Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΛΕΣΒΙΟΣ, -ΙΑ

http://www.davlos.gr/

Αποφασίσαμε να αντιδράσωμε ως Λέσβιοι εγώ και οι κυρίες Μαρία Δ. Ρόδου και Κοκκώνη Αντ. Κουβαλάκη σ' ένα παγκόσμιο φαινόμενο, το οποίο θεωρούμε σύμπτωμα μιας εποχής, όπου το ιστορικά αληθινό και γενικό αντικαθίσταται με το υποκειμενικά αυθαίρετο και εγωιστικό. Θα έλεγα επί πλέον, ότι το εν λόγω φαινόμενο υποκρύπτει μία απρόκλητη επιθετικότητα η ρατσισμό κάποιων ιδιορρύθμων ατόμων εναντίον όσων δεν χαρακτηρίζονται από αντίστοιχες ιδιορρυθμίες.
Η ιδιοποίηση και ο σφετερισμός από άλλους της ιδιότητας του καταγόμενου από κάποια γενέτειρα πατρίδα γη, που δεν έχουν καμμία σχέση με τη γη αυτή, είναι καθ' εαυτές πράξεις ακραίας αυθαιρεσίας. Όταν δε οι σφετεριστές δολίως γίνωνται όχι απλώς συνδικαιούχοι της ιδιότητας αλλά και αποπειρώνται να αφαιρέσουν την ιδιότητα από τους ίδιους τους δικαιούχους, τότε η αυθαιρεσία γίνεται ολοκληρωτισμός και ο σφετερισμός βίαιη αφαίρεση, κλοπή και κατοχή της ταυτότητας του άλλου. Μια τέτοια συμπεριφορά θα την χαρακτήριζα "εύλογη" μεν, αλλά τυπικά κλινικό σύμπτωμα ελλειμματικότητας και μειονεξίας. Ας δούμε με λίγες μόνο φράσεις το φαινόμενο αυτό πιο συγκεκριμένα.
Οι λέξεις Λέσβιος, Λεσβία, Λέσβιο και Λεσβιακός, Λεσβιακή, Λεσβιακό για αιώνες αμέτρητους σήμαιναν αποκλειστικά κάτι, με το οποίο ωνομάζονταν γενεές επί γενεών ανθρώπων και διαχρονικώς τα δημιουργήματά τους, ιστορικά, καλλιτεχνικά, πνευματικά, υλικά και ό,τι άλλο αναφέρεται και αφορά στην πλουσιώτατη σε πολιτισμό και ιστορία νήσο Λέσβο· σήμαιναν πολύ απλά το βασικώτερο στοιχείο της ατομικής και ομαδικής συνειδησιακής οντότητας και ιστορικογεωγραφικής ταυτότητας των Λεσβίων*. Κατά τα τελευταία χρόνια όμως οι σημασίες αυτές των λέξεων έχουν σχεδόν χαθεί, έχουν σχεδόν εξοβελισθεί και αντικαταστάθηκαν με σημασίες που δεν έχουν καμμιά απολύτως σχέση με τη Λέσβο. Αλλά το πράγμα δεν σταμάτησε εδώ. Για τον χαρακτηρισμό των κατοίκων της Λέσβου αντί των πανάρχαιων λέξεων Λέσβιος, -ία, Λέσβιο εισήχθησαν δολίως και εσκεμμένα και χρησιμοποιούνται άλλες "λέξεις", αυθαίρετα κατασκευασμένες και ανύπαρκτες σ' όλα τα Λεξικά της Αρχαίας και της Νέας Ελληνικής Γλώσσας. Πρόκειται για τις εκ του μηδενός νεοκατασκευασμένες πρόσφατα δήθεν "λέξεις" Λεσβιανός, -η, -ο και Λεσβιώτης -ισσα, -ικο (διεθνώς "Lesvonian", "Lesviot"), για τον χαρακτηρισμό των γεννηθέντων, κατοικούντων και καταγόμενων από τη Λέσβο.
Ίσως, αν δεν είναι κανείς Λέσβιος, να μην μπορεί να συνειδητοποιήσει τον ψυχικό και ηθικό βιασμό στο υπαρξιακό βάθος που τον αισθάνονται ο κάτοικος και ο καταγόμενος από το ιστορικό αυτό νησί· στο υπαρξιακό βάθος που τον αισθάνονται μία Λεσβία η ένας Λέσβιος· στο υπαρξιακό βάθος που συνεπάγεται η βάναυση γλωσσική υποκλοπή και αφαίρεση της γεωγραφικήςταυτότητας των Λεσβίων. Αυτόν τον ψυχικό βιασμό, αυτήν την ηθική βλάβη, που προσβάλλει βάναυσα το δικαίωμα της ταυτότητας κάθε ανθρώπου, θελήσαμε οι συναιτούσες μου κι εγώ να εκφράσουμε δια του συνηγόρου μας, καταθέτοντας την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, που εκδικάζεται στο Πρωτοδικείο Αθηνών την 10η Ιουνίου 2008, ημέρα Τρίτη, κτίριο 5 πρώην Σχολής Ευελπίδων, ώρα 9 π.μ.
Δ.Ι.Λ.
* Σύμφωνα με την ηλεκτρονική έκδοση του Λεξικού της Οξφόρδης (www.askoxford.com), στην πρώτη έκδοση του Επίτομου Λεξικού (1911) η λέξη Λεσβία (Lesbian) "αναφερόταν μόνο στη νήσο". Η έννοια της ομοφυλόφιλης γυναίκας προστέθηκε πολύ αργότερα. Σχετικά στη 10η έκδοση του Επίτομου Λεξικού της Οξφόρδης (1999) στην ίδια ιστοσελίδα αναφέρεται: "Πολλές λέξεις άλλαξαν σημασία η απέκτησαν νέες έννοιες. Για παράδειγμα η λέξη "sex" το 1911 σήμαινε μόνο "να είσαι άνδρας, γυναίκα η ερμαφρόδιτος". "Gay" σήμαινε "αυτός που είναι γεμάτος από / η έχει προδιάθεση για ευθυμία, καλόκαρδος, αθλητικός". "Λεσβία" σήμαινε απλά "από τη Λέσβο" (ένα Ελληνικό νησί.)"

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΣΤΟ "ΔΑΥΛΟ" ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ

LESBIANS IN COURT DISPUTE
A Greek court will be assembled to decide whether the word "Lesbian", meaning inhabitant of, or person originating from the sizeable Greek island of Lesbos, may also be used to designate homosexual women.
Three Lesbians, two of whom are women, have appealed to Greek justice, asking for the prohibition and withdrawal of the word "Lesbian" from the registered name "Greek Homosexual and Lesbian Community" (OLKE), their argument being that their historical and regional identity and personality are illegally offended by such a usage. One of the prosecutors, publisher of the magazine "Davlos" (www.davlos.gr) Dimitris Lambrou, stated that the use of the word "Lesbian", in Greek both a noun and an adjective, by individuals having absolutely no relation to his place of birth, is arbitrary and inadmissible, as it distorts a true historical meaning and causes daily problems to the social life of the inhabitants of the island.
The word acquired the meaning of homosexual woman and has been used as such in all languages for the last decades. The alteration of its meaning stems from the fact that the great Lesbian poetess Sappho of the 7th cen. B.C., several centuries after her death, was thought to have had homosexual relations with her female students. Newer research has disproven this, as Sappho had a family and committed suicide for the love of another man.
The case, scheduled to be tried on the 10th of June at the Athens Trial Court, has raised spirits among 250.000 people originating from Lesbos, as well as, in the opposite sense, among thousands of "Lesbians" in Greece and around the word. "On no occasion should the name of the inhabitants of Lesbos be abused", added D. Lambrou".

Γυναίκες-αντάρτισσες διαχρονικά πρότυπα της γυναικείας ψυχής

http://www.davlos.gr/

ΡΕΤΟΥΛΑ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ

1) Μήδεια, το ανεπιθύμητο αγαθό,
2) Κλυταιμνήστρα, η γυναίκα μη τρόπαιο,
3) Ηλέκτρα, η παγωμένη στο χρόνο,
4) Αντιγόνη, ο ευγενικός όλεθρος,
5) Ελένη, η μάγισσα της διπλωματίας,
6) Σαπφώ, η θύελλα.

Στην αρχαία Ελληνική Τραγωδία δεσπόζουν οι επιβλητικές γυναικείες μορφές με ισχυρές προσωπικότητες, που υπήρξαν σύμβολα και αρχέτυπα θαυμαστά σε όλους τους πολιτισμούς και σε όλες τις εποχές. Γυναίκες παθιασμένες, προικισμένες με ομορφιά, επιστημονική γνώση, ευφυΐα, δύναμη, τόλμη και θάρρος, που ξεπέρασαν το στενό πλαίσιο της εποχής τους, οντότητες, που ανέτρεψαν το κοινωνικό Κατεστημένο και πήγαν κόντρα στους ισχύοντες νόμους και στους άρχοντες της εποχής. Αυτές οι αξεπέραστες συγκλονιστικές θηλυκές υπάρξεις τρόμαξαν και ενώχλησαν την μετέπειτα ανδροκρατούμενη κοινωνία, η οποία ρίχτηκε στην μάχη, για να τις υποβιβάση μέσα από τις τραγωδίες σε παιδοκτόνους, τρελλές, μάγισσες, συζυγοκτόνους, μητροκτόνους και μοιχαλίδες, υποτιμώντας την φοβερή ψυχική τους δύναμη και την πανίσχυρη προσωπικότητά τους, κατασκευάζοντας επί πλέον συκοφαντίες για τις μεγάλες γυναικείες διάνοιες, που πρόφθασαν να ζήσουν (Σαπφώ), που μέχρι και σήμερα απασχολούν τους μελετητές στην προσπάθειά τους να διεισδύσουν στην γυναικεία ψυχολογία, η οποία κάθε άλλο παρά εύθραυστη είναι.
(Σελ. 21981 )

Μια γυναίκα δεν κάνει ποτέ λάθος και ο άντρας δεν θα πρέπει να αρνείται τα αιτήματα μια γυναίκας

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8787&pubid=702463
Μια γυναίκα δεν κάνει ποτέ λάθος και ο άντρας δεν θα πρέπει να αρνείται τα αιτήματα μια γυναίκας».
Στη βάση του αποφθέγματος αυτού δημιουργήθηκε πρόσφατα στην Κίνα η πρώτη γυναικοκρατούμενη πόλη, όπου οι άνδρες μπορεί και να τρώνε ξύλο. Οι γυναίκες θα έχουν το πάνω χέρι, αποφασίζουν για τα πάντα κι όσοι άνδρες δείχνουν ανυπακοή, θα τιμωρούνται παραδειγματικά.

Η χρήση βίας ανάμεσα στα ζευγάρια δεν αφορά μόνο τις γυναίκες. Ηδη από το 1974 είχε διαπιστωθεί πως οι άνδρες σύζυγοι έπεφταν θύματα βίας, σχεδόν με την ίδια συχνότητα όσο και οι γυναίκες. Το ανησυχητικό είναι ότι η επιθετικότητα εκ μέρους των γυναικών σχεδόν διπλασιάζεται από δεκαετία σε δεκαετία.
Πριν από μερικά χρόνια, στις ΗΠΑ 167.000 άνδρες κατήγγειλαν ότι είχαν δεχθεί σωματική βία από τις συντρόφους τους, ενώ πολλοί περισσότεροι παραδέχθηκαν ότι έχουν βιώσει παρόμοια περιστατικά, αλλά δεν το ανέφεραν πουθενά για να μη γελοιοποιηθούν. Στην Ελλάδα, αν και δεν έχουν καταγραφεί επίσημα περιστατικά κακοποίησης των ανδρών από τις γυναίκες-συντρόφους τους, η συντροφική βία, σωματική και ψυχολογική, ολοένα και αυξάνεται.
Με το θέμα έχει ασχοληθεί εκτεταμένα ο επίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Ευστράτιος Παπάνης.
Σύμφωνα λοιπόν με τα μέχρι τώρα στοιχεία, το 12,4% των ανδρών έχει δεχθεί φυσική βία από την επίσημη ή πρώην σύζυγο, ενώ το 4,6% έχει πέσει θύμα ακραίων συμπεριφορών από τη γυναίκα, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται κλοτσιές, μπουνιές, δαγκώματα, χρήση μαχαιριού ή όπλου.
Οι περισσότερες γυναίκες που ρωτήθηκαν για το θέμα, παραδέχθηκαν ότι πολύ συχνά υπερβαίνουν τα εσκαμμένα, πετώντας αντικείμενα εναντίον του συντρόφου τους με σκοπό να τον πληγώσουν.
Αλλη έρευνα που έγινε σε νιόπαντρα ζευγάρια έδειξε ότι πριν από τον γάμο το 44% των γυναικών ασκεί βία, 18 μήνες μετά τον γάμο το ποσοστό ανέρχεται σε 36%, ενώ 30 μήνες μετά το 32% δηλώνει ότι εξακολουθεί να καταφεύγει σε παρόμοιες συμπεριφορές.
Εξοργισμένες Και ενώ οι άνδρες φαίνεται να μαλακώνουν με το πέρασμα του χρόνου, οι γυναίκες γίνονται όλο και πιο επιθετικές. Στο 41%-57% των περιπτώσεων αυτών, ο σύζυγος που δέχεται επίθεση καταφεύγει σε βίαιη αυτοάμυνα, ενώ το υπόλοιπο 30%-40% δέχεται τη βία παθητικά.
Οπως επισημαίνει ο καθηγητής Ευστράτιος Παπάνης, αναλύοντας την ενδο-οικογενειακή βία, καταρρίπτεται πλέον ο μύθος του άνδρα θύτη και της γυναίκας θύματος και τείνουμε να μιλάμε για βίαια ζευγάρια. Ετσι, στο 58,5% των περιπτώσεων αναφοράς βίας αυτή ήταν αμοιβαία, ενώ στο 41,5% η άσκησή της οφειλόταν εξίσου στη γυναίκα και στον άνδρα.
Σε άλλη έρευνα που έγινε σε φοιτητές, διαπιστώθηκε ότι το 40% των ανδρών είχε υποστεί βία από την κοπέλα του και το 29% αναγκάστηκε να καταφύγει σε νοσοκομείο. Το 90% των γυναικών που ανέφεραν ότι ήταν «δράστες» δεν επιτέθηκαν στους συντρόφους τους για λόγους αυτοάμυνας αλλά επειδή ήταν εξοργισμένες, λόγω ζήλιας, λόγω του ότι βρίσκονταν υπό την επήρεια αλκοόλ ή λόγω της ανάγκης τους για έλεγχο.
Η γυναικεία βία με αριθμούς
Το 12,4% των ανδρών έχει δεχθεί φυσική βία από την επίσημη ή πρώην σύζυγό του, ενώ το 4,6% είναι θύμα ακραίων συμπεριφορών, όπως κλωτσιές, δαγκώματα, χρήση μαχαιριού ή όπλου.
Το 44% από τα νιόπαντρα ζευγάρια παραδέχθηκε ότι ασκεί βία πριν από τον γάμο, 18 μήνες μετά τον γάμο το ποσοστό ανέρχεται στο 30%.
167.000 αμερικανοί κατήγγειλαν ότι ξυλοκοπήθηκαν από τις συζύγους τους, πολλοί περισσότεροι όμως παραδέχθηκαν ότι έχουν βιώσει παρόμοια περιστατικά αλλά δεν το κατήγγειλαν φοβούμενοι τη γελοιοποίηση.
Το 90% των γυναικών επιτέθηκαν στους άνδρες τους επειδή ήταν εξοργισμένες λόγω ζήλιας ή υπό την επήρεια αλκοόλ.
ΣΥΓΑΠΑΕνας σύλλογος για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια
Πριν από περίπου τρία χρόνια ιδρύθηκε στην Ελλάδα ο «Σύλλογος για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια» (ΣΥ.ΓΑ.ΠΑ), με σκοπό να σταθεί δίπλα στα προβλήματα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες.
Ο Νίκος Σπιτάλας, πρόεδρος του συλλόγου, οραματίστηκε την ίδρυσή του, όταν επέστρεψε από την 20ετή παραμονή του στη Γαλλία ως καθηγητής της Ακαδημίας Βερσαλλιών και μετά από την προσωπική εμπειρία που βιώνει ο ίδιος, διεκδικώντας για σχεδόν οκτώ χρόνια την επιμέλεια των παιδιών του.
«Η κακοποίηση εκτός από σωματική είναι και ψυχολογική. Και τη δεύτερη ένας άνδρας τη βιώνει συνήθως μέσα από ένα διαζύγιο.
Εκτός από την άνιση μεταχείριση που υφίσταται ο άνδρας-πατέρας στα δικαστήρια, μπορεί τελικά να καταστραφεί διότι το σύστημα τον οδηγεί σε αδιέξοδα, σε καταρράκωση της προσωπικότητάς του. Εβλεπα ότι αγωνίζομαι για το αυτονόητο.
Την αγάπη και το συμφέρον των παιδιών μου και κανείς δεν με άκουγε. Ετσι αποφάσισα να στήσω μια οργάνωση η οποία τείνει να αποκτήσει χαρακτηριστικά κοινωνικού κινήματος, διότι απέκτησε πολλές χιλιάδες μέλη και φίλους που αγγίζουν τις 23.000.
Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι ότι τα μισά μέλη του συλλόγου είναι γυναίκες. Ενδεχομένως, να αποτελούμε προπομπό του παγκόσμιου ανδρικού κινήματος».
ΜΑΤΙΝΑ ΔΕΜΕΛΗ

ΥΠΑΤΙΑ

«Στην Υπατία, που στην λάμψη σου, στα λόγια σου κλίνω γόνυ και υψώνω το βλέμμα μου προς τον έναστρο ουρανό του πνεύματός σου. Γιατί προς τον ουρανό τοξεύει η πράξη σου, προς τον ουρανό οδηγεί των λόγων σου η ομορφιά, θεϊκή Υπατία Ω συ των πνευματικών επιστημών υπέρλαμπρο αστέρι».

ΠΑΛΛΑΔΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ

http://www.youtube.com/watch?v=HwK-Ns5Uaa8

http://www.youtube.com/watch?v=GF8h_Oe5XBM&NR=1

Γυναικες που τιμούμε: Μαντώ Μαυρογένους

Η Μαντώ Μαυρογένους, λιθογραφία του Adam Friedel, 1827.

Η Μαντώ Μαυρογένους (Τεργέστη 1796 ή 1797 - Πάρος, Ιούλιος 1840) ήταν αγωνίστρια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Με την έναρξη της Επανάστασης πήγε στην Μύκονο και ξεσήκωσε τους κατοίκους εναντίον των Τούρκων. Με πλοία εξοπλισμένα με δικά της έξοδα, καταδίωξε τους πειρατές που λυμαίνονταν τις Κυκλάδες και αργότερα πολέμησε στο Πήλιο, στη Φθιώτιδα και στη Λιβαδειά.
Κάτοχος της γαλλικής γλώσσας, συνέταξε συγκινητική έκκληση προς τις γυναίκες της Γαλλίας, ζητώντας τη συμπαράστασή τους στον πληθυσμό της Ελλάδας. Για τον Αγώνα διέθεσε όλη της την περιουσία. Για τη δραστηριότητά της, συνολικά, ο Ιωάννης Καποδίστριας της απένειμε -τιμή μοναδική σε γυναίκα- το αξίωμα του επίτιμου αντιστράτηγου και της παραχώρησε κεντρικό σπίτι στο Ναύπλιο.

Προτομή της Μαντώς Μαυρογένους στο Πεδίον του Άρεως, στην Αθήνα
Μετά την Επανάσταση, απογοητευμένη από την άτυχη ερωτική περιπέτειά της με το Δημήτριο Υψηλάντη και καταδιωκόμενη από τον Ιωάννη Κωλέττη, ξαναγύρισε στη Μύκονο και έπειτα από λίγα χρόνια πέθανε στην Πάρο πολύ φτωχή και λησμονημένη.

Έρως ανίκατε μάχαν'

Τό περίφημον άγαλμα τής Αφροδίτης με τον Πάνα, τον όποιον απειλεί με τό σανδάλιόν της, τό όποιον κρατεί εις τό δεξιόν της χέρι, υπεράνω δέ αυτών χαριεντίζεται μικρός έρως.


Από τήν Άννα Τζιροπούλου-Ευσταθίου

Εορταί προς τιμήν του Έρωτος, τα λεγόμενα «Έρωτίδια», εωρτάζοντο στην Αρχαία Ελλάδα (και κυρίως εις την Βοιωτίαν - ανά πέμπτον έτος) κατά τον μήνα Ελαφηβολιώνα, περίπου γύρω στις 10-15 Μαρτίου του σημερινού ημερολο­γίου.
Γι' αυτό είναι κάπως παράξενο που σήμερα, αντί να εορτάζωμε ΕΡΩΤΙΔΙΑ, οι ερωτευμένοι τίθενται υπό την προστασίαν του καθολικού Αγίου Βαλεντίνου.
Ή λέξις έρως ετυμολογικώς:
Παρατηρούμε ότι ή λέξις έρως αρχίζει από το ΕΡ τής ερωής. Ερωή σημαίνει ορμητική κίνησις. Πράγματι, ό Πλάτων εις τον διάλογον ΚΡΑΤΥΛΟΣ διευκρινίζει ότι ό έρως είναι μία εισροή έξωθεν, όχι οικεία εις αυτόν ό όποιος ευρίσκεται υπό τήν κατοχήν τού έρωτος.
«...έρως δέ, ότι έσρεί (=είσρέει) έξω­θεν και ουκ οικεία έστιν ή ροή αύτη τω έχοντι, αλλ' έπείσακτος δια των ομμά­των, δια ταύτα από του έσρείν, «έσρος" τό γε παλαιόν έκαλείτο, νυν δέ έρως κέκληται...».
Και τό Ετυμολογικόν τό Μέγα:
«ή παρά τό είρειν, τό δεσμείν, ό συνδέων ημάς πόθος... ή άπό του Αρης, άρως και έρως... ή παρά τό όρώ, τό βλέπω- ό διά τής οράσεως έσγινόμενος τοις ανθρώπεις πόθος...».
Γι' αυτό και ή Γαλλίδα ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγύ έχει γράψει:
«...Στην Γαλλία όλο και περισσότερο χρησιμοποιούν τήν ελληνική λέξη "έρως" αμετάφραστη, "Εros", διότι είναι αδύνατον νά μεταφραστούν μο­νολεκτικά όλα όσα αυτή σημαίνει...».
«Ερως» δεν σημαίνει μόνον αγάπη, επιθυμία, φιλότης, γενικώς τό «ό έρά τις». Ό έρως διά τους Ορφικούς και διά τον Ήσίοδον και διά τον Εμπεδοκλή είναι ή παγκόσμιος έλξις:
«Διά τούτον τον έρωτα πάντα ήρμοσται άλλήλοις, ώς έν έρωτι μένη κό­σμου στοιχεία θέοντα».
(Πρόκλος -Όρφ.) Δηλαδή, εξ αιτίας αυτού τού έρωτος τα πάντα έχουν συναρμοσθή μεταξύ τους, ώστε νά παραμένουν έν έρωτι όλα τά στοιχεία τού κόσμου, της δημιουργίας, τά όποια τρέχουν... Και ό Ησίοδος:
« Η τοι μεν πρώτιστα Χάος γένετ' αυτάρ έπειτα Γαία ευρύστερνος, πάντων έδος ασφαλές αίεί, ήδέ έρος, ός κάλλιστος έν άθανάτοισι θεοίσι...».
(Θεογ. 116) (=Βεβαίως, αληθώς, πρώτιστα υπήρξε το Χάος και ακολούθως έπειτα ή Γαία ή εύρύστερνος, έδρα ασφαλής τών πάντων, και ό έρως ό όποιος είναι ό κάλλιστος μεταξύ τών αθανάτων θεών...).Ας διευκρινίσουμε και τήν διαφορά ανάμεσα στον έρωτα και τήν αγάπη. Ή αγάπη (έκ τού άγαν+πάομαι=άποκτώ, κατέχω) σημαίνει ότι πολύ επιθυμώ νά κα­τέχω το αντικείμενον τού ενδιαφέροντος μου, καί, γιατί όχι, νά κατέχωμαι αντι­στοίχως από αυτό.
Σημειωτέον ότι ό διαχωρισμός εννοίας αυτών τών δύο λέξεων (φαινομενικά παρομοίων) ΑΓΑΠΗ καί ΕΡΩΣ, είναι προνόμιον της ελληνικής γλώσσης.
Άλλες σχετικές λέξεις:
Φιλότης. (εκ τού ρ. φιλέω-ώ).
Πόθος, πόθος κυριολεκτικώς είναι το νά επιθυμώ κάποιον ό όποιος είναι απών. Λέγεται καί ποθή.
Στοργή: έκ τού στέργω, όπερ εκ του στέγω=καλύπτω, προφυλάττω.
Άρπυς. έκ τού ρ. αρπάζω, επειδή ό έρως «αρπάζει» τάς φρένας.
Άρμα καί ορμή: έκ τού ρήματος αρμόζω- δηλαδή, συνταίριασμα.
Κλείνοντας αυτό τό μικρό αφιέρωμα σημείωμα ας τελειώσουμε με τήν Σαπφώ καί τον Ευριπίδη:
«έρος δ' έτίναξέ μοι φρένας, ώς άνεμος κατ όρος δρύσιν έμπέτων»
Σαπφούς Μελών Β' 5 «Ό έρως μ' αφάνισε τά λογικά, σαν που ταράζει ό άνεμος τα δέντρα στα βουνά».
«Οστις δε τον Έρωτα ού κρίνει θεόν μέγαν
και υπέρτατον
πάντων δαιμόνιον, σκαιός εστί ή άπειρος,
μήποτε γνώς "θεών υπέρτατον"».
(Εύριπ. Άπόσπ. τραγ. «Αύγη») Τουτέστιν:

«Όποιος τον Ερωτα θεό πανίσχυρο μέσ' σ'όλα
κι ανώτερο δεν τον θαρρεί και τ ουρανού ακόμα,
είτ' έχει πέτρινη καρδιά, ή τόμορφο δεν νιώθει
που δώρο άπ' τους αθάνατους στον άνθρωπον εδόθη.

H ΕΦΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑΣ

Η Αφροδίτη του Willendorf (Μουσείο Φυσικής Ιστορίας , Βιέννη).

Η θεωρία περί μητριαρχίας διατυπώθηκε για πρώτη φορά από τον Ελβετό Ιωάννη Ιάκωβο Bachofen με το σχετικό έργο του που εκδόθηκε στην Βασιλεία στα 1861 και έφερε τον τίτλο Das Mutterrecht ήτοι Το Μητρικό Δίκαιο.
Ο Παναγής Λεκατσάς, στο βιβλίο του «Η Μητριαρχία», αναφέρεται εκστασιασμένος στο παραπάνω έργο, για να το χαρακτηρίσει, εκτός των άλλων, «αποκαλυπτική αστραπή της μεγαλοφυΐας».
Ωστόσο στην ουσία ο Bachofen έκανε μια κατάδυση στην Προϊστορία , την Εθνολογία και την Μυθολογία, «με καταπληκτική αρχαιομάθεια», γεγονός για το οποίο δεν αμφιβάλλει κανείς. Το ζήτημα όμως έχει δύο πολύ σοβαρές παραμέτρους. Η πρώτη είναι πως για να παρακολουθήσει ο αναγνώστης έναν ερευνητή στην διατύπωση της θεωρίας του, πρέπει να γίνει και ο ίδιος ερευνητής, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο.
Μόνον ένας αρχαιομαθής μπορεί να παρακολουθήσει τον συλλογισμό του και να εντοπίσει τα κενά και τα ψεύδη, τα οποία οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι δεν λέγονται μόνον ευθέως. Ψέματα λέγονται τόσο δια της παραλήψεως όσο και δια της αποσιωπήσεως. Οι υπόλοιποι θα πεισθούν από το κύρος που προσδίδουν στην θεωρία άλλοι παράγοντες, όπως η φήμη που περιβάλλει τον ερευνητή, η πανεπιστημιακή του θέση, τα βραβεία που η φατρία του έχει φροντίσει να του απονείμει.
Η δεύτερη παράμετρος είναι η ερμηνεία των αρχαίων πηγών και των αρχαιολογικών ευρημάτων. Με άλλα λόγια, αυτός είναι ο ένδοξος χώρος της προπαγάνδας. Κάθε φατρία εισβάλλει στον χώρο αυτόν για να ερμηνεύσει τα γεγονότα ανάλογα με τα συμφέροντά της.
Για να γίνω πιο σαφής, θα δώσω ένα παράδειγμα. Θα αναφερθώ στην φερόμενη ως Αφροδίτη του Willendorf, ένα μικρό αγαλματάκι 30.000 ετών , που βρέθηκε στην Αυστρία.
Πρωτίστως θα έχετε προσέξει πως κάθε αγαλματίδιο, αρκούντως αρχαίο, που παριστάνει μια γυναικεία παχύσαρκη μορφή αποκαλείται αυτομάτως «Αφροδίτη» και αυτό έχει εδραιωθεί στην κοινή γνώμη, παρ’ όλο που είναι αυθαίρετο.
Για το αγαλματίδιο αυτό κάνει λόγο στο βιβλίο της Sexual Personae η, κατά τα άλλα συμπαθής Camille Paglia , και γράφει γι’ αυτό: «Το πάχος της είναι σύμβολο αφθονίας σε μια εποχή πείνας».
Δεν γνωρίζουμε τίποτε για το αγαλματάκι αυτό. Ούτε ποιος το έφτιαξε, ούτε πότε το έφτιαξε, ούτε αν ήλθε από αλλού, ούτε τι παριστάνει, πόσο μάλλον τι συμβολίζει.
Και συνεχίζει «Δεν έχει πρόσωπο κι αυτό συμβολίζει την έλλειψη προσωπικότητας στο πρωτόγονο σεξ και τη θρησκεία».
Το γεγονός πως δεν είχε πρόσωπο όταν βρέθηκε δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι δεν είχε πρόσωπο στην αρχική του μορφή. Μπορεί να συνέβησαν χίλια δύο . Από το να μην είχε ο καλλιτέχνης του την ικανότητα να σμιλέψει το πρόσωπό του, ή η πέτρα που διάλεξε να μην ήταν αρκετά μεγάλη. Μπορεί κάποιος άλλος να απάλειψε το πρόσωπο του αγαλματιδίου, όπως ένα παιδί μασά τα στρατιωτάκια του.
Και ποιος μας διαβεβαιώνει ότι το αγαλματίδιο αυτό δεν ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια του επίδοξου καλλιτέχνη.
Στην συνέχεια του κειμένου της, και ακολουθώντας την ίδια μέθοδο συλλογισμού, πέφτει σε μια παγίδα «Σαν την Αφροδίτη της Μήλου, η Αφροδίτη του Willendorf δεν έχει χέρια. Είναι επίπεδα πτερύγια , χαραγμένα στην πέτρα ατροφικά, άχρηστα».
Αυτή είναι η απόλυτη απόδειξη στο πανηγύρι αυτό της αυθαιρεσίας. Οι Έλληνες γλύπτες δεν συνήθιζαν να φτιάχνουν ακρωτηριασμένα αγάλματα. Εκείνοι που επιβουλεύτηκαν την ακεραιότητά τους ανά τους αιώνες υπήρξαν οι Χριστιανοί, που μίσησαν το αρχαίο κάλλος, οι χριστιανοθρεμένοι βάνδαλοι , τύπου Αλάριχου, όλων των εποχών. Οι άρπαγες αρχαιοκάπηλοι με την συμπεριφορά τους έφθειραν τα μνημεία μας.
Η Αφροδίτη της Μήλου είχε χέρια. Δύο υπέροχα χέρια, όπως υπέροχο είναι και το υπόλοιπο άγαλμα, που έσπασαν όμως κατά την συμπλοκή που έγινε, όταν οι αρχαιοκάπηλοι θέλησαν να στερήσουν τους νησιώτες από την «κυρά τους».
Η ίδια αυθαιρεσία χαρακτηρίζει άπαντα τα λοιπά «επιχειρήματα» για την ύπαρξη της Μητριαρχίας, όπως οι Αμαζόνες, η γυναικοκρατία, η μητρονυμία, η καταπίεση των γυναικών από τους άνδρες, ο γυναικωνίτης, η θεωρία των Ινδοευρωπαίων, οι ανθρωποθυσίες, κ.λ.π.
Κανένα αρχαίο κείμενο δεν κάνει λόγο για κάποια επανάσταση των ανδρών με συνέπεια την ανάληψη από αυτούς των ηνίων της εξουσίας. Κανένα αρχαίο κείμενο δεν αναφέρει αυτούς τους όρους ή άλλους παρόμοιους.
Όσο απομακρυνόμαστε προς το παρελθόν και όσο τα στοιχεία είναι πιο περιορισμένα, τόσο χειρότερη γίνεται η κατάσταση. Οι «επιστήμονες» - δικτάτορες βρίσκουν κάτι μηδαμινό (και τις περισσότερες φορές εντελώς άσχετο) στο οποίο προσδίδουν τις διαστάσεις ενός γίγαντα και μιλούν γι’ αυτό σαν να είναι γεγονός.
Σε μια θετική επιστήμη, όπως τα μαθηματικά, η φυσική, η χημεία, απαιτείται η απόδειξη, που είναι η επιβεβαίωση του νόμου ΚΑΘΕ φορά.

Αν έστω και μια φορά δεν επιβεβαιωθεί ο νόμος, η αντίστοιχη επιστημονική θεωρία επανεξετάζεται.Στις θεωρητικές επιστήμες όμως, όπως η κοινωνιολογία, ή η αρχαιολογία, αυτά που ονομάζονται αποδείξεις, δεν είναι τίποτε άλλο από προσπάθειες επικύρωσης της επίσημης προπαγάνδας.
Οι θεωρίες τους δεν είναι δόγματα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαψευστούν ή να υποστούν αλλαγές. Εκτός κι αν ΕΙΝΑΙ δόγματα, οπότε έχουμε να κάνουμε με μια νέα θεοκρατία, την θρησκεία της επιστήμης, και με την δικτατορία του πολιτικώς ορθού.
Η θεωρία της Μητριαρχίας εφευρέθηκε για να προσδώσει ιστορικότητα στην ανύπαρκτη και ανιστόρητη σύγκρουση των δύο φύλων και να δικαιολογήσει την αναγκαιότητα του φεμινισμού. Καθοδηγείται δε από τον λεγόμενο "προδευτικό" πολιτικό χώρο. Ωστόσο, δεν πρόκειται για τίποτε καινούργιο. Απλώς μεταφέρει την λεγόμενη πάλη των τάξεων μέσα στην οικογένεια, και την κάνει πάλη των φύλων. Ο άνδρας καταδυναστεύει και εκμεταλλεύεται τη γυναίκα, όπως ο εργοδότης τον εργαζόμενο.
Η ιστορικότητα της πάλης των φύλων άλλο δεν κάνει από το να εγείρει την δυσαρέσκεια και να επιτείνει τα προβλήματα στις σχέσεις ανδρών και γυναικών – σαν να μην υπήρχαν ήδη αρκετά. Αποπροσανατολίζει τα δύο φύλα, τα απομονώνει και τελικά τα κάνει δυστυχισμένα.

ΥΨΙΠΥΛΗ