέτρου. Τελικά η βιομηχανική επανάσταση που έγινε δεν μας έκανε ούτε υγιέστερους, ούτε πιο ευτυχισμένους. Το αντίθετο μάλιστα, αποδεικνύοντας το ορθόν της Ελληνικής επιλογής.
Για τους Έλληνες το ωραίο και το ιερό δεν είναι για ξεκούραση. Είναι ουσιώδη για την βελτίωση του ανθρώπου, αφού ο άνθρωπος είναι δημιούργημα του περιβάλλοντος του.
Η καταστροφή του περιβάλλοντος, η άναρχη δόμιση, η έλλειψη καλαισθησίας, η έλλειψη καθαριότητας αυξάνουν την επιθετικότητα και στερεύουν τον σεβασμό.
Άς πάψουμε να κοιτάμε την ασχήμια με αδιαφορία, να συνηθίζουμε στο απαράδεκτο. Άς κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας.
Μπορεί αυτό που κάνουμε να φαίνεται ασήμαντο, σημασία όμως έχει να το κάνουμε.
_(00%2525).jpg)
Δευτέρα 25 Αυγούστου 2008
Η αποκατάσταση της Κλεοπάτρας
http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=702
Η αποκατάσταση της Κλεοπάτρας
Φιλήδονη, εκκεντρική, ύπουλη, μια άστατη μοιραία γυναίκα, μισητή στο ρωμαϊκό λαό. Όταν πέθανε ο ποιητής Οράτιος, αναφώνησε: Ώρα να τσουγκρίσουμε . Ύστερα από σχεδόν χίλια χρόνια, ο Δάντης την περιέλαβε στον κύκλο των ακόλαστων. Χίλια χρόνια μετά απ´ αυτόν, ο χολιγουντιανός κινηματογράφος εξακολουθεί να την εμφανίζει ως ξελογιάστρα των αντρών, η οποία χρησιμοποιούσε φίλτρα, ακόμα και δηλητήρια. Στην πραγματικότητα, η Ελληνίδα Κλεοπάτρα Ζ´, τελευταία βασίλισσα της Αιγύπτου, ήταν πολύ διαφορετική απ´ ό,τι την περιγράφουν, τόσο στην εμφάνιση όσο και στο χαρακτήρα. Όμως, την ιστορία τη γράφουν οι νικητές - στην προκειμένη περίπτωση, ο Οκταβιανός, φανατικός εχθρός της, ο οποίος εξαπέλυσε μια εκστρατεία δυσφήμησης που αμαύρωσε για αιώνες τη μνήμη της
Σήμερα, χάρη στην εργασία δεκάδων μελετητών, μεταξύ των οποίων αρχαιολόγοι όπως ο Φρανκ Γκοντιό και ιστορικοί τέχνης όπως ο Πάολο Μορένο, είμαστε σε θέση να ανασυνθέσουμε με ακρίβεια τη ζωή και το χαρακτήρα, την ένδυση και τις συνήθειες, ακόμα και τη φυσική της εμφάνιση. Ας ξαναζωντανέψουμε λοιπόν την Κλεοπάτρα για μια μέρα.
Η ανάπλαση
Πώς ήταν λοιπόν η αυθεντική Κλεοπάτρα; Ήταν μια μικρόσωμη Ελληνίδα με λεπτό σώμα, όχι αδύνατη, με δέρμα και μάτια ανοιχτού χρώματος. Υπάρχουν αποδείξεις. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στη Ρώμη η βασίλισσα πόζαρε για το γλύπτη Στέφανο, ο οποίος κατασκεύασε ένα άγαλμα γνωστό ως Αφροδίτη του Εσκουιλίνο, που θεωρείται σήμερα ως η πιο πιστή απεικόνιση της Κλεοπάτρας , αποκαλύπτει ο Π. Μορένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Ρώμης. Τα αιγυπτιακά στοιχεία αυτού του αγάλματος είναι πολλά, από το χτένισμα μέχρι το δοχείο του νερού, όπου είναι τυλιγμένος ο ιερός όφις, δηλαδή η κόμπρα, σύμβολο των βασιλέων της Αιγύπτου. Ενδεικτικά είναι επίσης τα σανδάλια με κορδόνι και λεπτή σόλα, καθώς και το βάζο το στολισμένο με τα λεγόμενα φύλλα του νερού. Εξάλλου, το πρόσωπο μοιάζει πολύ με τα πορτρέτα της βασίλισσας που βρίσκονται στη Ρώμη και στο Βερολίνο .
Το ότι ήταν μικρόσωμη φανερώνεται κι από ένα ιστορικό επεισόδιο του 48 π.Χ.: Για να συναντηθεί στην Αλεξάνδρεια με τον Καίσαρα, η είκοσι ενός χρονών Κλεοπάτρα μεταφέρθηκε με διαταγή της τυλιγμένη σ´ ένα χαλί. Τέλος, το πρόσωπο είναι ίδιο - ως προς τα τριγωνικά μάγουλα, τη στενή και μακριά μύτη, το χαμηλό μέτωπο- μ´ εκείνο των νομισμάτων που απεικονίζουν τη βασίλισσα. Χαρακτηριστική είναι η όψη του κάτω χείλους , προσθέτει ο Μορένο, που εμφανίζει τον τυπικό προγναθισμό της δυναστείας των Πτολεμαίων, στους οποίους ανήκε η Κλεοπάτρα .
Ίντριγκες και διαφθορά
Σχετικά με το χαρακτήρα της, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η βασίλισσα ήταν ικανή για αυλικές ίντριγκες, αλλά πρέπει να σκεφτούμε ότι ήταν μόλις δεκαοχτώ χρονών όταν έπεσε στους ώμους της το τεράστιο βάρος της διοίκησης ενός βασιλείου υπό διάλυση, με τους ισχυρούς Ρωμαίους να είναι κύριοι της περιοχής. Η Κλεοπάτρα υιοθέτησε μια πολιτική τολμηρή αλλά ρεαλιστική, βασισμένη στην ελληνιστική παράδοση. Οι συνωμοσίες και οι δηλητηριάσεις, οι συμβιβασμοί και οι προδοσίες δεν ήταν προνόμιό της, καθώς συνηθίζονταν στην αρχαία πολιτική ζωή, συμπεριλαμβανομένης της ρωμαϊκής. Η Κλεοπάτρα νοιαζόταν για τις συνθήκες ζωής των κατοίκων της Αιγύπτου, γι´ αυτό και επέκτεινε τα έργα άρδευσης
Η μυθική μεγάλη ερωμένη είχε μόνο δύο έρωτες: τον Καίσαρα και τον Αντώνιο. Στους γάμους της επέδειξε πολιτικό ταλέντο, συνδέοντας τη βασιλεία της με τους Ρωμαίους κυρίαρχους, μέσω μιας οικογενειακής σχέσης που ήταν και μια συμμαχία δυναστειών. Έδωσε παιδιά τόσο στον Καίσαρα όσο και στον Αντώνιο, διάδοχο του Ιουλίου Καίσαρα στην τριανδρία. Ο Καισαρίωνας, γιος του Καίσαρα, υπήρξε μια προσεκτική επένδυση . Παρ´ όλα αυτά, δεν απέδωσε, γιατί ο αγώνας για την εξουσία κερδήθηκε από τον Οκταβιανό, ο οποίος φρόντισε να βάλει να δολοφονήσουν τον αθώο Καισαρίωνα.
Η πλήρης λοιπόν εικόνα είναι αυτή μιας λεπτής και έξυπνης νέας γυναίκας, η οποία ανατράφηκε για να κυβερνά και ήταν ικανή να γοητεύει περισσότερο με τη μόρφωση παρά με την εμφάνισή της. Ο Έλληνας ιστορικός Πλούταρχος την περιγράφει ως προκλητική παρά ωραία . Φαίνεται ότι αυτή η προκλητικότητα γοήτευσε τον τότε 54άχρονο Ιούλιο Καίσαρα. Η Κλεοπάτρα είχε ασυνήθιστη προσωπικότητα. Μιλούσε δώδεκα γλώσσες και ήταν η πρώτη από τους Πτολεμαίους, που ήδη κυβερνούσαν την Αίγυπτο επί 300 χρόνια, η οποία έμαθε την αιγυπτιακή, γλώσσα του λαού της - οι πρόγονοί της μιλούσαν μόνο ελληνικά
Το όνειρο μιας αυτοκρατορίας
Εκμεταλλευόμενη όσο καλύτερα μπορούσε αυτά της τα προτερήματα, η Κλεοπάτρα πιθανόν να ενέπνευσε στον Καίσαρα την ιδέα μιας μεγάλης εκστρατείας στην Ανατολή, στα χνάρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με την ελπίδα να ξαναδώσει στην Αίγυπτο το χαμένο της γόητρο και κύρος. Το όνειρό της διακόπηκε στις ειδούς του Μαρτίου με τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα. Όμως, η Κλεοπάτρα δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε να υποβάλει την ιδέα της αυτοκρατορίας στον Αντώνιο, πραγματικό διάδοχο της πολιτικής του Καίσαρα. Ο Αντώνιος ήταν καλός μαχητής, αλλά αποδείχθηκε κάκιστος πολιτικός. Και η βασίλισσα της Αιγύπτου χρειάστηκε ν´ αντιμετωπίσει τον Οκταβιανό, έναν ύπουλο αλλά εξαιρετικά συνετό αντίπαλο. Έτσι η κληρονομιά του Καίσαρα μοιράστηκε ανάμεσα στον Αντώνιο, μελλοντικό σύζυγο της Κλεοπάτρας, τον Λέπινδο και τον Οκταβιανό. Σύντομα ο τελευταίος αντιλήφθηκε ότι υπό την αρχηγία της Κλεοπάτρας η Αίγυπτος θα μπορούσε να γίνει πράγματι σημαντικό κέντρο δύναμης επικίνδυνο για το ρωμαϊκό κράτος. Ο Οκταβιανός ξεκίνησε μια συστηματική δυσφημιστική εκστρατεία, την πρώτη του αρχαίου κόσμου, εναντίον της βασίλισσας. Για τα σποτ χρησιμοποίησε τη φήμη και το ρητορικό ύφος λογίων και ποιητών, όπως ο Βιργίλιος και ο Οράτιος, ή ρητόρων όπως ο Κικέρωνας. Στο πρόσωπο της Κλεοπάτρας άρχισαν να ενσαρκώνονται όλα αυτά που ο ρωμαϊκός πολιτισμός θεωρούσε αρνητικά. Ήταν ξένη, δηλαδή δεν ήταν Ρωμαία υπήκοος, και, το σημαντικότερο, αποτελούμε μέρος ενός κόσμου διεφθαρμένου και αναξιόπιστου: του ανατολικού. Για να ξεχαστεί η αριστοκρατική ελληνική καταγωγή της άρχισε να διαδίδεται ότι το δέρμα της ήταν μελαψό. Τέλος, κατακρίθηκε ως γυναίκα που λάμβανε μέρος στην πολιτική ζωή, χρησιμοποιώντας τη διεστραμμένη γοητεία της, ικανή να διαφθείρει έναν άξιο Ρωμαίο πολίτη όπως ο Αντώνιος. Στην πραγματικότητα, στόχος ήταν ο ίδιος ο Αντώνιος, τον οποίο ο Οκταβιανός κατόρθωσε να παραμερίσει, αποφεύγοντας τον κίνδυνο ενός νέου εμφυλίου πολέμου. Παράλληλα, διέβαλε για αιώνες την εικόνα εκείνου του ικανού, χαριτωμένου και πολύ μορφωμένου αλλά λίγο τολμηρού κοριτσιού, το οποίο υπήρξε στην πραγματικότητα η Κλεοπάτρα Ζ´, η τελευταία βασίλισσα της Αιγύπτου.
Από το τεύχος Νο 15, Μάιος 2001, σελ. 22-29
Πέμπτη 7 Αυγούστου 2008
Τρίτη 29 Ιουλίου 2008
Πως να εκπαιδεύσετε τον άνδρα σας σαν να ήταν σκύλος
Τώρα έάν κάποιος αποκαλέσει τις γυναίκες που σκεύτονται έτσι "Σκύλες", θα προσβληθούν
ΤΗΣ ΙΛΕΝΑΣ ΜΠΟΓΡΗ
2008/ΙΟΥΛΙΟΣ/Περιοδικό Gracia σελ. 75
Όταν το ζητούμενο είναι ένας υπάκουος σύντροφος, πιστός σαν σκυλί, η λύση-τρικ κρύβεται στις σελίδες ενός καινούργιου βιβλίου που έγινε ανάρπαστο από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του. Το ζεστό ψωμάκι των σχέσεων νέας κοπής υποστηρίζει ότι μπορούμε και οφείλουμε να προπονήσουμε το έτερον μας ήμισυ ακριβώς όπως εκγυμνάζουν οι εκπαιδευτές τους σκύλους και άλλους εκπρόσωπους τoυ ζωϊκού βασίλείoυ.
Το μέγα ερώτημα όταν το θέμα είναι οι αχέσεις συντροφικότητας ή γάμου τίθεται καίρια και απλά: «Μπορεί ο σύντροφος μας να εκπαιδευτεί όπως τα ζώα;» Η συγγραφέας -και επίκουρος καθηγήτρια δημοσιογραφίας στο Βοston University- Αmy Sutherland1 απαντά καταφατικά, υποστηρίζοντας πως εάν τα ζώα εξημερώνονται, τότε ίσως οι ίδιες τεχνικές εκπαίδευσης να εφαρμόζονται και στους άντρες. Στο βιβλίο της «What Shamu taught me about life («Τι μου έμαθε ο Shamu για τη ζωή, την αγάπη και το γάμο»), εξηγεί πώς οι τεχνικές που προκύπτουν από την εκπαίδευση ζώων μπορούν να μας οδηγήσουν σε πιο υγιείς σχέσεις. Όλα ξεκίνησαν από ένα άρθρο στη <ττήλη της στους «Νew York Times» με τίτλο «Τι μου έμαθε ο Shamu (ένα εκπαιδευόμενο δελφίνι) για έναν ευτυχισμένο γάμο». Η Αmy Sutherland1. είχε ήδη περάσει από ένα κολέγιο για trainers ζώων με αφορμή το προηγούμενο βιβλίο της, όπου είχε εντοπίσει ορισμένες μεθόδους οι οποίες αποδείχτηκαν άκρως αποτελεσματικές για την εκπαίδευση του άντρα της Scott! Προφανώς αναγνώστες απ' όλο τον κόσμο εντυπωσιάστηκαν με το κείμενό της, αφού ταξίδεψε στο Διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να βραβευτεί ως το πιο πολυδιαβασμένο άρθρο των «Times». Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη: η δημοσιογράφος υπέγραφε συμβόλαιο για βιβλίο την ίδια ώρα που το Χόλιγουντ έσπαγε τα πιλέφωνά της για να κλείσει μαζί της την ταινία που ήδη ετοιμάζεται. Βέβαια, η ιδέα που προτείνει στις γυναίκες να προπονούν τους άντρες τους όπως θα έκανε ένας pet coach με το γιορκσάιρ καναπέ δεν είναι καινούργια. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1963 στο φιλμ «Ιf a man answers», όπου η περσόνα της εποχής Sandra Dee λαμβάνει απ' τη μητέρα της γαμήλιο δώρο ένα εγχειρίδιο εκγύμνασης σκύλων με αφιέρωση «Εάν θέλεις έναν τέλειο γάμο, μάθε να μεταχειρίζεσαι τον άντρα σου σαν σκυλάκι».
REALITY BITES
Πολύ πιο πρόσφατά, το 2006, το κανάλι του ΒΒC πρόβαλλε το reality swow «Πώς να έχετε το σύζυγο σας στα πόδια σας», όπου μια τοπ εκπαιδεύτρια ζώων εξηγούσε ότι τα σκυλιά και οι άντρες είναι πλάσματα της συνήθειας. Είναι ευτυχή όταν τα ταΐζεις και τα ποτίζεις, γι' αυτό οι σύντροφοι πρέπει να εκπαιδεύονται ώστε να χαλιναγωγούνται η τεμπελιά κι άλλες ανεπιθύμητες συμπεριφορές.
θα 'ταν μάλιστα καλύτερα η προπόνηση να αρχίσει από τα πρώτα ραντεβού της σχέσης ή το μήνα του μέλιτος, καθώς την περίοδο αυτή ό,τι κι αν ζητήσετε έχετε εξασφαλισμένη τη θετική ανταπόκριση του συντρόφου σας. Η Αmy Sutherland1 έμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο στο πάρκο See World του Σαν Ντιέγκο κρατώντας σημειώσεις από την εκπαίδευση των ζώων. Παρατηρώντας, για παράδειγμα, ότι μια φώκια δεν υπήρχε περίπτωση να υποδεχτεί με χαιρετισμό το κοινό της ενώ ο προπονητής τής απευθυνόταν συνέχεια με εριστικό τρόπο, σκέφτηκε ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με τον τσαπατσούλη κι αφηρημένο «Βig Dog» της, όπως αποκαλεί στο βιβλίο τον άντρα της. Η συγγραφέας υποστηρίζει πως κάθε «ιδιοκτήτρια συζύγου» μπορεί πλέον να ξεκινήσει την εκπαίδευση του αγαπημένου της δίποδου στο σπίτι, είτε ο εκπαιδευόμενος είναι ένα χαριτωμένο κουτάβι μόλις 22 ετών είτε ένας ενήλικος ανεξαρτήτου ηλικίας και μεγέθους.
Εκτός από σκύλο, η ίδια τονίζει ότι το είδος «άντρας» προσομοιάζει περισσότερο στα μεγάλα αιλουροειδή και στις καμήλες. Στο βιβλίο, που είναι ένας πιλότος αυτοβοήθειας και εγχειρίδιο ψυχολογίας ζώων, παρουσιάζονται με απλό και κατανοητό τρόπο οι βασικές εντολές εκπαίδευσης και ταυτόχρονα δίνονται λύσεις στα καθημερινά προβλήματα συμπεριφοράς του συντρόφου. Πρόκειται για τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τα ζώα τα οποία συμμετέχουν σε τσίρκο ή ταινίες και δεν προϋποθέτουν προηγούμενη εμπειρία.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΤΙΡ
•Όταν ένας σκύλος υπό εκπαίδευση κάνει κάτι λάθος, ο trainer δεν αντιδρά. Στέκεται ήρεμος και ακίνητος για λίγο, χωρίς να κοιτάζει το ζώο, κι επιστρέφει στη δουλειά του. Το μάθημα είναι ότι οποιαδήποτε συμπεριφορά του θα προκαλέσει μια αντίδραση του ζώου. Έτσι, για να μάθετε στο σύντροφο σας να μην
εκρήγνυται όποτε χάνει τα κλειδιά ή το πορτοφόλι του, πρέπει να αγνοήσετε το επόμενο ξέσπασμα του, χωρίς μάλιστα να προσφερθείτε να τον βοηθήσετε.
• Αν είναι μέσα στα πόδια σας όταν μαγειρεύετε και σας ρωτάει πότε θα ετοιμαστεί το φαγητό, του αναθέτετε να κάνει κάτι που του αρέσει, π.χ. να τρίψει τυρί, στο αντίθετο άκρο της κουζίνας ή βάζετε ένα μπολ με το αγαπημένο του σνακ στo καθιστικό, θα ξενοιάσετε μια και καλή με τον πεινασμένο σας μπαμπουίνο.
• Με εντολές τύπου «Κάτσε! Κάτω! Μείνε! Έλα! Πάμε!» δεν πρόκειται να δαμάσετε εύκολα το ζωώδες ένστικτο του συντρόφου σας για πιο ικανοποιητικό σεξ. Αλλάζετε συχνά το κίνητρο του εκπαιδευόμενου. Αυτή είναι η θεμελιώδη· αρχή σε αυτό το πεδίο. Μπορείτε να δοκιμάσετε καινούργια ερωτικά σενάρια. Με σωστό προπονητή εξάλλου όλα γίνoνται. Φανταστείτε τους εκπαιδευτές που μαθαίνουν στα δελφίνια να εκτοξεύουν από τις δεξαμενές τους στον αέρα!
• Προετοιμάστε πρώτα τον εαυτό σας προκειμένου να έχετε τις σωστές αναδράσεις: υιοθετήστε το motto των εκπαιδευτών «δεν είναι ποτέ το λάθος του ζώου, η δική μου τεχνική λανθάνει».
• Μην προσπαθείτε ν' αλλάξετε ό,τι έχει απ' την αρχή παγιωθεί. Δεχτείτε τα παράξενα μουγκρητά του Κing Kong σας και τις ιδιοτροπίες του στον έρωτα.
• Μάθετε καλά το είδος του δίποδου που έχετε στο κλουβί σας αναλύοντας το όπως κάνουν οι trainers με το ζώο που πρόκειται να δαμάσουν ξεκινώντας απ' την ανατομία, τα ένστικτα, την κοινωνική του δομή. Για παράδειγμα, ο
ελέφαντας είναι αγελαίο ζώο, γι' αυτό και ανταποκρίνεται στην ιεραρχία. Μπορεί να μην πηδάει ψηλά όπως ο πάνθηρας, αλλά μπορεί να σταθεί με το κεφάλι ανάποδα
• Αν κάποια στάση ή τεχνική του συντρόφου σας δεν σας ικανοποιεί, μην του βγάλετε κόκκινη κάρτα, αλλά αντιπροτείνετε κάτι άλλο. Όταν οι προπονητές θέλουν να μάθουν στους αετούς να μην προσγειώνονται στο κεφάλι και (τους ώμους τους, δεν δηλώνουν αρνητισμό, αλλά τους εκπαιδεύουν να προσεδαφίζονται σε τάπητες. Ένα απλό και ευφυέστατο conserpt. ■
ΤΗΣ ΙΛΕΝΑΣ ΜΠΟΓΡΗ
2008/ΙΟΥΛΙΟΣ/Περιοδικό Gracia σελ. 75
Όταν το ζητούμενο είναι ένας υπάκουος σύντροφος, πιστός σαν σκυλί, η λύση-τρικ κρύβεται στις σελίδες ενός καινούργιου βιβλίου που έγινε ανάρπαστο από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του. Το ζεστό ψωμάκι των σχέσεων νέας κοπής υποστηρίζει ότι μπορούμε και οφείλουμε να προπονήσουμε το έτερον μας ήμισυ ακριβώς όπως εκγυμνάζουν οι εκπαιδευτές τους σκύλους και άλλους εκπρόσωπους τoυ ζωϊκού βασίλείoυ.
Το μέγα ερώτημα όταν το θέμα είναι οι αχέσεις συντροφικότητας ή γάμου τίθεται καίρια και απλά: «Μπορεί ο σύντροφος μας να εκπαιδευτεί όπως τα ζώα;» Η συγγραφέας -και επίκουρος καθηγήτρια δημοσιογραφίας στο Βοston University- Αmy Sutherland1 απαντά καταφατικά, υποστηρίζοντας πως εάν τα ζώα εξημερώνονται, τότε ίσως οι ίδιες τεχνικές εκπαίδευσης να εφαρμόζονται και στους άντρες. Στο βιβλίο της «What Shamu taught me about life («Τι μου έμαθε ο Shamu για τη ζωή, την αγάπη και το γάμο»), εξηγεί πώς οι τεχνικές που προκύπτουν από την εκπαίδευση ζώων μπορούν να μας οδηγήσουν σε πιο υγιείς σχέσεις. Όλα ξεκίνησαν από ένα άρθρο στη <ττήλη της στους «Νew York Times» με τίτλο «Τι μου έμαθε ο Shamu (ένα εκπαιδευόμενο δελφίνι) για έναν ευτυχισμένο γάμο». Η Αmy Sutherland1. είχε ήδη περάσει από ένα κολέγιο για trainers ζώων με αφορμή το προηγούμενο βιβλίο της, όπου είχε εντοπίσει ορισμένες μεθόδους οι οποίες αποδείχτηκαν άκρως αποτελεσματικές για την εκπαίδευση του άντρα της Scott! Προφανώς αναγνώστες απ' όλο τον κόσμο εντυπωσιάστηκαν με το κείμενό της, αφού ταξίδεψε στο Διαδίκτυο, με αποτέλεσμα να βραβευτεί ως το πιο πολυδιαβασμένο άρθρο των «Times». Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη: η δημοσιογράφος υπέγραφε συμβόλαιο για βιβλίο την ίδια ώρα που το Χόλιγουντ έσπαγε τα πιλέφωνά της για να κλείσει μαζί της την ταινία που ήδη ετοιμάζεται. Βέβαια, η ιδέα που προτείνει στις γυναίκες να προπονούν τους άντρες τους όπως θα έκανε ένας pet coach με το γιορκσάιρ καναπέ δεν είναι καινούργια. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1963 στο φιλμ «Ιf a man answers», όπου η περσόνα της εποχής Sandra Dee λαμβάνει απ' τη μητέρα της γαμήλιο δώρο ένα εγχειρίδιο εκγύμνασης σκύλων με αφιέρωση «Εάν θέλεις έναν τέλειο γάμο, μάθε να μεταχειρίζεσαι τον άντρα σου σαν σκυλάκι».
REALITY BITES
Πολύ πιο πρόσφατά, το 2006, το κανάλι του ΒΒC πρόβαλλε το reality swow «Πώς να έχετε το σύζυγο σας στα πόδια σας», όπου μια τοπ εκπαιδεύτρια ζώων εξηγούσε ότι τα σκυλιά και οι άντρες είναι πλάσματα της συνήθειας. Είναι ευτυχή όταν τα ταΐζεις και τα ποτίζεις, γι' αυτό οι σύντροφοι πρέπει να εκπαιδεύονται ώστε να χαλιναγωγούνται η τεμπελιά κι άλλες ανεπιθύμητες συμπεριφορές.
θα 'ταν μάλιστα καλύτερα η προπόνηση να αρχίσει από τα πρώτα ραντεβού της σχέσης ή το μήνα του μέλιτος, καθώς την περίοδο αυτή ό,τι κι αν ζητήσετε έχετε εξασφαλισμένη τη θετική ανταπόκριση του συντρόφου σας. Η Αmy Sutherland1 έμεινε για έναν ολόκληρο χρόνο στο πάρκο See World του Σαν Ντιέγκο κρατώντας σημειώσεις από την εκπαίδευση των ζώων. Παρατηρώντας, για παράδειγμα, ότι μια φώκια δεν υπήρχε περίπτωση να υποδεχτεί με χαιρετισμό το κοινό της ενώ ο προπονητής τής απευθυνόταν συνέχεια με εριστικό τρόπο, σκέφτηκε ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με τον τσαπατσούλη κι αφηρημένο «Βig Dog» της, όπως αποκαλεί στο βιβλίο τον άντρα της. Η συγγραφέας υποστηρίζει πως κάθε «ιδιοκτήτρια συζύγου» μπορεί πλέον να ξεκινήσει την εκπαίδευση του αγαπημένου της δίποδου στο σπίτι, είτε ο εκπαιδευόμενος είναι ένα χαριτωμένο κουτάβι μόλις 22 ετών είτε ένας ενήλικος ανεξαρτήτου ηλικίας και μεγέθους.
Εκτός από σκύλο, η ίδια τονίζει ότι το είδος «άντρας» προσομοιάζει περισσότερο στα μεγάλα αιλουροειδή και στις καμήλες. Στο βιβλίο, που είναι ένας πιλότος αυτοβοήθειας και εγχειρίδιο ψυχολογίας ζώων, παρουσιάζονται με απλό και κατανοητό τρόπο οι βασικές εντολές εκπαίδευσης και ταυτόχρονα δίνονται λύσεις στα καθημερινά προβλήματα συμπεριφοράς του συντρόφου. Πρόκειται για τις ίδιες τεχνικές που χρησιμοποιούνται για τα ζώα τα οποία συμμετέχουν σε τσίρκο ή ταινίες και δεν προϋποθέτουν προηγούμενη εμπειρία.
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΤΙΡ
•Όταν ένας σκύλος υπό εκπαίδευση κάνει κάτι λάθος, ο trainer δεν αντιδρά. Στέκεται ήρεμος και ακίνητος για λίγο, χωρίς να κοιτάζει το ζώο, κι επιστρέφει στη δουλειά του. Το μάθημα είναι ότι οποιαδήποτε συμπεριφορά του θα προκαλέσει μια αντίδραση του ζώου. Έτσι, για να μάθετε στο σύντροφο σας να μην
εκρήγνυται όποτε χάνει τα κλειδιά ή το πορτοφόλι του, πρέπει να αγνοήσετε το επόμενο ξέσπασμα του, χωρίς μάλιστα να προσφερθείτε να τον βοηθήσετε.
• Αν είναι μέσα στα πόδια σας όταν μαγειρεύετε και σας ρωτάει πότε θα ετοιμαστεί το φαγητό, του αναθέτετε να κάνει κάτι που του αρέσει, π.χ. να τρίψει τυρί, στο αντίθετο άκρο της κουζίνας ή βάζετε ένα μπολ με το αγαπημένο του σνακ στo καθιστικό, θα ξενοιάσετε μια και καλή με τον πεινασμένο σας μπαμπουίνο.
• Με εντολές τύπου «Κάτσε! Κάτω! Μείνε! Έλα! Πάμε!» δεν πρόκειται να δαμάσετε εύκολα το ζωώδες ένστικτο του συντρόφου σας για πιο ικανοποιητικό σεξ. Αλλάζετε συχνά το κίνητρο του εκπαιδευόμενου. Αυτή είναι η θεμελιώδη· αρχή σε αυτό το πεδίο. Μπορείτε να δοκιμάσετε καινούργια ερωτικά σενάρια. Με σωστό προπονητή εξάλλου όλα γίνoνται. Φανταστείτε τους εκπαιδευτές που μαθαίνουν στα δελφίνια να εκτοξεύουν από τις δεξαμενές τους στον αέρα!
• Προετοιμάστε πρώτα τον εαυτό σας προκειμένου να έχετε τις σωστές αναδράσεις: υιοθετήστε το motto των εκπαιδευτών «δεν είναι ποτέ το λάθος του ζώου, η δική μου τεχνική λανθάνει».
• Μην προσπαθείτε ν' αλλάξετε ό,τι έχει απ' την αρχή παγιωθεί. Δεχτείτε τα παράξενα μουγκρητά του Κing Kong σας και τις ιδιοτροπίες του στον έρωτα.
• Μάθετε καλά το είδος του δίποδου που έχετε στο κλουβί σας αναλύοντας το όπως κάνουν οι trainers με το ζώο που πρόκειται να δαμάσουν ξεκινώντας απ' την ανατομία, τα ένστικτα, την κοινωνική του δομή. Για παράδειγμα, ο
ελέφαντας είναι αγελαίο ζώο, γι' αυτό και ανταποκρίνεται στην ιεραρχία. Μπορεί να μην πηδάει ψηλά όπως ο πάνθηρας, αλλά μπορεί να σταθεί με το κεφάλι ανάποδα
• Αν κάποια στάση ή τεχνική του συντρόφου σας δεν σας ικανοποιεί, μην του βγάλετε κόκκινη κάρτα, αλλά αντιπροτείνετε κάτι άλλο. Όταν οι προπονητές θέλουν να μάθουν στους αετούς να μην προσγειώνονται στο κεφάλι και (τους ώμους τους, δεν δηλώνουν αρνητισμό, αλλά τους εκπαιδεύουν να προσεδαφίζονται σε τάπητες. Ένα απλό και ευφυέστατο conserpt. ■
Σάββατο 3 Μαΐου 2008
Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΕΣΒΙΟΣ, -ΙΑ
http://www.davlos.gr/
Αποφασίσαμε να αντιδράσωμε ως Λέσβιοι εγώ και οι κυρίες Μαρία Δ. Ρόδου και Κοκκώνη Αντ. Κουβαλάκη σ' ένα παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο θεωρούμε σύμπτωμα μιας εποχής, όπου το ιστορικά αληθινό και γενικό αντικαθίσταται με το υποκειμενικά αυθαίρετο και εγωιστικό. Θα έλεγα επί πλέον, ότι το εν λόγω φαινόμενο υποκρύπτει μία απρόκλητη επιθετικότητα η ρατσισμό κάποιων ιδιορρύθμων ατόμων εναντίον όσων δεν χαρακτηρίζονται από αντίστοιχες ιδιορρυθμίες.
Η ιδιοποίηση και ο σφετερισμός από άλλους της ιδιότητας του καταγόμενου από κάποια γενέτειρα πατρίδα γη, που δεν έχουν καμμία σχέση με τη γη αυτή, είναι καθ' εαυτές πράξεις ακραίας αυθαιρεσίας. Όταν δε οι σφετεριστές δολίως γίνωνται όχι απλώς συνδικαιούχοι της ιδιότητας αλλά και αποπειρώνται να αφαιρέσουν την ιδιότητα από τους ίδιους τους δικαιούχους, τότε η αυθαιρεσία γίνεται ολοκληρωτισμός και ο σφετερισμός βίαιη αφαίρεση, κλοπή και κατοχή της ταυτότητας του άλλου. Μια τέτοια συμπεριφορά θα την χαρακτήριζα "εύλογη" μεν, αλλά τυπικά κλινικό σύμπτωμα ελλειμματικότητας και μειονεξίας. Ας δούμε με λίγες μόνο φράσεις το φαινόμενο αυτό πιο συγκεκριμένα.
Οι λέξεις Λέσβιος, Λεσβία, Λέσβιο και Λεσβιακός, Λεσβιακή, Λεσβιακό για αιώνες αμέτρητους σήμαιναν αποκλειστικά κάτι, με το οποίο ωνομάζονταν γενεές επί γενεών ανθρώπων και διαχρονικώς τα δημιουργήματά τους, ιστορικά, καλλιτεχνικά, πνευματικά, υλικά και ό,τι άλλο αναφέρεται και αφορά στην πλουσιώτατη σε πολιτισμό και ιστορία νήσο Λέσβο· σήμαιναν πολύ απλά το βασικώτερο στοιχείο της ατομικής και ομαδικής συνειδησιακής οντότητας και ιστορικογεωγραφικής ταυτότητας των Λεσβίων*. Κατά τα τελευταία χρόνια όμως οι σημασίες αυτές των λέξεων έχουν σχεδόν χαθεί, έχουν σχεδόν εξοβελισθεί και αντικαταστάθηκαν με σημασίες που δεν έχουν καμμιά απολύτως σχέση με τη Λέσβο. Αλλά το πράγμα δεν σταμάτησε εδώ. Για τον χαρακτηρισμό των κατοίκων της Λέσβου αντί των πανάρχαιων λέξεων Λέσβιος, -ία, Λέσβιο εισήχθησαν δολίως και εσκεμμένα και χρησιμοποιούνται άλλες "λέξεις", αυθαίρετα κατασκευασμένες και ανύπαρκτες σ' όλα τα Λεξικά της Αρχαίας και της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Πρόκειται για τις εκ του μηδενός νεοκατασκευασμένες πρόσφατα δήθεν "λέξεις" Λεσβιανός, -η, -ο και Λεσβιώτης -ισσα, -ικο (διεθνώς "Lesvonian", "Lesviot"), για τον χαρακτηρισμό των γεννηθέντων, κατοικούντων και καταγόμενων από τη Λέσβο.
Ίσως, αν δεν είναι κανείς Λέσβιος, να μην μπορεί να συνειδητοποιήσει τον ψυχικό και ηθικό βιασμό στο υπαρξιακό βάθος που τον αισθάνονται ο κάτοικος και ο καταγόμενος από το ιστορικό αυτό νησί· στο υπαρξιακό βάθος που τον αισθάνονται μία Λεσβία η ένας Λέσβιος· στο υπαρξιακό βάθος που συνεπάγεται η βάναυση γλωσσική υποκλοπή και αφαίρεση της γεωγραφικήςταυτότητας των Λεσβίων. Αυτόν τον ψυχικό βιασμό, αυτήν την ηθική βλάβη, που προσβάλλει βάναυσα το δικαίωμα της ταυτότητας κάθε ανθρώπου, θελήσαμε οι συναιτούσες μου κι εγώ να εκφράσουμε δια του συνηγόρου μας, καταθέτοντας την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, που εκδικάζεται στο Πρωτοδικείο Αθηνών την 10η Ιουνίου 2008, ημέρα Τρίτη, κτίριο 5 πρώην Σχολής Ευελπίδων, ώρα 9 π.μ.
Δ.Ι.Λ.
* Σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση του Λεξικού της Οξφόρδης (www.askoxford.com), στην πρώτη έκδοση του Επίτομου Λεξικού (1911) η λέξη Λεσβία (Lesbian) "αναφερόταν μόνο στη νήσο". Η έννοια της ομοφυλόφιλης γυναίκας προστέθηκε πολύ αργότερα. Σχετικά στη 10η έκδοση του Επίτομου Λεξικού της Οξφόρδης (1999) στην ίδια ιστοσελίδα αναφέρεται: "Πολλές λέξεις άλλαξαν σημασία η απέκτησαν νέες έννοιες. Για παράδειγμα η λέξη "sex" το 1911 σήμαινε μόνο "να είσαι άνδρας, γυναίκα η ερμαφρόδιτος". "Gay" σήμαινε "αυτός που είναι γεμάτος από / η έχει προδιάθεση για ευθυμία, καλόκαρδος, αθλητικός". "Λεσβία" σήμαινε απλά "από τη Λέσβο" (ένα Ελληνικό νησί.)"
Αποφασίσαμε να αντιδράσωμε ως Λέσβιοι εγώ και οι κυρίες Μαρία Δ. Ρόδου και Κοκκώνη Αντ. Κουβαλάκη σ' ένα παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο θεωρούμε σύμπτωμα μιας εποχής, όπου το ιστορικά αληθινό και γενικό αντικαθίσταται με το υποκειμενικά αυθαίρετο και εγωιστικό. Θα έλεγα επί πλέον, ότι το εν λόγω φαινόμενο υποκρύπτει μία απρόκλητη επιθετικότητα η ρατσισμό κάποιων ιδιορρύθμων ατόμων εναντίον όσων δεν χαρακτηρίζονται από αντίστοιχες ιδιορρυθμίες.
Η ιδιοποίηση και ο σφετερισμός από άλλους της ιδιότητας του καταγόμενου από κάποια γενέτειρα πατρίδα γη, που δεν έχουν καμμία σχέση με τη γη αυτή, είναι καθ' εαυτές πράξεις ακραίας αυθαιρεσίας. Όταν δε οι σφετεριστές δολίως γίνωνται όχι απλώς συνδικαιούχοι της ιδιότητας αλλά και αποπειρώνται να αφαιρέσουν την ιδιότητα από τους ίδιους τους δικαιούχους, τότε η αυθαιρεσία γίνεται ολοκληρωτισμός και ο σφετερισμός βίαιη αφαίρεση, κλοπή και κατοχή της ταυτότητας του άλλου. Μια τέτοια συμπεριφορά θα την χαρακτήριζα "εύλογη" μεν, αλλά τυπικά κλινικό σύμπτωμα ελλειμματικότητας και μειονεξίας. Ας δούμε με λίγες μόνο φράσεις το φαινόμενο αυτό πιο συγκεκριμένα.
Οι λέξεις Λέσβιος, Λεσβία, Λέσβιο και Λεσβιακός, Λεσβιακή, Λεσβιακό για αιώνες αμέτρητους σήμαιναν αποκλειστικά κάτι, με το οποίο ωνομάζονταν γενεές επί γενεών ανθρώπων και διαχρονικώς τα δημιουργήματά τους, ιστορικά, καλλιτεχνικά, πνευματικά, υλικά και ό,τι άλλο αναφέρεται και αφορά στην πλουσιώτατη σε πολιτισμό και ιστορία νήσο Λέσβο· σήμαιναν πολύ απλά το βασικώτερο στοιχείο της ατομικής και ομαδικής συνειδησιακής οντότητας και ιστορικογεωγραφικής ταυτότητας των Λεσβίων*. Κατά τα τελευταία χρόνια όμως οι σημασίες αυτές των λέξεων έχουν σχεδόν χαθεί, έχουν σχεδόν εξοβελισθεί και αντικαταστάθηκαν με σημασίες που δεν έχουν καμμιά απολύτως σχέση με τη Λέσβο. Αλλά το πράγμα δεν σταμάτησε εδώ. Για τον χαρακτηρισμό των κατοίκων της Λέσβου αντί των πανάρχαιων λέξεων Λέσβιος, -ία, Λέσβιο εισήχθησαν δολίως και εσκεμμένα και χρησιμοποιούνται άλλες "λέξεις", αυθαίρετα κατασκευασμένες και ανύπαρκτες σ' όλα τα Λεξικά της Αρχαίας και της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Πρόκειται για τις εκ του μηδενός νεοκατασκευασμένες πρόσφατα δήθεν "λέξεις" Λεσβιανός, -η, -ο και Λεσβιώτης -ισσα, -ικο (διεθνώς "Lesvonian", "Lesviot"), για τον χαρακτηρισμό των γεννηθέντων, κατοικούντων και καταγόμενων από τη Λέσβο.
Ίσως, αν δεν είναι κανείς Λέσβιος, να μην μπορεί να συνειδητοποιήσει τον ψυχικό και ηθικό βιασμό στο υπαρξιακό βάθος που τον αισθάνονται ο κάτοικος και ο καταγόμενος από το ιστορικό αυτό νησί· στο υπαρξιακό βάθος που τον αισθάνονται μία Λεσβία η ένας Λέσβιος· στο υπαρξιακό βάθος που συνεπάγεται η βάναυση γλωσσική υποκλοπή και αφαίρεση της γεωγραφικήςταυτότητας των Λεσβίων. Αυτόν τον ψυχικό βιασμό, αυτήν την ηθική βλάβη, που προσβάλλει βάναυσα το δικαίωμα της ταυτότητας κάθε ανθρώπου, θελήσαμε οι συναιτούσες μου κι εγώ να εκφράσουμε δια του συνηγόρου μας, καταθέτοντας την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, που εκδικάζεται στο Πρωτοδικείο Αθηνών την 10η Ιουνίου 2008, ημέρα Τρίτη, κτίριο 5 πρώην Σχολής Ευελπίδων, ώρα 9 π.μ.
Δ.Ι.Λ.
* Σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση του Λεξικού της Οξφόρδης (www.askoxford.com), στην πρώτη έκδοση του Επίτομου Λεξικού (1911) η λέξη Λεσβία (Lesbian) "αναφερόταν μόνο στη νήσο". Η έννοια της ομοφυλόφιλης γυναίκας προστέθηκε πολύ αργότερα. Σχετικά στη 10η έκδοση του Επίτομου Λεξικού της Οξφόρδης (1999) στην ίδια ιστοσελίδα αναφέρεται: "Πολλές λέξεις άλλαξαν σημασία η απέκτησαν νέες έννοιες. Για παράδειγμα η λέξη "sex" το 1911 σήμαινε μόνο "να είσαι άνδρας, γυναίκα η ερμαφρόδιτος". "Gay" σήμαινε "αυτός που είναι γεμάτος από / η έχει προδιάθεση για ευθυμία, καλόκαρδος, αθλητικός". "Λεσβία" σήμαινε απλά "από τη Λέσβο" (ένα Ελληνικό νησί.)"
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΣΤΟ "ΔΑΥΛΟ" ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
LESBIANS IN COURT DISPUTE
A Greek court will be assembled to decide whether the word "Lesbian", meaning inhabitant of, or person originating from the sizeable Greek island of Lesbos, may also be used to designate homosexual women.
Three Lesbians, two of whom are women, have appealed to Greek justice, asking for the prohibition and withdrawal of the word "Lesbian" from the registered name "Greek Homosexual and Lesbian Community" (OLKE), their argument being that their historical and regional identity and personality are illegally offended by such a usage. One of the prosecutors, publisher of the magazine "Davlos" (www.davlos.gr) Dimitris Lambrou, stated that the use of the word "Lesbian", in Greek both a noun and an adjective, by individuals having absolutely no relation to his place of birth, is arbitrary and inadmissible, as it distorts a true historical meaning and causes daily problems to the social life of the inhabitants of the island.
The word acquired the meaning of homosexual woman and has been used as such in all languages for the last decades. The alteration of its meaning stems from the fact that the great Lesbian poetess Sappho of the 7th cen. B.C., several centuries after her death, was thought to have had homosexual relations with her female students. Newer research has disproven this, as Sappho had a family and committed suicide for the love of another man.
The case, scheduled to be tried on the 10th of June at the Athens Trial Court, has raised spirits among 250.000 people originating from Lesbos, as well as, in the opposite sense, among thousands of "Lesbians" in Greece and around the word. "On no occasion should the name of the inhabitants of Lesbos be abused", added D. Lambrou".
LESBIANS IN COURT DISPUTE
A Greek court will be assembled to decide whether the word "Lesbian", meaning inhabitant of, or person originating from the sizeable Greek island of Lesbos, may also be used to designate homosexual women.
Three Lesbians, two of whom are women, have appealed to Greek justice, asking for the prohibition and withdrawal of the word "Lesbian" from the registered name "Greek Homosexual and Lesbian Community" (OLKE), their argument being that their historical and regional identity and personality are illegally offended by such a usage. One of the prosecutors, publisher of the magazine "Davlos" (www.davlos.gr) Dimitris Lambrou, stated that the use of the word "Lesbian", in Greek both a noun and an adjective, by individuals having absolutely no relation to his place of birth, is arbitrary and inadmissible, as it distorts a true historical meaning and causes daily problems to the social life of the inhabitants of the island.
The word acquired the meaning of homosexual woman and has been used as such in all languages for the last decades. The alteration of its meaning stems from the fact that the great Lesbian poetess Sappho of the 7th cen. B.C., several centuries after her death, was thought to have had homosexual relations with her female students. Newer research has disproven this, as Sappho had a family and committed suicide for the love of another man.
The case, scheduled to be tried on the 10th of June at the Athens Trial Court, has raised spirits among 250.000 people originating from Lesbos, as well as, in the opposite sense, among thousands of "Lesbians" in Greece and around the word. "On no occasion should the name of the inhabitants of Lesbos be abused", added D. Lambrou".
Σάββατο 5 Απριλίου 2008
Γυναίκες-αντάρτισσες διαχρονικά πρότυπα της γυναικείας ψυχής
http://www.davlos.gr/
ΡΕΤΟΥΛΑ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ
1) Μήδεια, το ανεπιθύμητο αγαθό,
2) Κλυταιμνήστρα, η γυναίκα μη τρόπαιο,
3) Ηλέκτρα, η παγωμένη στο χρόνο,
4) Αντιγόνη, ο ευγενικός όλεθρος,
5) Ελένη, η μάγισσα της διπλωματίας,
6) Σαπφώ, η θύελλα.
Στην αρχαία Ελληνική Τραγωδία δεσπόζουν οι επιβλητικές γυναικείες μορφές με ισχυρές προσωπικότητες, που υπήρξαν σύμβολα και αρχέτυπα θαυμαστά σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις εποχές. Γυναίκες παθιασμένες, προικισμένες με ομορφιά, επιστημονική γνώση, ευφυΐα, δύναμη, τόλμη και θάρρος, που ξεπέρασαν το στενό πλαίσιο της εποχής τους, οντότητες, που ανέτρεψαν το κοινωνικό Κατεστημένο και πήγαν κόντρα στους ισχύοντες νόμους και στους άρχοντες της εποχής. Αυτές οι αξεπέραστες συγκλονιστικές θηλυκές υπάρξεις τρόμαξαν και ενώχλησαν την μετέπειτα ανδροκρατούμενη κοινωνία, η οποία ρίχτηκε στην μάχη, για να τις υποβιβάση μέσα από τις τραγωδίες σε παιδοκτόνους, τρελλές, μάγισσες, συζυγοκτόνους, μητροκτόνους και μοιχαλίδες, υποτιμώντας την φοβερή ψυχική τους δύναμη και την πανίσχυρη προσωπικότητά τους, κατασκευάζοντας επί πλέον συκοφαντίες για τις μεγάλες γυναικείες διάνοιες, που πρόφθασαν να ζήσουν (Σαπφώ), που μέχρι και σήμερα απασχολούν τους μελετητές στην προσπάθειά τους να διεισδύσουν στην γυναικεία ψυχολογία, η οποία κάθε άλλο παρά εύθραυστη είναι.
(Σελ. 21981 )
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
