GILDA: Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Ο ΑΝΔΡΑΣ ΣΤΗΝ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΞΕΚΙΝΑ ΩΣ ΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΚΛΟΟΥΝ

O ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ: ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μάρτη) είναι μια παλαιά Σοβιετική Εορτή.


Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας είναι έκφραση του μίσους κατά των γυναικών και της κοινωνίας από το αποικιακό κατεστημένο.


Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας εγκαινιάστηκε το 1910 στην Κοπεγχάγη από την "Σοσιαλιστική Διεθνή" για την προώθηση "των δικαιωμάτων της γυναίκας."
Όπως η αφίσα δείχνει, εορτάστηκε για πρώτη φορά στη Σοβιετική Ρωσία.

Νύφες από κούνια!

Ο Κόσμος του Επενδυτή

ΣΑΒΒΑΤΟ 18- ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006

Η Γκουλάμ ήταν έντεκα ετών όταν παντρεύτηκε τον 7Οχρονο Φαίζ. Το ό­νειρο της ήταν να γίνει δασκάλα.

Της Μαριλιζ Φαςουλοπουλου

Όμως οι γονείς της την υποχρέωσαν να ε­γκαταλείψει το σχο­λείο και να παντρευτεί. Παρ' ό­λα αυτά, θα μπορούσε να θεω­ρηθεί πιο τυχερή από την Αϊσά, η οποία υποχρεώθηκε να παντρευτεί τον 52χρονο Μοχαμάντ σε ηλικία μόλις εννέα ε­τών, ακολουθώντας το αυγανικό έθιμο που θέλει πολλά κο­ρίτσια να παντρεύονται αμέσως μετά την πρώτη έμμηνο ρύση. Για τις δυτικές κοινωνίες το φαινόμενο φαντάζει βάρβαρο. Όμως, ακόμη και σήμερα, τα λεγόμενα «παιδιά-νύφες» απο­τελούν συνηθισμένη εικόνα σε τουλάχιστον 49 χώρες. Την ερ­χόμενη Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου, η διεθνής κοινότητα ετοιμάζε­ται να γιορτάσει την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Σύμφωνα, ωστόσο, με τα στοιχεία του ΟΗΕ, ένα στα επτά κορίτσια στον αναπτυσσόμενο κόσμο (με εξαίρεση την Κίνα) παντρεύεται πριν από την ηλικία των 15 ετών. Από εκεί και πέρα, όσο πιο φτωχή η χώ­ρα τόσο αυξάνεται το ποσοστό και μειώνεται ο μέσος όρος η­λικίας. Το 36% των κοριτσιών στα φτωχότερα κρατίδια της Ινδίας, το 37% στο Μπαγκλα-ντές, το 48% στη Βόρεια Νιγη­ρία, το 57% στην περιοχή Αμχά-ρα της Αιθιοπίας, η οποία κα­ταλαμβάνει και τη θλιβερή πρω­τιά με πολλά κορίτσια να πα­ντρεύονται από την ηλικία των επτά (!) ετών. Στις άγονες α­γροτικές περιοχές του τρίτου κόσμου ένα κορίτσι σημαίνει πολύτιμα εργατικά χέρια, αλλά και την ικανότητα να «παρά­γει» νέους εργάτες-παιδιά. Τα νεαρά, άπειρα κορίτσια ωθούνται σε έναν γάμο χωρίς το σώ­μα τους να είναι πάντα αρκετά ώριμο για να αντεπεξέλθει σε μία εγκυμοσύνη. Τα παιδιά-νύ-φες έχουν διπλάσιες πιθανό­τητες να χάσουν τη ζωή τους λόγω εγκυμοσύνης, σε σχέση με μια γυναίκα είκοσι ετών. Και για τον λόγο αυτό στον ανα­πτυσσόμενο κόσμο η πρόωρη εγκυμοσύνη αποτελεί τη βασι­κή αιτία θανάτου στα κορίτσια 15 έως 19 ετών. Εφόσον επι­βιώσουν της εγκυμοσύνης, οι νεαρές μητέρες έχουν αυξημέ­νες πιθανότητες να παρουσιά­σουν σοβαρότατα γυναικολο­γικά προβλήματα και ασθένει­ες, όπως η χρόνια αναιμία. Τα μωρά που φέρνουν στο κόσμο είναι πολύ πιο αδύναμα και α­σθενή. Επίσης, δεν θα μορφω­θούν ποτέ, ούτε καν θα απο­κτήσουν τις απαραίτητες γνώ­σεις για τους κανόνες υγιεινής, δεν θα μπορέσουν με τη σειρά τους να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά τους και στατιστικά θα έχουν αυξημένο ποσοστό πι­θανότητας να αποτελέσουν θύ­ματα οικογενειακής βίας, σε­ξουαλικής εκμετάλλευσης, α­κόμη και δολοφονίας.

Δηλαδή, κάθε άντρας είναι εξ' ορισμού ένοχος για σεξουαλική παρενόχληση;

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

..

.
Σύμφωνα με τον νέο νόμο, οι γυναίκες έχουν πάντα δίκιο!

Η αρχή είχε γίνει αρκετά χρόνια πριν, με το κίνημα των Πολίτικαλυ κορέκτ: Χαρακτηριστικό ήταν τότε το εξώφυλλο του περιοδικού «Τάιμ», όπου εμφανιζόταν ένα γουρούνι φορώντας ανδρικό κοστούμι με τον τίτλο «Είναι πράγματι οι άντρες τόσο κακοί;». Από ό,τι φαίνεται, ήταν. Και γι' αυτό, στο νέο νομοσχέδιο για τη Σεξουαλική Παρενόχληση οτους χώρους εργασίας, κάθε καταγγελόμενος «παρενοχλητής» χάνει εκ των προτέρων το τεκμήριο της αθωότητας. Δηλαδή, καλείται εκείνος να αποδείξει ότι δεν παρενόχλησε αυτή που τον καταγγέλει. Φυσικά, στον μοντέρνο, μυγιάγγιχτο κόσμο, όπου μπορείς να μηνύσεις ακόμα και μια αλυσίδα με χαμπουργκεράδικα, γιατί δεν σε προειδοποίησαν ότι παχαίνουν, παρενόχληση μπορεί να είναι οτιδήποτε θεωρεί η άβυσσος του γυναικείου μυαλού ότι είναι παρενόχληση. Δηλαδή, ορδές γυναικών με χαμηλόμεσα τζιν, από αυτά που αφήνουν να ξεπροβάλει το εσώρουχο (και στα οποία εκ φύσεως κανένα ανδρικό βλέμμα δεν μπορεί να μην σταθεί), κάλλιστα μπορούν να διεκδικήσουν αποζημίωση, από τον προϊστάμενο τους, επειδή τις κοίταξε. Εκατομύρια συζητήσεις από αυτές που γίνονται καθημερινά σπς καφετέριες και γύρω από το φωτοτυπικό των σύγχρονων εταιρειών μπορεί να ποινικοποιηθούν, αν περιλαμβάνουν έστω και τον παραμικρό υπαινιγμό κοινωνικής φιλσφρόνησης. Και για άλλη μια φορά, οι σύγχρονοι άνδρες αποδεικνύεται ότι είναι ο πιο εύκολος οτόχος, σε ένα γυναικείο σύμπαν που τα έχει φέρει όλα στα μέτρα του.

Ν. Ζαχ.

ΠΑΝ ΘΗΛΥ ΔΙΑΤΕΛΕΙ ΕΙΣ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟΝ ΚΑΙ ΕΞΑΛΟΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ

οι ερινύες & οι ευμενίδες

Κατά τον Ησίοδο, από το αίμα που έσταξε η πληγή του Ουρανού, όταν τον ακρωτηρίασε ο γιος του Κρόνος, γεννήθηκαν και οι θεότητες Ερινύες. Για άλλους συγγραφείς θεωρούνταν γονείς τους ο Άδης και η Περσεφό­νη, ενώ ο Αισχύλος τις θεωρεί κόρες της Νύχτας και ο Σοφοκλής κόρες της Γης και του Σκοταδιού. Οι Ερινύες ήταν φτερωτοί δαίμονες που κα­ταδίωκαν την λεία τους πετώντας. Είχαν παρόμοιες αναλογίες και με τις υπόλοιπες υποχθόνιες θεότητες τις Κήρες και τις Άρπυες. Είχαν την δυνα­τότητα να μεταμορφώνονται γρήγορα και συχνά. Το μελανό δέρμα τους καλύπτονταν από μαύρα φορέματα. Τα πρόσωπα τους ήταν τρομαχτικά και φρικιαστικά. Τα μαλλιά τους ήταν ανάκατα με φίδια. Η ανάσα τους ήταν φαρμακερή, όπως φαρμακερός ήταν κι ο αφρός που έβγαινε από το στόμα τους. Η πνοή τους έβγαζε φλόγες και τα μάτια τους πετούσαν σπίθες. Έτσι, σκορπούσαν στο πέ­ρασμα τους κάθε λογής αρρώστιες κι εμπόδι­ζαν ακόμη και τα φυτά ν'αναπτυχθούν.

Το σημαντικό έργο των Ερινυών

Έργο των Ερινυών ήταν η καταδίωξη των ενόχων, ειδικά όλων όσοι δεν είχαν τηρήσει τις υποχρεώσεις που υπαγορεύει η οικογενει­ακή στοργή. Δηλαδή η μέριμνα και η αγάπη των γονιών απέναντι στα παιδιά καθώς επί­σης και το αντίστροφο. Επίσης, οι Ερινύες τι­μωρούσαν και καταδίωκαν με λύσσα όλους όσοι είχαν διαπράξει φόνο, ήταν κυριευμένοι από μίσος και κακία, ήταν επίορκοι ή δόλιοι. Επίσης, τιμωρούσαν όλες τις αντίθετες πρά­ξεις προς τη φυσική τάξη και αρμονία του κόσμου. Φτάνουν στο σημείο να τιμωρούν αυτούς που αρπάζουν τους νεοσσούς απ'τις
φωλιές των πουλιών. Μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες μέσω των Ερινυών συμβόλιζαν τις τύψεις και τις ενοχές που κατακλύζουν την ψυχή και το μυαλό ενός άδικου, ενός κακού ή ενός εγκληματία και που τον οδηγούν στην καταστροφή του αποδεικνύοντας ότι, το μάτι της Θεί­ας Δικαιοσύνης τα βλέπει όλα και μοιράζει στον καθένα δικαίως, εκείνη την αμοιβή που του αξίζει. Κανένας ένοχος δεν γλιτώνει από την αβυσ­σαλέα εκδίκηση τους, όσο κι αν αυτός πιστεύει ότι είναι ασφαλής. Σε ανύποπτο χρόνο, οι τρομακτικές Ερινύες χιμούν καταπάνω του, δεν τον αφήνουν σε ησυχία, ρημάζουν το σπίτι του, τον διώχνουν από κει και τον καταδιώκουν, ώσπου να πέσει αποκαμωμένος, τρελός απ'τα τραγούδια τους που πιλατεύουν τ'αυτιά του.

Ποιες και πόσες ήταν οι Ερινύες;

Ο Ευριπίδης αναφέρει ότι οι Ερινύες ήταν τρεις: η Αληκτώ (αυτή που τίπο­τα δεν την καταπραΰνει), η Τισιφόνη (αυτή που εκδικείται τους φόνους) και η Μέγαιρα (αυτή που εκδικείται το πνεύμα του μίσους). Στην Ιλιάδα του Ομήρου, βλέπουμε το θεό Άρη να τον καταδιώκουν οι
Ερινύες επειδή βοήθησε τους Τρώες, αντίθε­τα προς την επιθυμία της μητέρας του Ήρας. Παρόμοια απειλή κρέμεται πάνω απ'τον Τη­λέμαχο σε περίπτωση που έδιωχνε την Πη­νελόπη από το πατρικό σπίτι. Η μητέρα του Μελέαγρου επικαλείται τις Ερινύες κατά του γιου της, που είχε σκοτώσει τ' αδέλφια της. Οι Ερινύες, σαν εκδικήτριες του φριχτότε­ρου απ'όλα τα εγκλήματα, της πατροκτονίας, χρησίμεψαν για θέμα στους Έλληνες τραγι­κούς, ιδιαίτερα στους μύθους του Ορέστη και του Οιδίποδα. Οι συμφορές του Οιδίποδα προέρχονται από το ό,τι άθελα του, είχε κα­ταστεί ένοχος απέναντι στους γονείς του. Σε άλλο μύθο, η Μέγαιρα, μαστίγωσε τόσο πολύ τις γυναίκες της αρχαίας Νύσας, ώσπου τρε­λάθηκαν και σκότωσαν τα παιδιά τους.

Η προστασία των Ευμενίδων

Ταυτόχρονα όμως οι υποχθόνιες θεότητες μπορούν και χάνουν το χαρακτήρα των αμεί­λικτων και στυγερών θεοτήτων. Όταν οι άνθρωποι τηρούν με ευλάβεια τους Συμπαντικούς Νόμους τότε είναι που οι Ερινύες μεταμορφώνονται σε Ευμενίδες, ευεργετικές θεότητες, που θεωρούνταν προστάτιδες των ξένων και των ζητιάνων. Επίσης οι Ευμενίδες απομάκρυναν από τον άν­θρωπο ή μια χώρα, την καταστροφή, τις αρρώστιες, τον κίνδυνο, την ξη­ρασία, τους βλαβερούς ανέμους και έφερναν την ευφορία, την υγεία και την ευημερία.

Η ερμηνεία των παραμυθι'ων και των μύθων

Νίκος Φ ι δ έ λ ης

Ένα άλλο έργο, το 1793, πολύ λίγο γνωστό αλλ' όχι και για τον λόγο αυ­τό και ελάχιστο, Κινείται και αυτό στο ίδιο κλίμα ψυχογράφησης κοινωνιών και ανθρώπων. Οι χαρακτήρες πού απαντούμε και στα δύο αυτά έργα, αποπνέουν μηνύματα φρονηματισμού, χάλκευσης χαρακτήρων και παιδαγωγικής των ατόμων, στη κατεύθυνση, δημιουργίας μίας ηρωικής κοινωνίας. Μίας κοινωνίας, πού είναι το θεμέλιο και ο προθά­λαμος της Αρχέτυπης. Οι βασικοί του ήρωες, με την βίωση και τις πράξεις τους, θρώσκουν προς τα άνω.

Αποτελούν υποδείγματα ανθρώπων και συντελούν για τον λόγο αυτό στον εξανθρω­πισμό της Κοινότητας που μετέχουν. Στον ευ-γενισμό λειτουργίας της. Με την βαθμιαία αποκόλληση των ελαττωμάτων, μειώνουν την εξάρτηση τους από συμφέροντα ταπεινά και στειρώνουν την προσκόλληση τους στα γήι­να. Η ηρωική τους βίωση, στοχεύει στην απο­κάλυψη τής ατομικής τους φωτιάς. Στην απο­κάλυψη της δικής τους, τής ατομικής τους Ίσι-δας. Στον ελλιμενισμό στην Ιθάκη τους. Στον βιωματικό εναγκαλισμό της Ίσιδος που απο­καλύπτεται.

Ο αφορισμός " Σε κάθε τι πού βλέπεις είναι κρυμμένη μια φωτιά", δυνατόν να ισχύει και για τα 4 υπό εξέτασιν σημεία της παρού­σης εργασίας, όπου επιχειρείται μία μόλις και μετά βίας ανεκτή ψηλάφηση. Ισχύει όμως ιδί­ως για τον μύθο και το παραμύθι.

Η ρήση εξ' άλλου του μεγάλου Ηράκλει­του, "Ο κόσμος είναι ταυτόχρονα και ένα και πολλά", αναφερόμενη στο όν τόσο στην ενότητα του όσο και στην εκδηλωμένη του πολλαπλότητα, θα μπορούσε να τύχη αναλο­γικής εφαρμογής στον θρύλο, στον Μύθο, στο Παραμύθι. Ιδίως μάλιστα στα δύο τελευ­ταία. Ακόμη περισσότερο όμως το "Ένα και πολλά" αφορά τον Μύθο ο οποίος ανήκει σε όλο το Ανθρώπινο Γένος. Ο Μύθος λειτουρ­γεί σε 7 κλειδιά ερμηνείας, όπου καθένα απ¹ αυτά εμπεριέχει άλλα επτά υποκλεί­δια. Κυρίαρχο πάντως κλειδί - αξιολογικά πρώτο- είναι το Μεταφυσικό- θρησκευτικό. Χρήσιμη ωστόσο κρίνεται εδώ η επισήμανση, ότι ο διαχωρισμός θρύλου- Μύθου- Παρα­μυθιού αλλά και λαϊκής Παράδοσης, δεν είναι συχνά ευδιάκριτος, αφού τα όρια τους, όχι σπανίως, είναι συγκεχυμένα.

Είναι γνωστόν εξ' άλλου ότι πολλές από τις Παραδόσεις της Ανθρωπότητας, έχουν περά­σει στα Παραμύθια αλλά και στους Μύθους. Ας σημειωθεί ακόμη ότι τόσο στο Μύθο όσο και στο Παραμύθι περισσότερο, υπάρχουν Αλληγορίες της εσωτερικής ζωής, στην πο­ρεία της προς την ωρίμανση και εν συνεχεία στην τελείωση. Ο θρύλος, σαν κυρίαρχο στοιχείο έχει την ιστορική βάση που συχνά καταλήγει τραγικά. Στο παραμύθι αντίθετα, η κατάληξη είναι πάντα ευτυχής. Η βάση του θρύλου είναι πάντα λογική. Του Παραμυθιού είναι υπέρ-λογη. Αφού στο Παραμύθι, θεμε­λιώδες συστατικό είναι το υπερφυσικό. Στο θρύλο ο ήρωας αντιμετωπίζει στοιχεία της φύσης ή άλλους ανθρώπους. Στο Παραμύθι αντιμετωπίζει υπερφυσικές δυνάμεις ή δυνά­μεις πού υπάρχουν πάνω ή κάτω απ' τον δικό μας κόσμο.

Ο Μύθος και ο θρύλος ασχολούνται στην αφηγηματική τους έκφραση, με τον πολιτισμό και τις εμπειρίες ενός Έθνους. Η Συμβολική όμως εμβέλεια του Μύθου εκτείνεται σε όλο το Γένος των ανθρώπων. Και επειδή ότι λέγε­ται παραπάνω θεωρητικά, δεν είναι άνευ αξί­ας εάν το συνοδεύσουμε και με ένα συγκεκρι­μένο παράδειγμα, ας μου επιτραπεί να συνά­ψω μικρό δάνειο από μία μόνο σελίδα, της πράγματιυπέρπλουτης Ελληνικής μας Μυθο­λογίας.

Εκεί βλέπουμε χρησιμοποιώντας το ιστο­ρικό κλειδί ερμηνείας, τον Δία να πάντρευεται την θέμιδα, (δηλαδή τον Νόμο και την Τά­ξη) καθώς και την Μνημοσύνη, δηλονότι τον γραπτών Λόγον πού εξασφαλίζει την ιστορι­κή μνήμη και συνέχεια.

Ο Μύθος εξ' άλλου εμψυχώνει συχνά υψηλές Διδασκαλίες και περνάει μηνύματα δε­οντολογίας και καθήκοντος. Στο νου μου έρ­χεται ο Μύθος του Χιράμ-Αμπίφ, ο οποίος αγνοώντας τον φόβο και τις απειλές και πι­στός υπήκοος του καθήκοντος, της δεοντολο­γίας και αξιοκρατίας, υπηρέτης του Πιστεύω του, προσφέρει την ζωή του θυσία στις παρά­λογες και υπερφίαλες απαιτήσεις κάποιων, πού δεν είχαν κατακτήσει δικαιωματικά την εύνοια του.

Το Παραμύθι στην πλοκή του ασχολείται με ένα άτομο και τις εμπειρίες του. Το άτομο αυτό ή στερείται ονόματος ή το όνομα του εί­ναι περιγραφικό (π.χ Χιονάτη, Ωραία Κοιμω-μένη, Σταχτοπούτα, Κυανοπώγων). ΓΓ αυτόν ακριβώς τον λόγο το Παραμύθι λειτουργεί πανανθρώπινα και πέρα από το όποιο όριο χρόνου ή χώρου, που περιορίζει τον θρύλο και τον Μύθο. Όπου υπάρχει ήρωας και ηρωίδα καταλήγουν στον Γάμο. Στην Ένωση. Σχηματίζουν τον ανδρόγυνο, εκφράζοντας την νοσταλγία τους για τον Παράδεισο, Πού σαν προϋπόθεση έχει την Ενότητα. Επανα-συνθέτουντον κατακερματισμένο Όσιρι. Ανασταίνουν σε Διόνυσο τον θεο των Ορφι­κών Ζαγρέα πού θανάτωσαν οι Τιτάνες. Ως προς το Παραμύθι πρέπει ακόμη να προσθέ­σουμε ότι αυτό εκπληρώνει πνευματικές Ανά­γκες και ανησυχίες του άνθρωπου. Όσον αφορά τον Μύθο εκπληρώνει ανάγκες της φυ­λής όπως λέει ο ΟοορεΓ. Μια τέτοια τοποθέ­τηση είναι ασφαλώς ορθή αν και φοβάμαι όχι ευρεία όσο θα έπρεπε.

Ο Ντεσάρμ εξ' άλλου διαπιστώνει ως προς τους Μύθους, ότι σ' αυτούς κρύβο­νται οι θησαυροί μιας μυστηριώδους επι­στήμης και οι γνώσεις των πρώτων φιλοσόφων.

Την πολύ ορθή διαπίστωση του Ντεσάρμ, εάν όπως θεω­ρώ σκόπιμο την εμπλουτί­σουμε, αναγνωρίζοντας ότι στους Μύθους κρύβονται επί πλέον και οί γνώσεις των Μυ­στών, πιστεύω πως θα φθά­σουμε σε μια πληρέστερη αποτίμηση της πνευματικής περιουσίας του Μύθου. Ο Μ. Ελιάντ παραλληλίζει το ξεκί­νημα ενός παραμυθιού "Μια φορά και ένα καιρό "με το" Παληό καιρό όταν οι θεοί περπατούσαν πάνω στην γη " πού αφορά τον Μύ­θο. Ανάλογη αντιστοιχία βρίσκουμε και στο Ησίο­δο στον οποίο διαβά­ζουμε "τότε πού οι Θε­οί, σι άνθρωποι και τα ζώα μιλούσαν την ίδια γλώσσα " και πού αναφέρεται στη Χρυσή Εποχή. Θέλοντας ακόμη να υπογραμμίσει την βαθιά συμβολική όχι μόνο του Μύθου άλ­λα και του παραμυθιού, λέγει ότι" όποια θέση και αν πάρει κάποιος σχετικά με το νόημα και την προέλευση των παραμυθιών, είναι αδύνα­το να αρνηθεί ότι "οι περιπέτειες και δοκιμα­σίες του ήρωα ή ηρωίδας δεν συμβολίζουν τελετές και στάδια μύησης".

Επιχειρώντας μια ανατομή στη Γενεαλογία των παραμυθιών, βρίσκουμε τις αρχαιότερες γνωστές γραπτές ιστορίες στα 5 βιβλία των Ιν­δικών Πανχαταντρα. Τα Πανχαταντρα ήσαν Συλλογή σανσκριτικών παραμυθιών, πιθανο­λογούμενη ότι έφθασε στην Ελλάδα μέσω του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Τα βιβλία αυτά χρησίμευαν για την εσωτε­ρική καλλιέργεια και παίδευση των νεαρών Ιν­δών Αριστοκρατών. Αναφερόμενοι ενδεικτι­κά στην αρχαιότητα μερικών παραμυθιών και θρύλων καταγράφουμε τους βουδιστικούς θρύλους Πατακα ηλικίας 2.000 ετών καθώς και τους συνεπόχους Περσικούς Μύθους, νε­ράιδες και τζίνια. Και από αυτούς όμως αρ­χαιότεροι ήσαν οι Αιγυπτιακοί αντίστοιχοι, χρονολογούμενοι το 1.400 π.χ. Στην Ευρώπη η πρώτη συλλογή παραμυθιών εμφανίσθηκε μετά την Αναγέννηση, το 1550. Η συλλογή πε­ριελάμβανε αστεία, αινίγματα και διάφορες ιστορίες από τις οποίες οι ωραιότερες ήσαν παραμύθια. Η καλύτερη ωστόσο συλλογή πα­ραμυθιών πού έχει ποτέ δημοσιευθεί, θεωείται ότι είναι η "Ψυχαγωγία των 5 ημερών" του Μπαζίλ, γραφείσα περί το 1650,στην διάλεκτο της Νάπολης.

Ας δούμε όμως τώρα και ποια ήταν ή συμβολή της Αλχημείας, στην συμβολική των Πα­ραμυθιών. Η Αλχημεία έφθασε στην Ευρώ­πη διαρκούντος του Μεσαίωνα, μέσω της Αραβικής κατοχής της Ισπανίας. Η παρουσία της επηρέασε βαθιά την πνευματική ζωή της Ευρώπης και την εμπλούτισε με μία νέα διά­σταση. Ο Αλχημικός άνεμος έδωσε νέα ώθηση και στις τέχνες αλλά και στον φιλοσοφικό προβληματισμό. Ώθησε την επιστημονική έρευνα και τόνωσε τις πνευματικές ανησυχί­ες·

Πρόσφερε σύμβολα υψηλού επιπέδου, πού με την δονητική τους αξία ενεργοποίη­σαν περισσότερο, όσες ευγενείς ιδιότητες ήδη υπήρχαν. Βοήθησε στην γονιμοποίηση του πνευματικού σπέρματος και έφερε σε εκ­δήλωση ιδιότητες ανεκδήλωτες μέχρι τότε. Ειδικότερα στο παραμύθι έδωσε τα υψηλά σύμβολα του αργύρου και του χρυσού, του Ήλιου και της Σελήνης.

Έδωσε επίσης την Πίστη, ότι η μετα­τροπή ενός αγενούς μετάλλου σε ευγενές, (αργυρό-χρυσό) εικονίζει συμβολικά την εσωτερική διαδρομή του ατόμου και την αναγωγή του σε ολοένα υψηλότερα επίπε­δα, με τελικό σκοπό την ένωση πού είναι ή εσχατολογία του θείου Γίγνεσθαι.

Στο σημείο αυτό αποκτούμε δικαίωμα στον προβληματισμό, του κατά πόσον η Αλ­χημική παράμετρος έρχεται σε αντίθεση προς την εντολή να αφήνουμε τα μέταλλα εκτός του Ναού, του χώρου δηλαδή δοκιμα­σίας και παίδευσης.

Αν τανύσουμε την χορδή του σκεπτικού μας, κατανοούμε ότι η συμβολική του αναβατικού μετασχηματισμού του σιδήρου σε άρ­γυρο και του αργύρου σε χρυσό, συνιστά την λειτουργία Προόδου προς την τελείωση και έχει θρησκευτικότητα και Μεταφυσική. Αν τανύσουμε όμως, τώρα την χορδή της σκέψης πολύ περισσό­τερο, θα φθάσουμε στο συμπέρασμα, ότι ή εντο­λή να αφήσουμε τα Μέ­ ταλλα εκτός Ναού χω­ρίς να εξαιρείται ούτε
ακόμη και αυτός ο χρυ­σός, σημαίνει ότι οποιο­ δήποτε Μέταλλο, του χρυσού περιλαμβανόμε­νου, εφόσον μας συνο­δεύει, αποδεικνύει εξάρ­τηση, προσκόλληση στα γήινα και επομένως δέ­σμευση. Και κάθε εξάρτηση-δέσμευση πρέπει να εγκαταλει­φθεί ενόψει μύησης για την Αναγέννηση.
Βλέπουμε λοιπόν ότι τα Μέταλλα συ­νολικά θεωρούμε­ να πλέον, εκφράτουανθρώπου ζουν το γήινο την δέσμευση, την προσκόλληση, το ευγενισμενο έστω ελάττω­μα. Αυτό οδηγεί την σκέψη μας ότι αφού με την Αλχημική θεώρηση μετα-στοιχείωσης των μέταλλων, φθάσουμε στον Αρχετυπικό Άν­θρωπο, δεν τελειώνει η προσπάθεια. Η εγκα­τάλειψη και αυτού του χρυσού, αυτό σημαί­νει, ότι το επόμενο στάδιο είναι το ξεπέρα­σμα και του Ανθρώπου-Αρχέτυπου... Βασι­κό μήνυμα στο Παραμύθι είναι ότι ή ειρήνη και ευτυχία είναι εφικτές, μόνον κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις.

Το Παραμύθι διακρίνεται για την βαθιά και υποσυνείδητη παιδευτική και διδακτική του αξία και αντιμετωπίζεται στην εποχή μας σαν αντικείμενο έρευνας και μελέτης από άποψη ανθρωπολογική, ψυχολογική και μεταφυσική. Το ότι τα Παραμύθια είχαν πλην του ψυχαγω­γικού τους χαρακτήρα και άλλες επιρροές, αποδεικνύεται και έκτου ότι κατά καιρούς απαγορευόταν ή διάδοση ή η διήγηση τους κά­τω σπω ορισμένες συνθήκες, (στην Αμερική όταν ο Ήλιος λάμπει). Άλλοτε πάλι η διήγηση τους επιβαλλόταν το βράδυ κοντά στο τζάκι. Άλλο χαρακτηριστικό των παραμυθιών είναι και η μικρή ποικιλία σε θέματα, καθώς και η με­γάλη ομοιότης που εμφανίζουν σ' όλες τις χώ­ρες.

Τα περισσότερα όπως λέει ο Τόλκιεν ασχολούνται με περιπέτειες ανθρώπων στην επικίνδυνη περιοχή ή σε σκοτεινά μονοπάτια είτε αυτό συμβαίνει στο φυσι­κό κόσμο είτε στον υπερφυσικό.

Τα συχνότερα επαναλαμβανόμενα θέμα­τα αφορούν την κάθοδο της ψυχής και εν συ­νεχεία αναζήτηση της θείας πατρίδας. Την αναζήτηση της Ενότητας από μέρους της, με την συνδρομή των δοκιμασιών και της μύη­σης. Παρεμφερές θέμα είναι και ο Χαμένος Παράδεισος που ξανακερδίζεται. Εδώ παρα-τηρούμετην διαδρομή του ήρωα πού έχει σαν αφετηρία την πτώση, σαν συνέχεια από ατυχίες, ταλαιπωρίες και δοκιμασίες και σαν κατάληξη το ευτυχές τέλος. Άλλο θέμα (πού καταλαμβάνει σημαντική μερίδα στο σύνολον των παραμυθιών) είναι η ικανότης ανθρώπων και ζώων να αλλάζουν μορφές. Συμβολίζεται εδώ η μεταβολή προσωπικότητας δια της λα-ξεύσεως του ακατέργαστου λίθου. Η προα­γωγή του ανθρώπου -πέτρα σε Άνθρωπο.

Ένα ακόμη θέμα στα παραμύθια είναι τα ταμπού πού παραβιάζονται. Η Απαγορευμέ­νη πόρτα λ.χ ή δωμάτιο το οποίο ο ήρωας ανοίγει παραβιάζοντας την απαγόρευση για το άνοιγμα του ή η απαγορευμένη ερώτηση πού εν τούτοις γίνεται!

Τέτοια απαγορευμένα ταμπού εμφανί­ζονται στο "Κυανοπώγωνα" και στο "Κορί­τσι και τον Κύκνο" που ανάγεται στον Μύ­θο του Έρωτα και της Ψυχής. Η ιστορία του Ιάσωνα και της Μήδειας συναντάται σε

Ένα ακόμη θέμα στα παραμύθια είναι τα ταμπού που παραβιάζονται

πολλά μέρη του κόσμου και έχει διοχετευθεί και στα παραμύθια με χαρακτηριστικό δείγμα την "Βασίλισσα μετά χρυσά μαλλιά".

Το πουλί πού μιλάει εξ' άλλου, καθώς και το ευγνώμων ζώον, (Ανδροκλής και το Λιο­ντάρι) σχετίζεται με τον μύθο του παραδεί­σου. Θέση όμως στα παραμύθια έχουν και τα χρήσιμα ζώα όπως ο πολύ γνωστός μας "Πα­πουτσωμένος Γάτος", πού βοηθά τον αφέντη του να γίνει πρώτα μαρκήσιος και μετά βασι­λιάς. Η θεματολογία των παραμυθιών συνεχί­ζεται με το αποκρουστικό όν η σύζυγος όπου η αγάπη και η αφοσίωση πού δείχνει κάποιος προς το ον αυτό πού βαρύνεται από μια κατά­ρα, οστρακίζει την κατάρα. Τέτοια παραμύ­θια είναι «η Ωραία και το Τέ­ρας» και ο «Βάτραχος Πρί-γκηπας». Η συμβολική μορ­φή των παραμυθιών τα κάνει προσιτά σε άτομα διαφό­ρων ηλικιών, εποχών και πο­λιτισμών.

Η παραβολική λειτουργία του παραμυθιού προάγει από τον ένα βαθμό κατανό­ησης στον επόμενο ακόμα και στον ίδιο άνθρωπο, ανά­λογα με την εξελικτική του φάση κάθε φορά πού έρχε­ται σε επαφή με τον Μύθο-Παραμύθι. Γενικά μπορούμε να καταλάβουμε ότι τα αρ­χέτυπα πρότυπα του ανθρω- .'· πίνου Γένους πρωταγωνι­στούν σαν ιδεολογία και προοπτική Μέσα στα Παραμύθια. Εκφράζουν δετις ανάγκες του πνευματικού ανθρώπου και τα οράματα του. Ας δοκιμάσουμε όμως τώρα- εγκαταλείποντας το γενικόλογο περί­γραμμα- μία διάβαση πιο συγκεκριμένη, το­ποθετώντας στο πεδίο έρευνας το πολύ γνω­στό από την παιδική ηλικία, Παραμύθι της Σταχτοπούτας.

Για την Σταχτοπούτα έχουν διαπιστωθεί ότι υπάρχουν 345 εκδοχές και διασκευές. Ας διαλέξουμε λοιπόν μία μόνο από τις εκδο­χές της, ερανιζόμενοι κάποια ελάχιστα απ' αυ­τήν στοιχεία. Στην εκδοχή αυτή ο πατέρας της Σταχτοπούτας όταν η μητέρα της πέθανε, ξα-ναπαντρεύτηκε και έτσι η Σταχτοπούτα απέ­κτησε την κακιά μητριά της. Η χαμένη φυσική μάννα συμβολίζει τον χαμένο παράδεισο και η Σταχτοπούτα την κάθοδο της ψυχής στο κό­σμο που πρέπει να υποφέρει και δοκιμασθεί. Στην συνέχεια η Σταχτοπούτα στέλνεται να κα­θίσει κοντά στις στάχτες του τζακιού. Η στά­χτη συμβολίζει την στάχτη των νεκρών αλλά και την ταπείνωση και θλίψη. Αρχαίο έθιμο θέ­λει τους δυστυχείς να κάθονται στις στάχτες. Συμβολίζει ακόμα το εφήμερον της ζωής. Το ίδιο όμως το τζάκι είναι η εστία της φωτιάς και συμβολίζει το ιερό Κέντρο της εσωτερικής φωτιάς πού είναι η φύση της ψυχής.

Το τζάκι έπαιζε πάντα αξιοσημείωτο ρόλο. Έτσι στους Κέλτες ή λατρεία των νε­κρών επικεντρώνονταν γύρω από το τζάκι. Στην Σκωτία καμία έξωση δεν γίνονταν αν πρώτα δεν έσβηνε η φωτιά στο τζάκι του ενοι­κιαστή. Στην Βόρεια Αγγλία το τζάκι ολόκλη­ρο μεταφερόταν απ' το παλιό σπίτι στο και­νούργιο χωρίς να σβήσει η φωτιά. Βλέποντας την Σταχτοπούτα να φροντίζει την φωτιά κα­τανοούμε ότι συμβολίζει το πνεύμα και την ψυχή. Οι άσχημες αδερφές της όμως συμβο­λίζουν το σώμα και το Νου.

Πριν κοιμηθεί η Πριγκήπισσα οι πράξεις της όλες είναι αυτόματες και ασυνείδητες. Όταν όμως αφού κοιμηθεί, ξυπνήσει πράττει συνειδητά με την βίωση του μυημένου. Η μύ­ηση εδώ συμβολίζεται με την επιθυμία της ηρωίδας ν' ανέβει στα όλο και ψηλότερα δω­μάτια του παλατιού. Ας αφήσουμε όμως πια την "Ωραία Κοιμωμενη" πού ήδη έχει ξυπνή­σει και ας πάμε στο Παραμύθι της "Βασίλισ­σας των 5 λουλουδιών", όπου βλέπουμε το σπίτι της να περιβάλλεται από 7 χαντάκια και 7 φράκτες από καλάμια πού συμβολίζουν τα 7 στάδια μύησης. Το ξεπέρασμα χαντακιών και φρακτών, σημαίνει κίνηση προς τα εμπρός Μεσ' από την αυτογνωσία.

Η περιοδεία όμως στην χώρα των παρα­μυθιών θα μπορούσε να μακρύνει τόσο ώστε να κινδυνεύσει να γίνει ατελείωτη. ΓΓ αυτό ας αρκεσθούμε σε ολίγες μόνο ακόμη παρατη­ρήσεις- επισημάνσεις.

α. Το γνέσιμο και πλέξιμο πού συναντάται σε ορισμένα παραμύθια συμβολίζουν τις θήλειες δυνάμεις ενώ η ξυλουργική και σιδη­ρουργία τις άρρενες.

β. Αναφορικά με τα πουλιά τα οποία πολύ συχνά συναντούμε στα παραμύθια αλλά και στους μύθους Ελλάδος, Περσίας, Ρώμης κα­θώς και άλλων χωρών, αναγνωρίζουμε την λει­τουργική τους ιδιότητα ως αγγελιοφόρων των Θεών. Η Ιδιότης των πουλιών, ως αγγελιαφό­ρων του θεού, είναι εγκατεστημένη επίσης και στις ιερές Γραφές Βουδιστικές Ιουδαϊκές και Μιθραικές όπου βλέπουμε τα πουλιά να έχουν γνώσεις. Και δυνάμεις τις οποίες οι άν­θρωποι εστερούντο. Στον εκκλησιαστή 10: 20 διαβάζουμε: "Ότι πετεινόντου ουρανού απο­τίσει την φωνήν σου και ο έχων τας πτέρυγας απαγγέλλει τον λόγον σου".

γ. Άλλο στοιχείο που διαπερνά πολλά πα­ραμύθια είναι ο αποκεφαλισμός, που συμβο­λίζει το σπάσιμο της κατάρας πού εβάρυνε το μαγεμένο άτομο, το οποίον είχε συνήθως τη μορφή ζώου.Κλασικό παράδειγμα του εί­δους είναι ο "Βάτραχος Πρίγκηπας".

δ. Πρέπει ακόμη ν' αναφέρουμε συμπλη­ρώνοντας την ενδεικτική απαρίθμηση και το Μαγεμένο η Σκοτεινό δάσος καθώς και τα βα­θιά σκοτεινά νερά ή την κοιλιά του τέρατος όπου στα παραμύθια, στους μύθους αλλά και στην μυθολογική πλευρά των Ιερών Γραφών, συμβολίζει την σκοτεινή πλευρά της φύσης και του θανάτου που πρέπει να ξεπεράσει κά­ποιος Πριν φθάσει στα επίπεδα μυημένου. Πριν ξανακερδίσει τον Χαμένο Παράδεισο. Η περίπτωση του Ίωνα πού βγήκε από την κοιλιά του κήτους, είναι ασφαλώς σχετική με τον εν λόγω συμβολισμό.

Συγγενής αναφορά στην περίπτωση Ιωνά συναντάται και στους θρύλους της Χαλδαίας όπου ο Ωάννες (άνθρωπος- ψάρι) βγαίνει Μεσ' από ένα αυγό απ' την θάλασσα διδάσκο­ντας τέχνες και επιστήμες.

Ο Θρύλος της Χαλδαίας περνάει στη συ­νέχεια στην μυθολογία των Ασσυροβαβυλω-νίων και ο Ωάννες καταλήγει στο (θεολογικό ) πάνθεον της Βαβυλώνας σαν θεός εκπολιτι-στής. Για τον Ωάννες αναφέρουν ακόμη και οι παραδόσεις της φυλής των Ντογκον στα νό­τια της Αιγύπτου.

Αρωγός στην συγκριτική έρευνα έρχεται όμως και ο Πλούταρχος, χαρακτηρίζοντας σαν "Θεό ή Δαίμονα" τον Ιανό που αποβιβά­σθηκε στην Ιταλία και αφού δίδαξε τέχνες και επιστήμες, θεοποιήθηκε.

Θρύλοι, μύθοι, παραδόσεις, παραμύθια διαπλέκονται ιχνηλατώντας αλήθειες πού κρύβονται. Σαν κατακλείδα, ας μου επιτρα­πεί να προτείνω αν ξαναδιαβάσουμε κάποτε τα παραμύθια πολύ λίκνισαν την φαντασία μας στην παιδική ηλικία, να το κάνουμε ενεργο­ποιώντας την Διάκριση μας, με τρόπο πού να πειθαρχεί στην παρακαταθήκη του Φιλόσο­φου- Αυτοκράτορα Μ. Αυρηλίου "Να είσθε όρθιοι και τεντωμένοι" όπως την διδάχθηκε και αυτός στα μυστήρια του Άρη -Διόνυσου.